All Chapters of ตื่นขึ้นมาอีกทีเมียขอหย่า: Chapter 11 - Chapter 20

คนเราแม่งต้องเลวขนาดไหน ไปรับลูกโดยที่ไม่บอกเธอ ปัญญ์รู้ว่าเธอต้องเป็นเดือดเป็นร้อนแต่เขาก็ทำ เขาไม่คิดถึงใจเธอเลยสักนิด ‘คุณปัญญ์ออกไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้วค่ะ...เอ่อ...เอ่อ’ “พูดมาเถอะค่ะป้าอ้อย” คำพูดอ้ำอึ้งของแม่บ้านสูงวัยทำให้ณดาต้องเอ่ยบอก บางทีถึงเวลาแล้วที่เธอต้องเปิดหูเปิดตา ‘คุณปัญญ์ออกไปกับคุณพิมค่ะ เห็นคุณพิมโพสต์ว่าไปเที่ยวอะแควเรียมกับคุณหนูค่ะ’ ‘คุณหนู’ “ไปกับใครนะคะ” ณดาถามซ้ำอีกครั้ง ปุ่มกดเพิ่มเสียงบนพวงมาลัยถูกกดรัว ๆ เธออยากได้ยินให้ชัดกว่านี้ให้ชัดไปถึงหัวใจ ‘เดี๋ยวป้าส่งลิงก์ไปให้ดีกว่าค่ะ’ แม่บ้านตอบอ้อมแอ้มก่อนจะกดวางสายด้วยความลำบากใจ คนหนึ่งก็เจ้านาย อีกคนก็เมียเจ้านาย เพียงไม่นานลิงก์ของผู้หญิงที่เธอไม่ได้เป็นเพื่อนก็ถูกส่งมาทางช่องข้อความ เพราะฝั่งนั้นตั้งแบบสาธารณะเธอจึงเห็นว่าผู้หญิงที่ชื่อพิมมาดากำลังถ่ายรูปกับลูกสาวเธอ เด็กหญิงญารินดายิ้มแก้มปริกับนางเงือกที่อยู่ในตู้ขนาดใหญ่ของอะแควเรียม โดยที่พิมมาดาก็ร่วมเฟรมนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่ถ่ายภาพให้ก็คงเป็นพ่อของลูก ญารินดาไม่มีทางไปไหนกับคน

เขามีทั้งบ้าน ทั้งรถ ทั้งหน้าที่การงานที่ดี ในขณะที่เธอไม่มีอะไรเลย “เธอนี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันบอกแล้วไงว่า ไม่! ไม่เข้าใจหรือไง ตอนทำลูกฉันหมดเงินไปตั้งเยอะ เพราะฉะนั้นลูกก็ต้องเป็นของฉันสิ เธอมีอะไรบ้างณดา มีอะไรบ้างตอนที่มาอยู่กับฉัน” ถ้อยคำหยามเกียรตินั่นบาดลึกในหัวใจของคนฟัง เวลาและร่างกายที่เธอสูญเสียความสาวความสวยไปเขามองว่ามันไม่มีค่าเลยหรือไง ตอนที่บริษัทต้องการเงินทุนก็เป็นเธอไม่ใช่หรือที่ช่วยเขา เพราะรางวัลของเธอไม่ใช่หรือที่ทำให้เขามีลูกค้าในทุกวันนี้ ความเจ็บแค้นที่ฝังอยู่ในอกณดาทำได้เพียงกดมันไว้ในฝ่ามือบาง จิกเล็บบนกลางฝ่ามือของตัวเอง ให้จดจำความเจ็บและจดจำถ้อยคำของเขาวันนี้ไว้ เธอไม่มีทางยกลูกสาวของเธอให้อยู่กับผู้หญิงคนนั้นแน่ เธอไม่เชื่อว่าผู้หญิงร้ายกาจนั่นจะรักลูกเธออย่างที่ไอ้โง่ตรงหน้าบอก “ณดาจะฟ้องชู้ ฟ้องขอสิทธิ์เลี้ยงดู ฟ้องแบ่งสินสมรส ให้มันรู้ไปสิคะว่าใครจะชนะ ศาลท่านจะตัดสินให้พ่อที่คบชู้หรือจะให้แม่ที่เลี้ยงลูกตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างณดาดูแลลูก” จากที่นั่งอยู่ตรงพื้นกราบกรานเขาอย่างคนสิ้นหวัง ณดายืนขึ้

“ปัญญ์ขาพูดอะไรหน่อยสิคะ เมียเป็นห่วงนะคะ”พิมมาดาทำเสียงออดอ้อนกลับไป แต่เสียงที่ได้ยินกลับมาเป็นเสียงที่เธอเพิ่งได้ยินก่อนหน้านี้ไม่นาน‘อ๋อ นอกจากเป็นเลขา เธอยังเล่นชู้กับสามีฉันอีกเหรอ ได้ยินไหมคะทุกคน’ เสียงของปลายสายดังมาเช่นนั้นพิมมาดารีบร้อนเปิดประตูทางหนีไฟและตรงไปยังออฟฟิศที่ตัวเองเพิ่งออกมา เมื่อเข้ามาในออฟฟิศ พนักงานทุกคนรวมทั้งแม่บ้านต่างหันมามองหน้าพิมมาดาเป็นตาเดียว“ตอนที่ขึ้นศาลฟ้องชู้ ฝากทุกคนไปเป็นพยานด้วยนะคะ” ณดาพูดแล้วก็ยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไป ทิ้งให้ทุกคนทำหน้าประดักประเดิดกับเรื่องที่เพิ่งได้รับฟัง ส่วนพิมมาดากำมือแน่นด้วยความโมโห ปัญญ์ไปไหนนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขาบทที่ 11 ความสงสัย โครม!!! เสียงแฟ้มกระทบกับพื้นห้อง เสียงดังจนคนยืนอยู่หน้าโต๊ะตัวสั่นเทาทั้งโกรธ ทั้งอายและโมโหในเวลาเดียวกัน“นี่ทำงานประสาอะไร ไม่ได้เรื่องสักอย่าง” ณดาโยนแฟ้มงานที่บอกให้พิมมาดาเตรียมโพร์ไฟล์ของบริษัทลูกค้าสิบรายการใหญ่ให้เธอ ผ่านมาหนึ่งชั่วโมงแฟ้มงานที่ได้กลับใช้งานไม่ได้ “ทำไมละนั่นก็ข้อมูลลูกค้าสิบรายที่จ่ายเงินเยอะสุดแล้วนะ” พิมมาดาเถียง

“บ้านหลังที่คุณพิมสนใจถือว่าได้ราคาดีเลยนะคะ” นิติบุคคลที่ต้องการค่านายหน้ารีบเปิดการขายทันที เธอขับรถกอล์ฟพาพิมมาดามาบ้านหลังที่ประกาศขายพิมมาดาแสร้งทำเป็นสนใจโครงการเสียเต็มประดา ถามอะไรมากมายหลายอย่าง หลังจากดูบ้านที่ต้องการขายอยู่นาน ด้วยท่าทางสนอกสนใจของพิมมาดาและการแต่งตัว นิติบุคคลยิ่งมีโอกาสจะขายบ้านหลังนี้ได้คิดค่าคอมมิสชันในหัวเร็วรี่ เรียกได้ว่าเยอะกว่าเงินเดือนของเธอหลายเดือน“จริง ๆ พิมมีเพื่อนที่อยู่ในหมู่บ้านนี้เหมือนกันค่ะ เพื่อนก็แนะนำว่าหมู่บ้านนี้ดีมากค่ะ เสร็จจากดูบ้านนี้แล้ว พิมก็ว่าจะแวะไปหาเพื่อนหน่อยค่ะ” พิมมาดาไม่ลืมวกเข้าประเด็นที่ต้องการ“ไม่ทราบว่าเพื่อนคุณพิมชื่ออะไรเหรอคะ” นิติบุคคลเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง ก็ค่านายหน้าหลักแสนแบบนี้ก็ต้องบริการดีกันหน่อยแหละ“คุณณดากับคุณปัญญ์ค่ะ อยู่ซอยสามนี่เองค่ะ” เมื่อได้ยินพิมมาดาเอ่ยชื่อคนในหมู่บ้าน นิติบุคคลยิ่งตาโต หากเป็นเพื่อนของคนในหมู่บ้านนี้เท่ากับว่ามีกำลังซื้อได้แน่นอน“อ๋อ ใช่เลยค่ะ คุณปัญญ์กับคุณณดาอยู่ซอยสามนี่เองค่ะ ถามกับเพื่อนคุณพิมได้เลยค่ะ หมู่บ้านเราน่าอยู่มากค่ะ”เมื่อมีโอกาสขายมีหรือคนอยากขายไม่สน

พรากลูก พรากแม่มันคิดได้อย่างไรกัน ต้องเลวถึงขั้นไหน ไล่เมียออกจากบ้าน ยึดลูกไว้แล้วเอาเมียใหม่เข้ามาแทน ไม่คิดถึงความรู้สึกเมีย ไม่คิดถึงความรู้สึกลูก คิดถึงแต่ตัวเองกับชู้“มันบอกว่าขึ้นศาลยังไงฉันก็ไม่ชนะ ฉันไม่มีเงิน ไม่มีงาน ไม่มีปัญญาเลี้ยงลูก” ความอัดอั้นตันใจของณดายังพรั่งพรูออกมาไม่หยุดสลับกับเสียงสะอื้น “ถ้าเขา...ไม่อยู่ก็คงดี” ณดาเอ่ยสิ่งที่คิดเสียงเบาหวิว หลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาระหว่างทั้งสองคน มีเพียงเสียงสะอื้นของณดาที่ดังขึ้นบ้างในบางครั้งสี่ชั่วโมงที่รอคอยสิ้นสุดลงเมื่อแพทย์เจ้าของไข้เรียกหาญาติ“ญาติ คุณปัญญ์ เรืองพัฒนกิจ”“ค่ะ” ณดารีบเด้งตัวจากเก้าอี้ แม้ปากว่าอยากให้เขาตาย แต่คนอย่างณดาเองก็ไม่อาจใจร้ายกับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูก เป็นสามีของเธอเอง แม้เวลานี้เขาอาจเป็นสามีของผู้หญิงอีกคนด้วยถึงปากจะบอกว่าอยากให้เขาตาย แต่เมื่อยืนฟังแพทย์แจ้งอาการเธอก็กังวลกลัวเขาจะเป็นอะไร ใจของผู้หญิงช่างย้อนแย้ง“คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ ทางเรากำลังจะย้ายผู้ป่วยเข้าห้องพัก ญาติคนไข้ไปรอที่ห้องพักได้เลยนะครับ”แพทย์เจ้าของไข้แจ้งข้อมูลรวดเร็วและหลังจากนั้นพยาบาลก็พาเธอกับ