Todos os capítulos de ตื่นขึ้นมาอีกทีเมียขอหย่า: Capítulo 51 - Capítulo 60

เมื่อมาถึงห้องรับแขก ดาราก็สั่งให้ผู้ช่วยประจำตัวไปหยิบอัลบัมรูปเก่า ๆ ออกมาให้ณดาดู“นี่คุณมุกดาเหรอคะ” คำถามที่ณดาคิดว่าไม่น่าใช่คำถามเลย เพราะเห็นอยู่แล้วว่าเธอผู้นั้นมีใบหน้าเหมือนเธอราวกับแกะคนที่ไม่ใช่ญาติกันจะเหมือนกันได้ขนาดนี้เลยเหรอ แต่ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นที่เหมือนเพราะปัญญ์เองก็เหมือนคนในภาพ“อันนี้เราไปเที่ยวเขาดินวนา” ปัญญ์เอ่ยอธิบายภาพถ่ายในชุดนักศึกษาของมุกดากับปัญญ์ซึ่งอยู่ในชุดตำรวจ“ภาพนี้เป็นภาพพี่กับหนูบัว” ดารายื่นกรอบรูปที่เธอให้ผู้ช่วยไปหยิบในห้องนอนมาให้ พลางมองไปยังญารินดาที่นั่งกินแอปเปิลซึ่งแม่บ้านเพิ่งยกมา เพราะหนูบัวในภาพยังเป็นเด็กหญิงวัยยังไม่ถึงขวบ ดารามองภาพนั้นแล้วก็มองภาพเด็กหญิงตรงหน้า หลานโตแล้วหน้าตาเป็นอย่างนี้เองสินะ“เหมือนญารินมากค่ะ” ณดาผู้ซึ่งเห็นญารินในทุกช่วงเวลาเอ่ยบอกกับปัญญ์“มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย” ณดาบ่นพึมพำกับตัวเองมือก็เปิดภาพตรงหน้าไปทีละภาพ จากภาพที่เธอใส่ชุดนักศึกษา เป็นชุดจบการศึกษา ชุดแต่งงาน ชุดคลุมท้อง จนกระทั่งภาพสุดท้ายในอัลบัมนั้นกลับมาเป็นภาพครอบครัวซึ่งมีเธออุ้มลูกและปัญญ์ในชุดตำรวจยืนอยู่ข้างหลังเธอกับลูก“เป็นภาพตัดต

เสียงตับ...ซึ่งเป็นเสียงเนื้อกระทบเนื้อนั่นบ่งบอกว่าเขากับเธอประสานกันจนสุดทางแล้ว“อา...พี่จะแตก” ปัญญ์กระซิบข้างหู น่าอายเหลือเกินเขาเข้ามาจนสุดทางยังไม่ทันได้ขยับเลยแม้แต่น้อยแต่เวลานี้กำลังจะแตก“เธอรัดพี่แน่นมาก พี่จะแตก” เขายังคงบ่นและขยับเอวไปด้วย ความยาวถูกถอนออกจากร่องแทบหลุดออกจากกันจากนั้นเขาก็กระแทกลงมาอีกครั้งจนสุดทาง“พี่จะแตกแล้ว เสียวมากเลย” เขาบอกว่าจะแตก แต่ไม่ได้แตก แต่คนที่แตกคือเธอ ไม่โดนกระแทกแรง ร่างเธอก็สั่นสะท้ายด้วยจุดไคลแม็กซ์ที่เพิ่งมาเยือน“อา...ดีเหลือเกิน”บทที่ 32 เปลี่ยนชีวิต ณดากลับมาทำงานในเช้าวันจันทร์ ด้วยร่างกายอ่อนเพลีย ยอมรับว่าตั้งแต่มีอะไรกับปัญญ์ครั้งแรกแล้วเขาก็เรียกร้องไม่หยุดเธอต้องการกาแฟขม ๆ เพื่อปลุกร่างกายให้สดชื่น และไม่นานแก้วกาแฟก็มาวางไว้บนโต๊ะทำงาน เห็นป้าแม่บ้านยืนละล้าละลังไม่ยอมออกจากห้อง“มีอะไรเปล่าคะป้าอ้อย”“เอ่อ...คุณพิมมาดาไม่ได้มาทำงานนะคะ เธอให้คนเอานี่มาส่งค่ะ” ณดารับจดหมายจากมือแม่บ้าน จ่าหน้าซองจดหมายเขียนว่าลาออก“อ๋อค่ะ” ณดารับคำพยักหน้าให้แม่บ้านออกไปได้ เธอเปิดอ่านจดหมายลาออกแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว สมัยนี้มีคนเขียนจ

“ชาติที่แล้วมึงไม่น่ารีบตาย กูอุตส่าห์ปล่อยให้มึงเข้าคุก ออกมาจะได้เจอกันอีกครั้ง มึงไม่น่าใจเสาะตายในคุกเลย” ปัญญ์พูดไปด้วยหัวเราะไปด้วยราวกับคนโรคจิต ภิชย์ที่ยืนฟังยังรู้สึกขนลุกขนพอง เวลาที่อาจารย์อยู่ในบทโหดทำได้ดีไม่น้อย ถึงเขาจะไม่ค่อยเจอบทโหดจากอาจารย์แต่ภิชย์ก็สัญญากับตัวเองว่าไม่เจอดีกว่า“แต่จะว่าไปแล้ว มึงรีบมาเกิดก็ดีนะ กูก็เลยได้เป็นมึงบ้างไง เป็นไงละ การโดนขโมยชีวิต มึงรู้สึกยังไงบ้าง รู้สึกดีไหม” แม้ไม่มีเสียงตอบโต้จากร่างคนบนเตียงแต่อาการหายใจแรงนั่นก็บ่งบอกได้ดีว่าเวลานี้คนบนเตียงคงโกรธแค้นเขามากเพียงใด“ยิ่งมึงโกรธมากเท่าไหร่ กูยิ่งสะใจ มึงรู้ไหมไอ้คำปัน กูรักมึงเหมือนน้อง ตั้งใจว่ากลับจากรบจะพามึงมาอยู่ด้วยที่กรุงเทพฯแต่สิ่งที่มึงทำกับกู เกินคนจริง ๆ วะ เลวเกินคน” ปัญญ์ลูบผมสีขาวอย่างเบามือ ย้อนนึกถึงเรื่องราวเมื่อนานมาแล้วพลทหารคำปันแสนซื่อซึ่งมีใบหน้าคล้ายเขาอย่างมาก ปัญญ์นึกถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรก อยู่ด้วยกันกินนอนด้วยกัน จนกระทั่งวันที่กลุ่มเขาต้องเดินสำรวจริมแม่น้ำสายอยู่ ๆ กลุ่มเขาก็โดนพวกชนกลุ่มน้อยที่ติดอาวุธยิง เขาช่วยคำปันโดยการยิงสกัดและเปลี่ยนความสนใจพว

“พ่อจ๋า พ่อจ๋าไปไหน” ญารินดากวาดสายตามองหาผู้เป็นพ่อไม่เจอ เธอก็ยิ่งร้องหนักกว่าเดิม“พ่อไม่สบายค่ะ ญารินอย่าร้องนะคะ” ใจห่วงผู้เป็นสามีอยากวิ่งตามเตียงที่เข็นเขาตรงไปยังห้องฉุกเฉิน แต่กลิ่นคาวเลือดและรอยเลือดจากตัวเธอที่เวลานี้กำลังเปื้อนญารินดาทำให้ณดาลังเล “ผมว่าอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะครับ ไม่ต้องห่วงคุณปัญญ์นะครับ ตอนนี้ถึงมือหมอแล้วครับ คุณหมวยทางนี้ครับ” ภิชย์เรียกผู้ช่วยของเขาที่เพิ่งวิ่งเข้ามาในโรงพยาบาล ใบหน้าของผู้ช่วยสาวหงิกงอ บอกกี่ครั้งว่าไม่ให้เรียก ‘คุณหมวย’ไง ทำไมเจ้านายเธอชอบแกล้ง อยู่กันสองคนก็เรียกน้องหมวย ๆ“พา คุณณดาไปห้องรับรองข้างบน หาเสื้อผ้าให้คุณณดาเปลี่ยนด้วย ส่วนเสื้อที่เปื้อนเลือดเก็บไว้เป็นหลักฐานด้วย”ภิชย์สั่งแล้วรีบเดินตรงไปยังห้องผ่าตัด ยืนรอหน้าห้องไม่นานคุณพยาบาลก็ออกมาแจ้งอาการของคนข้างใน โดยที่พยาบาลสาวตรงหน้าเปิดคลิปเสียงของคนข้างในพูดให้ฟังเท่านั้น จะให้เธอพูดตามที่อาจารย์พูดเกรงว่าจะตกหล่น‘โชคดีที่รถกันกระสุนทำให้โพลีคาร์บอเนตและเรซินดูดซับแรงกระแทก แรงจึงไม่มากอีกอย่างหัวกระสุนก็แบนจนไม่มีแรงและไม่สามารถเจาะผ่าน Deltoid muscle ได้

งานศพของปัญญ์ ปราชญ์สกุลถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย มีผู้มาร่วมงานไม่น้อยไม่มาก ด้วยพินัยกรรมระบุไว้แล้วว่าให้บำเพ็ญกุศลแค่เพียงสองคืนเท่านั้นและให้แจ้งแค่ญาติสนิทเท่านั้นณดากราบลาปัญญ์ ปราชญ์สกุลเป็นครั้งสุดท้าย“ขอให้พี่ปัญญ์ไปสู่สุคตินะคะ ไม่ต้องห่วงณดากับลูก เกิดชาติหน้าฉันใดขอให้เราทั้งสองได้ครองคู่กันอีกนะคะ ณดารักพี่นะคะ”คำบอกของเธอแสนแผ่วเบาแรงสะอื้นยังดังเสียกว่า หยดน้ำตายังคงไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ วาสนาของเราช่างน้อยเหลือเกิน พบกันเพียงไม่นานก็ต้องพรากจากกันตลอดกาลกำปั้นน้อยของณดาทุบที่หัวใจข้างซ้าย มันทรมานเหลือเกิน เขาอยู่ได้อย่างไรหลายสิบปีกับการทุกข์ระทมเช่นนี้ แค่เพียงไม่กี่วันณดากลับรู้สึกราวกับหัวใจของเธอจะแตกสลายตามดวงวิญญาณของปัญญ์ไปแล้วหากไม่มี ดวงใจเล็ก ๆ ที่ก้มกราบหน้ารูปถ่ายของผู้วายชนม์เธอก็คงอยู่ไม่ได้“คุณตาไปสวรรค์เหรอคะ” เด็กหญิงญารินดาจำได้เพราะก่อนหน้านี้เธอก็ไปส่งคุณยายทวดขึ้นสวรรค์เหมือนกัน ณดายิ้มทั้งน้ำตา เธอพยายามแล้ว พยายามจะกลั้นสะอื้นแต่มันทำไม่ได้เลย“แม่จ๋าไม่ร้อง” ญารินดาใช้มือป้อม ๆ ของตัวเองเช็ดน้ำตาให้ผู้เป็นแม่ ยิ่งเช็ดน้ำตาของแม่ก็ยิ่งไ