Todos os capítulos de ตื่นขึ้นมาอีกทีเมียขอหย่า: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ไปอาบน้ำเถอะณดา เดี๋ยวเราดูลูกเอง” โชติกาเห็นท่าไม่ดีต้องเข้ามาดึงสถานการณ์ให้กลับมาปกติก่อนที่ทั้งห้องจะเต็มด้วยคราบน้ำตาและเสียงร้องไห้“ญารินขา มาช่วยน้าโชเลือกของกินดีกว่าค่ะ วันนี้เราจะกินอะไรดี” โชติกาหลอกล่อเด็กหญิงด้วยของกิน คนห่วงพ่อก่อนหน้านี้ก็ลืมสิ้นเมื่อได้ยินเรื่องกินเห็นภาพหลานสาวเป็นห่วงเป็นใยผู้เป็นพ่อ โชติกาก็ต้องถอนหายใจ เรื่องที่เธอไม่อยากให้เขาฟื้นขอถอนความคิดแล้วกันนะคะเจ้าที่เจ้าทางขอเป็นว่าให้เขาฟื้นขึ้นมาเป็นคนดี ทิ้งไอ้ปัญญ์เหี้ย ๆ คนเดิมไว้ในอดีตด้วยเถอะโชติกาอธิษฐานในใจ หวังว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะได้ยินสิ่งที่เธอขอหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย ณดาจึงขอพักสายตาบนโซฟาสำหรับญาติโดยมีเด็กหญิงญารินดานอนเล่นอยู่ข้าง ๆ ส่วนโชติกาลงไปเดินเล่นและนั่งจิบกาแฟที่คาเฟใต้ตึกแต่เพราะความเหนื่อยล้าทำให้ณดาหลับสนิท เด็กหญิงญารินดาก็เช่นกัน หนังท้องตึงญารินดาก็หนังตาหย่อนและหลับตามคุณแม่ไปด้วยเธอไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าใด แต่ได้ยินเสียงแว่ว ๆ คล้ายมีคนกำลังเรียกเธอ“ดา...ดา” ณดาลืมตาตื่น คราแรกเธอนึกว่าตัวเองฝันเมื่อได้ยินเสียงเรียกซ้ำก็ต้องตกใจตื่น“พี่ปัญญ์!”

เขาดูไม่ทุกข์ร้อนและยังคงเล่นกับลูกสาวต่อ เท่านั้นยังไม่พอเขายังดึงเธอให้ไปนั่งข้างกันบนเตียง“พี่อยากกลับบ้านแล้ว ไอ้นี่เอาออกได้หรือยัง” เขาชี้ไปยังเสาน้ำเกลือ ซึ่งเวลานี้มันไม่หยดแล้ว น้ำเกลือหมดแล้ว เธอจึงเอื้อมมือไปกดเรียกพยาบาลและไม่นานพยาบาลก็เข้ามาทั้งสามคนกลับมาถึงบ้านในช่วงเย็นของวัน ออกจากโรงพยาบาลเกือบห้าโมงเย็น หลังจากแวะซื้อกับข้าวแล้วทั้งสามก็เข้าบ้านปัญญ์หยุดมองตัวบ้านอยู่นานกว่าจะเดินเข้าบ้าน เขามองไปรอบ ๆ ราวกับต้องการมองให้แน่ใจว่าที่นี่คือที่ไหน“เรามาอยู่ที่นี่นานหรือยัง”“พีปัญญ์จำไม่ได้เหรอคะ” ณดาเอ่ยถามในขณะที่มือยังสแกนลายนิ้วมือเพื่อเข้าบ้าน“อืม จำไม่ได้”อาการหนักแล้ว...ช่างเถอะจำไม่ได้ก็ดี เผื่อจะฉลาดขึ้นบ้าง ว่าแล้วณดาก็ให้ญารินดาเข้าบ้าน เธอกลับไปที่รถขนของลงจากรถปัญญ์ตรงมาช่วยเธอโดยที่ไม่ได้ร้องขอ นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ณดาคิดว่าเขาแปลก“หนูชอบไข่เจียว” ญารินดาตักไข่เจียวคำโตเข้าปาก เอ่ยชมไม่หยุดว่าไข่เจียวหอมแดงของแม่อร่อยที่สุด“พ่อจ๋าอร่อยไหม”“อร่อยครับ” ปัญญ์ยิ้มให้กับคำถามของลูกสาว เขาหยิบทิชชูเช็ดที่มุมปากของคนกินไข่เจียวเลอะ“พี่ชอบกินไข่เจียวเ

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนพระอาทิตย์ขึ้นที่ขอบฟ้า แสงแดดร้อนเกินกว่าที่เขาจะทนได้ เขาเข้าหลบอยู่มุมมืดมุมหนึ่ง“แม่จ๋า!” เสียงเด็กหญิงญารินดาทำให้เขาตื่นขึ้น เขาหลับไปอย่างนั้นหรือ แต่เมื่อตื่นขึ้นมา เขาก็ยังคงไม่ได้กลับเข้าร่าง เขายังเห็นตัวเองนอนไร้สติอยู่บนเตียงลูกสาวเขา เขาวิ่งไปรับเมื่อลูกวิ่งหาณดา แต่ลูกกลับวิ่งผ่านร่างโปร่งแสงตรงเข้าสู่อ้อมกอดของณดาเขาเบื่อเต็มทีแล้ว เมื่อไหร่เขาจะฟื้นและได้อยู่ในร่างเดิมของเขาเสียที“ญารินมาแล้วเหรอ”“เป็นไงบ้างแก” เขามองดูเพื่อนของภรรยาที่พาลูกสาวเขามาส่งถึงโรงพยาบาล แสดงว่าเมื่อคืนโชติกาคงมานอนเฝ้าลูกสาวเขา“ยังไม่ฟื้นเลยแก แต่หมอบอกว่าปลอดภัยแล้ว เออ รฐาเพิ่งกลับไปนะแก ขอบใจแกมากโช”เขาบิดปากเล็กน้อยเพราะรู้ดีว่าณดาคงไม่อยากให้เขาฟื้นขึ้นมา ดีไม่ดีแม่นี่อาจเอาหมอนปิดหน้าให้เขาตายแทนเมียชั่วเช่นนี้ก็มี อย่าให้เขาฟื้นขึ้นมาเชียวนะ ยิ่งคิดเขายิ่งแค้นเวลาล่วงเลยไป เขาก็ยังไม่กลับเข้าร่าง ทั้งพยายามนอนทับร่างตัวเองเพื่อให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแต่กลับไม่เกิดผลกระโจนเข้าร่างก็คล้ายถูกถีบกระเด็นออกมา จนกระทั่ง‘เอ้ย! มึงเป็นใคร เอาร่างกูคืนมา’ เขา

‘พิมอย่าโทร พิมอย่าโทร’ เขาพยายามห้ามและคว้าโทรศัพท์ไว้แต่สิ่งที่ทำได้เพียงความว่างเปล่าเท่านั้น“ปัญญ์ ปัญญ์เกิดอะไรขึ้น ทำไมเมียคุณมาที่ทำงาน เกิดอะไรขึ้นคะ”‘ไม่ใช่ผมในสาย พิมไม่ใช่ผม’‘ปัญญ์ผัวรัก’ พิมมาดานิ่งเงียบ ดึงโทรศัพท์ออกมาเพื่อดูเบอร์กับชื่อว่าเธอโทรถูกเบอร์หรือไม่ใบหน้าซีดเผือดของพิมมาดาทำให้เขาปวดใจ เธอคงกลัวมาก คงตกใจไม่ต่างจากเขา อยากจะโอบกอดเธอไว้เหมือนอย่างที่เคยทำหากแต่สิ่งที่ทำได้เวลานี้ไม่ต่างจากการเป็นอากาศธาตุที่ไม่มีใครมองเห็น“ปัญญ์ขาพูดอะไรหน่อยสิคะ เมียเป็นห่วงนะคะ”เสียงออดอ้อนของพิมมาดาที่เขาชอบฟัง หากแต่เวลานี้กลับเหมือนมีดกรีดลงกลางใจเขา‘อ๋อ นอกจากเป็นเลขา เธอยังเล่นชู้กับสามีฉันอีกเหรอ ได้ยินไหมคะทุกคน’เสียงดังที่ลอดมาจากปลายสายนั่น เขาได้ยินชัดว่าเป็นเสียงของณดา และเมื่อพิมมาดาวิ่งออกจากบันไดหนีไฟ วิญญาณนั้นก็ติดตามไปด้วยทั้งสองต่างชะงักเมื่อเห็นว่าณดาเปิดสปีกเกอร์โฟนให้ทุกคนในออฟฟิศได้ยินสิ่งที่พิมมาดาพูดก่อนหน้านี้‘ทำไมมึงต้องทำแบบนี้ณดา ทำแบบนี้กับกูทำไม มึงใช่ไหมที่ให้หมอผี แม่มดทำของใส่กู’ วิญญาณนั้นลอยหาณดาสองมือพุ่งตรงไปยังลำคอระหงหวังจะบี

“ลงเลยจ้ะพ่อหมอ ลงเลย”‘อย่าให้มันทำ’ เสียงห้ามที่ไม่มีใครได้ยินยังคงพยายามห้ามแต่สิ่งที่เขาทำได้ก็เพียงยืนมองพิมมาดาที่เปลือยเปล่าให้ไอ้หมอผีนั่นใช้เครื่องสั่นชโลมน้ำมันเล้าโลมจนเวลานี้เธออ่อนระทวยไปทั้งร่างและมันกำลังจะสอดใส่ในร่างกายเธอ“อ๊า!” เสียงครางของพิมมาดาทำให้วิญญาณที่ยืนมองร้อนรุ่มด้วยความโกรธ นี่หรือผู้หญิงที่เขารัก ผู้หญิงที่เขาอยากมีอนาคตด้วย ยอมทิ้งภรรยาตามกฎหมายเพื่อรักกับเธอ แล้วสิ่งที่พิมมาดาตอบแทนเขาคือการสมสู่กับผู้ชายอื่นทำเสน่ห์เล่นของใส่เขา นี่หรือผู้หญิงที่เขารัก ทำไมเธอถึงทำกับเขาได้ ถ้อยคำที่เคยบอกว่ารัก เสียสละทุกอย่างเพื่อเขาที่แท้แล้วคืออะไรกันแน่เขาอยากจะหนีจากภาพตรงหน้าหากแต่เวลานี้เขากลับไปไหนไม่ได้ คล้ายกับว่าวิญญาณเขาเวลานี้ผูกติดกับพิมมาดาเสียแล้ว‘อย่าทำเมียกู’ เขาร้องห้ามเมื่อมันพลิกกายพิมมาดานอนคว่ำและอ้าขาเธอให้กว้างขึ้น จากนั้นกางเกงเลก็โดนปลดจากร่างของหมอผี ความเป็นชายของมันชี้โด่บ่งบอกความต้องการของมันได้อย่างดี ใช้เวลาสวมเครื่องป้องกันเพียงไม่นานจากนั้นเจ้าหมอผีนั่นก็สอดแทรกเข้าในกายเธอลึกจนสุดลำไม่อยากมองไม่อยากเห็นแม้จะเมินสายตาไปทางอื่