Todos os capítulos de ตื่นขึ้นมาอีกทีเมียขอหย่า: Capítulo 31 - Capítulo 40

“เขาไม่หวงโทรศัพท์ ฉันโอนเงินออกจากบัญชีเขาแทบทุกวัน เขาก็ไม่ว่า”“หืม” เพื่อนทั้งสองขมวดคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ผู้ชายที่มีบ้านเล็กบ้านน้อยแน่นอนว่าต้องหวงโทรศัพท์ อีกอย่างการโอนเงินออกจากบัญชีแทบทุกวันคนอย่างปัญญ์ไม่น่าจะยอม“แล้วแกโอนเยอะไหม” โชติกาถามขึ้นอย่างสงสัย“ก็เต็มวงเงินโอนต่อวันอะ ห้าล้าน”“เออ โอนมาให้หมดเลย จากนั้นก็ฟ้องหย่า ไม่ต้องให้มันเหลืออะไร” นอกจากไม่ห้าม รฐายังเอ่ยสนับสนุน แค้นใจเหลือเกินที่เพื่อนโดนกระทำ“ใกล้หมดบัญชีแล้ว คิดดูสิพี่ปัญญ์มีเงินในบัญชีตั้งหลายสิบล้าน แต่กลับจะแบ่งให้ฉันแค่สามล้าน ทั้งที่เงินพวกนี้ก็เป็นสินสมรส” ณดาตัดพ้อ นอกจากเขาจะไม่เห็นใจเธอเรื่องลูกแล้ว เขายังไม่คิดจะแบ่งส่วนที่ควรเป็นของเธอให้เธออีกผู้ชายคนนี้เลวเสียจนณดาไม่รู้จะใช้คำใดมาจำกัดความ แต่เวลานี้เธอต้องปั้นหน้าเพื่อให้เขาไม่ระแคะระคายเรื่องที่เธอจะฟ้องหย่ารอก่อนเถอะ รอให้ปัญญ์ไม่มีเงินล้านติดบัญชีเธอจะฟ้องหย่าให้เขาไม่เหลืออะไรเลย“คนมันเห็นแก่ตัว” รฐาย่นจมูกอย่างหมั่นไส้“แต่เราไปเที่ยวกันเองก็ได้นะแก ถ้าแกอยากพาญารินไปเที่ยว” โชติกาไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องไปเที่ย

ช่วงนี้พิมมาดารู้สึกว่าตัวเองดวงตก ลูกสาวเธอท้อง ดีที่ว่าอายุครรภ์ยังไม่เกินสิบสองสัปดาห์เลยให้ทำแท้งได้ นึกย้อนไปถึงเรื่องของตนเองที่มีลูกก่อนวัยอันควรแต่ตอนนั้นทำแท้งยังเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ทำให้ต้องจำใจอุ้มท้องจนคลอดแล้วกลับไปเรียนต่อ ไม่เข้าใจว่าจะห้ามทำแท้งทำไม สุดท้ายพอลูกเกิดมาในวันที่พ่อกับแม่ไม่พร้อม เด็กก็ขาดความอบอุ่นแล้วก็เป็นอย่างที่เห็น สุดท้ายลูกสาวเธอก็ท้องตอนเรียนเหมือนเธอปัดเรื่องครอบครัวทิ้ง กำลังครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรเพื่อให้ได้เจอปัญญ์ น้ำมันพรายที่เตรียมมาด้วยยังอยู่ในกระเป๋า หุ่นดินเหนียวที่ได้มาจากอาจารย์เธอซ่อนไว้ใต้เตียงแล้ว รอเวลาให้เขากลับไปร่วมเตียงด้วยกัน“คุณปัญญ์มาด้วยเหรอคะ” เสียงป้าอ้อยแม่บ้านทำให้พิมมาดาตาเบิกกว้าง อาจารย์นี่ศักดิ์สิทธิ์จริงแค่เธอแวะไปลงของเพิ่มปัญญ์ก็รีบมาหาเธอแล้วแต่แล้วรอยยิ้มของพิมมาดาต้องหุบลงเมื่อปัญญ์ไม่ได้มาคนเดียว เขามาพร้อมกับณดาแล้วนั่นคืออะไร พิมมาดาขมวดคิ้วกับภาพที่ปัญญ์ถือกระเป๋าให้ณดาพลางโอบเอวเดินเข้าออฟฟิศโดยไม่ไว้หน้าเธอ“ป้าอ้อยขออเมริกาโน่ร้อนสองที่นะคะ” ณดาสั่งแม่บ้านโดยที่สายตาเหลือบมองเลขาหน้าห้องนิดหนึ่ง นึก

“แล้วหล่อนมากอดฉันทำไม” ปัญญ์ยืนเต็มความสูง ขยับถอยห่างจากผู้หญิงตรงหน้า เข้ามาอีกทีเข้าพร้อมจะถีบนะบอกเลยท่าทางพร้อมบวกของอีกฝ่ายทำให้พิมมาดายิ่งโมโห น้ำมันพรายที่ป้ายแขนเขาไปไม่ได้ช่วยอะไรเลยเหรอหรือว่ามันยังไม่ทำงาน“ก็เราเป็นแฟนกันนี่คะ” คนนั่งกับพื้นเอ่ยเสียงตัดพ้อ บอกความสัมพันธ์ออกไปพร้อมทั้งบีบข้อเท้าราวกับว่าเวลานี้เจ็บเสียเต็มประดา “จะบ้าเหรอ! ฉันมีเมียแล้ว จะเป็นแฟนกับเธอได้ไง” ปัญญ์ตวาดกลับมองผู้หญิงตรงหน้าหัวจรดเท้าหล่อนพูดออกมาได้ไม่อายปาก ใครเป็นแฟนหล่อนกัน คนอย่างเขามีเมียคนเดียว ไม่มีสายตาไว้แลมองหญิงอื่น“นี่อย่าบอกนะ ว่าคุณจำพิมไม่ได้” พิมมาดาเบิกตากว้างถามออกไปอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ปัญญ์พูดราวกับว่าระหว่างเราสองคนไม่มีอะไรต่อกัน“จำไม่ได้”“ทำไมจำไม่ได้คะ”“มันเรื่องของฉันไหม ทำไมฉันต้องจดจำคนอย่างเธอ ออกไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจว่าเธอลวนลามฉัน” คำขู่ของอีกฝ่ายทำให้พิมมาดาเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะจำเธอไม่ได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น“ปัญญ์ คุณกำลังโดนเมียคุณเป่าหูนะคะ มันอาจเอาอะไรให้คุณกินจนเสียสติ เชื่อพิมนะคะเราไปรักษาตัวกันเถอะค่ะ พิมหวังดีก

“เออ...เอามาเป็นของแกให้หมด มีแต่ตัวผู้หญิงที่ไหนจะเอา สันดานพวกเมียน้อยถ้าไม่มีเงินให้มัน มันจะมองเหรอ” โชติกาเองก็สนับสนุนคำพูดเพื่อน “เขาบอกว่าเขารักกัน” ณดายังจำคำพูดของปัญญ์ไม่ลืม “โอ้ย...เอาอะไรกับพวกหลงกี กับพวกหน้าเงิน” รฐาเบ้ปากด้วยเธอเพิ่งเลิกกับผู้ชายฝรั่งตาน้ำข้าวของตนเอง ห่างกันไม่ถึงเดือนแม่งนอกใจ ผู้ชายนี่หาดีไม่ได้เลย “เออ จริงแก เอาเงินมาให้หมดก่อนค่อยคิดเรื่องหย่า ทีนี้ถ้ามันหลงกีอีกที ขอหย่าแกก็รีบเซ็นให้เลย” คำพูดของเพื่อนทั้งสองคนณดาพยักหน้าเห็นด้วย แต่ที่ไม่อยากบอกเพื่อนคือเงินน่ะได้ก็จริงแต่อีกเรื่องคือเรื่องเปลืองตัวนี่สิ ปัญญ์ติดสกินชิฟมาก ทุกครั้งโอนเงินต้องโดนหอมโดนจูบ ไล่ความเขินอายแล้วก็ชวนให้เพื่อนดูที่โทรศัพท์ของตัวเอง “พวกแกดูคลิปนี่ วันก่อนฉันพาพี่ปัญญ์ไปบริษัท แอบซ่อนกล้องไว้ แกดูสิ” ณดาเปิดคลิปซึ่งพิมมาดาเข้ามาโผกอดปัญญ์แล้วโดนเขาผลักกระเด็นลงพื้นก้นจ้ำเบ้า นอกจากนั้นเขายังไล่พิมมาดาแบบที่เพื่อนทั้งสองต้องใช้มือปิดปากด้วยไม่อยากเชื่อภาพที่เห็น “โห...คลิปนี้ผัวแกโคตร MVP อะ” รฐาเอ่ยชมอยากปรบมือให้ผัวเพื่

“สำหรับฉันตอนนี้ขอพักยาว ๆ ไม่คิดจะแชร์ชีวิตกับใครแล้ว” รฐาว่าพร้อมทั้งยักไหล่ โสดแบบนี้ก็ดีไม่น้อย ทำไมต้องแบ่งอีกครึ่งชีวิตให้ใครอีกคนเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา ผู้ชายถ้าหาดีไม่ได้ก็ไม่คิดจะเอามาเป็นผัว แต่ว่าเอาไว้แซ่บนั่นก็อีกเรื่องนะ“เขาก็ต้องแชร์ชีวิตกับเราเหมือนกัน ใช่ว่าแกแชร์ให้เขาคนเดียวที่ไหน สำหรับฉันมองว่าถ้ามีแล้วชีวิตดีขึ้นก็ควรมี ถ้ามีแล้วเป็นทุกข์ก็อย่ามีแค่นั้นเอง รฐาถ้าแกเจอคนที่ใช่มันก็จะใช่เอง”“เหอะ เพื่อนแกเพิ่งโดนสวมเขา เพิ่งโดนทิ้ง ฉันคงเข็ดไปอีกนานวะโช” “คนเรามีทั้งบุญเก่าและกรรมเก่าร่วมสร้างกันมา ไม่มีความบังเอิญบนโลกใบนี้ การเจอหรือจากกันทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว”“สาธุค่ะ สมีโชติ(สมี-โชด)”“ไอ้บ้า! ชื่อฉันอ่าน โช-ติ-กา ย่ะ” เพราะข่าวดัง พระทำกิจกรรมบนโต๊ะกินข้าวนั่นแหละทำให้รฐาต้องเอามาล้อชื่อเพื่อนเล่น“เดี๋ยวฉันไปหยิบมือถือ มาถ่ายรูปครอบครัวให้ณดาก่อน โพสต์ลงโซเชียลแล้วแท็กไปที่ณดา แน่นอนว่าคนส่องมันต้องแอบส่องตลอดเวลาอยู่แล้ว” ซึ่งก็มีคนส่องอย่างที่รฐาคิดไว้จริง ๆ “อ๊าย!!! อีบ้าเอ๊ย” พิมมาดาอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ในมือทิ้งแต่เพราะราคาครึ่งแสนของมันทำให้เธ