Todos os capítulos de ตื่นขึ้นมาอีกทีเมียขอหย่า: Capítulo 41 - Capítulo 50

ช่วงฮันนีมูนแสนหวาน“เมาค่ะ” ณดาตอบพลางหลับตาลง ไวน์นี่ก็แปลกตอนดื่มไม่ค่อยเมา พอหยุดดื่มทำไมเมานักหนา“เมาก็ดี ถ้าได้ฟังอะไรที่ไม่อยากเชื่อก็คิดแค่ว่าคนพูดก็อาจเมาเช่นกัน” มือหนาของปัญญ์วางบนเอวของเธอดึงให้แผ่นหลังเธอแนบชิดกับอกเขา“เจ้าของบ้านหลังนี้ก็ชื่อปัญญ์” ณดาตัวเกร็งเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด“ปัญญ์ ปราชญ์สกุล” ชื่อเหมือนแต่นามสกุลไม่เหมือนสินะ“ปัญญ์เกิดปีสองสี่เจ็ดเจ็ด เป็นตำรวจ” ถึงตรงนี้ณดาหันหน้ากลับมามองเขา“พี่ปัญญ์กำลังจะบอกอะไรณดา” เธอจ้องดวงตาสีนิลของเขา มองลึกลงไปในนั้นอยากรู้ว่าเขาต้องการอะไร“บอกว่าพี่ไม่ใช่ปัญญ์ เรืองพัฒนกิจ แต่เป็นปัญญ์ ปราชญ์สกุล”“อะไรนะ นี่ณดาต้องเมาแน่ ๆ” ณดาพยายามขยับตัวเองออกจากอ้อมแขนเขาแต่เขากลับกอดเธอแน่นกว่าเดิมและสิ่งที่เขาทำกับเธอก็คือการทาบริมฝีปากกับปากอวบอิ่มของณดาสติของเธอกระเจิดกระเจิง ภาพตรงหน้าพร่ามัวและคล้ายมีภาพบางอย่างวิ่งผ่านเข้ามาในครรลองสายตาราวกับว่าเวลานี้เธอกำลังดูจอทีวีขนาดใหญ่พุทธศักราช 2499 บ้านหลังงามในย่านเทเวศน์วันนี้มีแขกผู้ใหญ่ของสองบ้านร่วมเป็นสักขีพยานในงานหมั้นของ ร้อยตำรวจตรี ปัญญ์ ปราชญ์สกุล กับ

ก่อนจะลงจากรถเขายังแอบหอมแก้มมุกดาด้วยครั้งหนึ่ง หญิงสาวเขินอายและรีบเข้าบ้าน ระหว่างมื้ออาหารเย็นพวกเขาทั้งสองก็แอบจับมือกันใต้โต๊ะมุกดาหวังว่าพ่อกับแม่คงไม่เห็น แต่การกระทำของเธอกับปัญญ์กลับไม่รอดพ้นสายตาของน้องสาวของเธออย่างดารา“หนูเห็นนะว่าพี่แอบจับมือกัน” เธอกับน้องนอนห้องเดียวกัน เมื่อขึ้นมาอยู่บนห้องสองคน ดาราก็เอ่ยสัพยอกพี่สาวทันที ใบหน้างามของมุกดาขึ้นสีระเรื่อ เขินอายกับสิ่งที่น้องทักแต่เธอก็ยิ้มกรุ้มกริ่มเพราะความสุขที่เอ่อล้นอยู่ในอกห้าปีผ่านไป พ.ศ.2504 วันที่สองหนุ่มสาวรอคอยก็มาถึง เมื่องานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติของเจ้าสาวแต่ที่บ่าวสาวรอคอยคือการเข้าห้องหออย่างเช่นเวลานี้ “ไม่ต้องอาย” ปัญญ์กดจมูกลงข้างแก้มของเจ้าสาว มุกดายังคงเขินอาย แต่ก็วาบหวามเหลือเกิน แผ่นอกขาวของปัญญ์ทำให้หญิงสาวที่ไม่เคยเห็นถึงกับหน้าแดง แสงไฟจากโคมหัวเตียงไม่สว่างนักแต่มุกดาก็ยังหน้าแดงเพราะความอาย “พี่ปัญญ์!” ยิ่งเขินอายมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาจับมือเธอวางตรงหน้าอกแกร่ง “หัวใจของพี่เป็นของน้อง” คำหวานทำคนฟังเอียงอายยิ่งกว่าเดิมและยิ่งอายมากขึ้นจน

“อะไรนะ!!!” เสียงร้องตกใจของคุณพ่อทำให้เธอกับแม่สามีที่เพิ่งกลับจากตักบาตรหน้าบ้านต้องชะงักเท้าทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน “เกิดอะไรขึ้นคุณพี่” คุณหญิงพวงรีบปรี่เข้าหาผู้เป็นสามีที่เวลานี้มีพลทหารนายหนึ่งยืนเบี่ยงออกไปยืนด้านข้าง เขามาแจ้งข่าว...ข่าวไม่ดี “กลุ่มตาปัญญ์โดนโจมตีในป่า ตอนนี้ยังติดต่อไม่ได้ คุณ...คุณหญิง” พลตำรวจเอกปราชญ์รีบรวบร่างบางของภรรยาไว้แนบอก ฟังข่าวลูกชายถึงแค่ยังติดต่อไม่ได้ เพียงเท่านั้นเธอก็ทรุดกายลงกับพื้น ดีที่ว่าผู้เป็นสามีรวบกอดไว้ได้ทันคนขับรถต้องรีบนำคุณหญิงส่งโรงพยาบาล เวลานี้ไม่ใช่แค่ผู้เป็นแม่เท่านั้นที่ร้อนใจจนเป็นลมเป็นแล้ง ผู้เป็นเมียก็เอาแต่เศร้าและน้ำตาซึมด้วยความเป็นห่วงพลตำรวจเอกปราชญ์ได้รับแจ้งจากต้นสังกัดของปัญญ์ เวลานี้พ่อสามีกำลังประสานงานกับหน่วยงานต้นสังกัดของปัญญ์เพื่อถามความคืบหน้าสามวันต่อมา อาการของแม่สามีไม่ค่อยจะดีนักจนมุกดานึกเป็นห่วงถามหมอจึงได้ความว่าแม่ของสามีเป็นโรคหัวใจ มิน่าเล่าท่านถึงได้พูดหลายต่อหลายครั้งว่าอยากเห็นหน้าหลานก่อนตายบทที่ 27 แปลกหน้าคืนที่หนาวเหน็บเพราะด้วยสายฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว วันนี้มุ

“นี่มุกดานะ ขอสายคุณพ่อหน่อย” ‘คุณท่านไม่อยู่ค่ะคุณหนู’ เสียงคนงานในบ้านตอบกลับมาทำให้มุกดายิ่งร้อนใจ“คุณดาราอยู่ไหม”‘อยู่เจ้าค่ะ’“ให้มารับสายฉันหน่อย” และเพียงไม่นานน้องสาวของเธอก็รับสาย“ดาราให้คนมารับพี่กับลูกหน่อย”‘เกิดอะไรขึ้นพี่ดา’“อย่าเพิ่งถามรีบมาเร็ว อย่างที่เราคิดเขาไม่ใช่พี่ปัญญ์” มุกดากระซิบเสียงเบาด้วยกลัวว่าใครจะได้ยิน แต่เธอคงลืมไปแล้วว่าโทรศัพท์ภายในบ้านเบอร์เดียวกัน แค่ยกหูอีกเครื่องก็ได้ยินทุกอย่างที่ทั้งสองพูดกันครึ่งชั่วโมงต่อมาเสียงโหวกเหวกโวยวายของคนในบ้านทำให้ดาราต้องขมวดคิ้วเมื่อลงจากรถ“เกิดอะไรขึ้น!” เธอเอ่ยถามคนที่วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากบ้าน“คุณมุกดากับคุณหนูบัวจมน้ำค่ะ” เสียงพี่เลี้ยงคนใหม่ของหนูบัวที่หน้าตาตื่นละล่ำละลักบอกกับดารา สาวร่างบางรีบถลาไปทางที่คนมุงกัน“มึงงมให้ทั่ว หาลูกเมียกูให้เจอ” เสียงปัญญ์ตวาดคนงาน แต่เพราะสระบัวนี้ลึกและกว้างซึ่งในเวลาใกล้มืดเช่นนี้พวกเขาก็จนปัญญาหนักหนาว่าสองร่างนั้นจะอยู่ที่ใด“เจอแล้วครับ เจอแล้ว” ชายคนหนึ่งร่างกำยำคนสวนของบ้านผุดจากน้ำอุ้มร่างซีดเผือดของมุกดาขึ้นมา ทั้งหมดรีบปรี่เข้ามุงร่างนั้น“อย่ามุง!!!” ดา

“ตอนแรกมุกดาไม่รู้ว่าเป็นตัวปลอมเพราะพ่อแม่เขาก็ไม่สงสัย แต่ให้หมอนวดแผนไทยไปนวดจึงเห็นปานแดงกลางหลัง นั่นแหละถึงได้รู้ว่าไม่ใช่ปัญญ์ มุกดากับลูกกำลังจะหนีแต่ไม่ทัน” พูดถึงตรงนี้อยู่ ๆ น้ำตาของณดาก็ไหลอาบทั้งสองแก้ม สงสารคนที่หน้าเหมือนตัวเองในฝันอย่างจับใจ สงสารลูกน้อยที่ต้องตายในวัยอันน้อยนิด “บ้า! แล้วไงต่อแก” “พี่ปัญญ์กลับมาในวันที่มุกดากับลูกตาย เขาโดนยิงบาดเจ็บสาหัสทั้งยังอยู่ในพม่าตอนนั้นเลยมาไม่ได้ พอกลับมาได้ก็ช่วยเมียกับลูกไม่ทัน” สองสาวเองก็น้ำตาไหลสะเทือนใจกับเรื่องราวที่ณดาฝัน “เชี่ย!!!” เป็นรฐาอีกครั้งที่ร้องอย่างตกใจ “อะไรแก” โชติกาดุเพื่อนด้วยพูดไม่เพราะสองครั้งแล้วทั้งยังเสียงดัง “คนชื่อ ปัญญ์ ปราชน์สกุลยังไม่ตายอะแก” รฐายื่นหน้าจอที่สืบค้นในอินเทอร์เน็ตให้เพื่อนทั้งสองดู “จริงดิ!” โชติกาอ่านข้อมูลในจอโทรศัพท์แล้วก็ต้องเลิกคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อเพราะภาพทำบุญวันเกิดเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ชายวัยเก้าสิบกว่ายังแข็งแรงยืนยิ้มให้กล้องชักภาพอย่างไม่ขัดเขิน และสายตาของคนทั้งสามที่จ้องมองรูปบนหน้าจอต่างเบนไปยังคนที่นั่งเล่น