جميع فصول : الفصل -الفصل 18

Alas-sais ng umaga.Ang sinag ng araw ay dahan-dahang sumisilip sa malalaking bintana ng mansyon ng mga Demetrio, ngunit sa loob ng aking silid, ang tanging nararamdaman ko ay ang pag-titibok ng aking ulo at ang matinding pananakit ng bawat buto sa aking katawan.Pagbangon ko pa lang, awtomatikong napadaing ako nang mahina.Ang aking balakang, ang aking mga hita, at lalo na ang aking ibabang bahagi ay nag-iiwan ng malinaw na alaala kung paano ako marahas at walang-awang inangkin ni Sir Erwin kagabi sa ibabaw ng kaniyang mahogany desk.Nakalagay pa rin sa ilalim ng kama ko ang makapal na perang binigay niya—ang bayad sa aking katawan, ayaw ko sanang kunin pero baka maghinala siyang may ibang dahilan kung bakit bigla akong nagpakita ng motibo sa kan’ya.Napakagat ako sa aking labi habang pinipilit na suotin ang pamilyar at masikip kong caregiver uniform. Bawat galaw ko ay parang may tusok ng karayom sa aking kalamnan.Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili, at inayos

Bago pa ako makatugon, marahas na niyang sinunggaban ang mga labi ko sa isang halik na walang pasubali—mas agresibo, mas mabigat, at puno ng kakaibang pagkauhaw na parang hindi siya nabusog sa ginawa namin kagabi sa study room.Ang mga kamay niya ay mabilis na gumapang sa ibaba. Walang kahirap-hirap niyang itinaas ang manipis na tela ng suot kong pantulog hanggang sa malantad ang aking mga hita. Ang mga magaspang at mainit niyang palad ay dumampi at humaplos pataas, direktang sumalubong sa gitna ng aking pagkababae na agad namang nagrehistro ng matinding basa at init.“F*ck… you’re wet, Yara,” garalgal niyang usal sa pagitan ng aming mga halik.Ang mababa, paos, at nanginginig na boses ni Sir Erwin ay parang malamig na hanging humaplos sa aking balat, ngunit kabaligtaran nito ang nag-aapoy na init na biglang sumabog sa aking dibdib.Ang kaniyang mga salita ay may bigat ng kaniyang pagpipigil, parang isang utos na nagmula sa pinakamalalim na bahagi ng kaniyang nagwawalang sistema.Bago

Kinabukasan.May kakaibang lamig ang hangin na pumapasok mula sa bahagyang nakaawang na bintana ng aking silid, ngunit taliwas sa lamig na iyon, ang buong katawan ko ay tila pinapakuluan sa nagbabagang apoy.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Ang unang sumalubong sa akin ay ang nakatutulig na tibok ng sarili kong dibdib at ang nakasakal na amoy sa loob ng silid.Ang amoy ng kasalanan.Ito ang pinaghalong halimuyak ng mamahaling pabango ni Erwin Demetrio, ang pait ng kaniyang pagnanasa, at ang malapot, malinamnam, at nanunuot na amoy ng aming mga katas na natuyo na sa ibabaw ng aking nagusot na kumot.“Ugh...” Isang mahinang daing ang kumawala sa aking tuyong lalamunan nang subukan kong ikilos ang aking katawan.Awtomatikong napapikit ako nang mariin habang mabilis na humawak sa gilid ng kutson.Ang aking balakang ay tila ba nabiyak, ang aking mga hita ay nanginginig sa matinding panghihina, at ang aking ibabang bahagi ay nag-iiwan ng isang mahapdi ngunit nakatutunaw na alaa

It was there as evidence... sariwa, mapula, sumisigaw ng kataksilan, bakat na bakat sa harap mismo ng kaniyang nag-aagaw-buhay at namamatay na asawa.Napatingin ako kay Erwin. Nakita ko ang biglaang pagbaba ng kaniyang tingin sa akin.Nagtagpo ang aming mga mata sa gitna ng pagbubuhat kay Victoria.Ang kaniyang mga mata ay nanlaki nang bahagya, nakita niya kung saan nakapako ang aking paningin.Alam kong pareho kami ng nararamdaman sa mga oras na ito. Isang matinding hiya, pait, at guilt.Mabilis niyang hinila ang kaniyang polo shirt upang takpan ang marka.“Let's go! Ipantay ang stretcher! Bilisan niyo!” sigaw ng medic.Isinakay si Victoria sa ambulansya. Sumakay si Erwin sa tabi nito, habang ako naman ay sumama sa unahan kasama ang driver.Sa buong biyahe patungo sa ospital, ang tanging naririnig ko ay ang tunog ng sirena... at ang nakatutulig na boses ng aking konsensya na sumisigaw na ako ay isang maruming babae.Sa ospital. ICU Waiting Room.Alas-otso na ng umaga.Dalawang oras n