جميع فصول : الفصل -الفصل 77

ซือจู่ผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือ เหตุใดจู่ๆ ถึงมาร้องไห้คร่ำครวญเอาตอนนี้?จังหวะนั้นเอง ท่านเจ้าอาวาสชราก็ก้าวเท้าพ้นธรณีประตูออกมา เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังนั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนพื้น ท่านก็ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ"อมิตตาพุทธ... เหตุใดซือจู่ถึงร้องไห้ปานจะขาดใจเช่นนี้เล่า"เฉินหลิงเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตา สะอื้นฮัก "ฉัน... ฉันจะเข้าไปรับศพเขาลงจากเขาค่ะ... หรือว่าเป็นเพราะฉันทำพิธีห้ากราบคลานสามไม่ถูกต้องคะ องค์เซียนถึงไม่ยอมรับ เขาถึงไม่ฟื้นขึ้นมา..."ท่านเจ้าอาวาสหันขวับไปมองบรรดาหลวงจีนทันที "พวกเจ้าไปบอกอะไรแก่นาง?""พวกศิษย์... ก็แค่บอกว่า 'ทำเต็มที่แล้ว' ขอรับ" หลวงจีนน้อยตอบเสียงอ่อยท่านเจ้าอาวาสถอนหายใจยาว ส่ายหน้าไปมาด้วยความอ่อนใจ ก่อนจะก้มลงมองหญิงสาว "เฮ้อ... ซือจู่ สามีของท่านอีกไม่นานก็จะฟื้นแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ร่างกายของเขายังเคลื่อนย้ายไม่ได้ ต้องให้พักฟื้นอยู่ที่นี่ รอไปอีกสักวันเถิด"เฉินหลิงที่กำลังสะอื้นอยู่ชะงักกึก สมองที่กำลังสับสนประมวลผลคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว "ให้รอเคลื่อนศพพรุ่งนี้... เอ๊ะ! เดี๋ยวตะกี้ท่านว่าอะไรนะคะ!""เหลาหน้าบอกว่า เขายังมีห่วงผูกพันกับโลกใบนี้ วิญญ

ในความวุ่นวายโกลาหลที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะทั้งน้ำตา ไม่มีใครสนใจความสับสนนี้เลย เพราะในหัวใจของทุกคนมีเพียงความโล่งอกและความสุขที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้... พยัคฆ์ร้ายแห่งแดนเหนือ ฟื้นคืนชีพกลับมาหาพวกเขาแล้วจริงๆ!หนึ่งเดือนผ่านไปเสิ่นเยี่ยนถิงพ้นขีดอันตรายและได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล กลับมาพักฟื้นที่คฤหาสน์ ท่าทีของบิดามารดาชายหนุ่มที่มีต่อเฉินหลิงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ พวกเขาไม่เพียงแต่เลิกรังเกียจเดียดฉันท์ แต่ยังประคบประหงมดูแลเอาใจใส่นางราวกับเป็นลูกสาวแท้ๆ อีกคน ของบำรุงรังนกโสมชั้นดีถูกส่งมาให้ไม่เว้นแต่ละวันแต่ถึงจะได้รับความรักความเอ็นดู ทว่าในใจของเฉินหลิงกลับรู้สึกห่อเหี่ยวและไม่มั่นใจเอาเสียเลยสาเหตุก็เพราะสภาพร่างกายของนางในตอนนี้เรียกได้ว่า 'ย่ำแย่ขั้นสุด' ผิวหน้าที่เคยขาวเนียนบัดนี้ไหม้แดดจนดำคล้ำ ซ้ำยังลอกเป็นขุย หน้าผาก แขน และขามีแต่รอยแผลตกสะเก็ดกระดำกระด่าง ดูยังไงก็ไม่เหลือเค้าโครงของคุณหมอคนสวยเลยแม้แต่น้อย วีรกรรมล่าสุดคือนางเดินไปตรวจอาการคนไข้เด็กที่โรงพยาบาล แต่เด็กน้อยพอมองเห็นหน้านางปุ๊บก็แหกปากร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัวทันที

ถึงผู้บัญชาการทั้งสองจะน่าเกรงขามและกุมอำนาจล้นมือเพียงใด ในค่ายทหารและโรงพยาบาลแห่งนี้กลับมีบุคคลหนึ่งที่แม้แต่ชายชาติทหารอกสามศอกยังต้องยอมก้มหัวให้... นั่นคือ 'คุณหมอเฉินหลิง'การสู้รบย่อมตามมาด้วยบาดแผลและเลือดเนื้อ เฉินหลิงคือศัลยแพทย์ผ่าตัดเพียงคนเดียวในกองทัพที่มีฝีมือฉกาจฉกรรจ์ที่สุด การชี้เป็นชี้ตายในสนามรบอาจเป็นหน้าที่ของนายพลเสิ่น แต่การดึงชีวิตกลับมาจากหน้าประตูยมโลกคือหน้าที่ของนาง ทหารทุกนายรวมถึงนายทหารระดับสูงต่างล้วนเกรงใจและให้ความเคารพแม่หมอสาวผู้นี้อย่างสูงสุด ใครจะกล้าขัดใจคนที่มีอำนาจถือมีดชำแหละเนื้อบนเตียงผ่าตัดกันเล่า! ความเกรงใจนี้ยังลามไปถึงหมอหนุ่มอย่างซุนป๋อเหวินและเฟิงรุ่ยที่ย้ายมาประจำการด้วยเช่นกัน ไม่มีทหารหน้าไหนกล้าทำตัวกร่างใส่บรรดาแพทย์ประจำกองทัพเลยแม้แต่คนเดียวทางด้านคุณนายเฉิน แม้ครอบครัวเดิมของตระกูลที่เซี่ยงไฮ้จะไม่ได้ย้ายตามลงมาด้วย แต่สำหรับสตรีผู้ผ่านความสูญเสียมาแล้ว ขอเพียงแค่มีลูกสาวสุดที่รักและสามีคนใหม่อย่างจางปินคอยดูแลอยู่เคียงข้าง แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับชีวิตที่เหลืออยู่ นางไม่ต้องการความวุ่นวายจากเครือญาติสายอื่นให้ปวดหัวอีกส่