พ่อโคแก่กินหญ้าอ่อน 5

​"แพงไม่ได้ยั่ว..." ฉันกระซิบ ขยับหน้าเข้าไปใกล้เขาจนกระทั่งลมหายใจอุ่นๆ สัมผัสกัน "แต่แพงหักห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกแล้วต่างหากค่ะ คุณอา..."

​สิ้นเสียงกระซิบของฉัน ความอดทนที่คุณอากวินเพียรสร้างมาตลอดหลายปีก็พังทลายลงโดยสมบูรณ์

​มือหนาและเรียวยาวของคุณอาคว้าเข้าที่เอวบางของฉันอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ดึงร่างของฉันขึ้นไปนั่งเกยอยู่บนตักกว้างของเขา สัมผัสที่รวดเร็วและทรงพลังทำเอาฉันหลุดเสียงร้องกรี้ดเบาๆ ด้วยความตกใจ ก่อนที่คำพูดทั้งหมดจะถูกกลืนหายไป

​คุณอากวินโน้มใบหน้าลงมา ประสบสายตากับฉันในระยะไม่ถึงนิ้ว กลิ่นวิสกี้หอมหวานผสมกลิ่นกายชายหนุ่มวัยเย้ายวนเข้าปะทะนาสิกอย่างรุนแรง

​"อารบกวนเตือนเราแล้วนะ..." เสียงทุ้มพร่าของเขาชิดริมฝีปากของฉัน "ก้าวเข้าในเขตอันตรายของอาเอง แล้วอย่าร้องขอให้อาปล่อยถอยหลังกลับ"

​ประทับริมฝีปากหนาและอุ่นจัดลงบนริมฝีปากของฉันอย่างหนักแน่นและเอาแต่นึกคิด สัมผัสในตอนแรกเต็มไปด้วยความดุดันและทรงอำนาจ ราวกับเป็นการลงโทษเด็กงอแงที่กล้าท้าทายอำนาจของเขา แต่เพียงไม่นาน รสจูบนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวล ลึกซึ้ง และแทรกซึมไปด้วยความรักและความปรารถนาที่เก็บซ่อนมาเนิ่นนาน

​ฉันหลับตาลง ซุกตัวเข้าหาแผงอกอบอุ่นของเขา ยกรอบแขนขึ้นโอบรอบคอแกร่งของคุณอากวินไว้แน่น ลิ้นอุ่นๆ ของเขาแทรกซึมเข้ามาสัมผัส ละเลียดชิมความหวานภายในเรียวปากของฉันอย่างเชี่ยวชาญ รสชาติของวิสกี้ผสมผสานกับความหวานซ่านซ่าทำเอาสมองของฉันขาวโพลน ร่างกายอ่อนระทวยอยู่บนตักของเขา

​ฝ่ามือใหญ่ของคุณอาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าซาตินลื่นมือ บีบเฟ้นเอวคอดและสะโพกกลมกลึงอย่างเผลอตัว ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความวาบหวามจนฉันต้องส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ

​ความสัมพันธ์ระหว่างเราข้ามผ่านเส้นขนานแห่งคำว่า 'คุณอา' และ 'หลานสาว' ไปเรียบร้อยแล้วในนาทีนี้

​คุณอากวินค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า สายตาของเขามองริมฝีปากที่บวมเจ่อและหน้าแผ่วแดงของฉันด้วยความลุ่มลึก ลมหายใจของเขาหอบกระพือไม่ต่างจากฉัน

​"ทีนี้รู้หรือยัง... ว่าอาไม่ได้มองเราเป็นเด็ก" คุณอาเอ่ยพลางใช้นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากล่างของฉันเบาๆ "และถ้าเรายังไม่รีบกลับเข้าห้องนอนตอนนี้... อาก็ไม่รับประกันว่าคืนนี้จะจบลงแค่นี้"

​ฉันมองสบตาเขา หัวใจยังคงเต้นระทึกด้วยความวาบหวามและความสุขที่เอ่อล้น แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือเรื่องอันตราย และอาจสร้างความขัดแย้งใหญ่หลวงหากคุณพ่อรู้เรื่อง แต่ในเวลานี้... ในเขตอันตรายของคุณอากวิน ฉันไม่คิดจะถอยหลังกลับอีกต่อไปแล้ว 

ตอนที่ 5: คืนที่ฝนตกและเหล้ากลมกล่อม

​สายฝนยามค่ำคืนยังคงตกลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการตัดขาดโลกภายนอกออกจากพื้นที่ส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของเพนต์เฮาส์ เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกบานใหญ่จรดเพดานดังคลอประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นระทึกของฉัน

​หลังจากรสจูบอันแสนเร่าร้อนและทรงพลังของคุณอากวินเพิ่งผ่านพ้นไป ความเงียบก้องกังวานในห้องรับแขกกลับไม่ได้สร้างความอึดอัด หากแต่เต็มไปด้วยบรรยากาศอันอบอุ่นและกระแสความปรารถนาที่ยังคงพุ่งพล่าน ฉันยังคงนั่งเกยอยู่บนตักกว้างของคุณอา แขนเรียวโอบรอบคอแกร่งไว้แน่น สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาที่คุณอามักใช้มองฉันอย่างเข้มงวด ในยามนี้กลับทอดมองด้วยความลุ่มลึกและเว้าวอนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

​คุณอากวินถอนหายใจยาวเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มของฉัน นิ้วโป้งเรียวยาวของคุณอาค่อยๆ ลูบไล้ริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อของฉันอย่างแผ่วเบาและถนอมรัก

​"ทำไมทำหน้าแบบนั้น... คำแพง?" คุณอาเอ่ยถามเสียงทุ้มพร่า

​"แพงแค่... กำลังคิดว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปค่ะ" ฉันกระซิบตอบ ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง กลิ่นน้ำหอมอบอุ่นเฉพาะตัวผสมกลิ่นวิสกี้จางๆ จากตัวเขาทำให้อุ่นใจอย่างประหลาด "คุณอาไม่ได้มองแพงเป็นแค่เด็กผู้หญิง หรือลูกสาวของพ่อชลธารจริงๆ ใช่ไหมคะ?"

​คุณอากวินกระชับวงแขนกอดเอวบางของฉันแน่นขึ้น เขาเอนแผ่นหลังพิงเบาะโซฟาเบาๆ พลางทอดสายตามองออกไปที่สายฝนด้านนอกกระจก

​"อาเคยพยายามมองเราเป็นแค่เด็ก... เป็นแค่ลูกสาวของชลธารมาตลอดหลายปี" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคุณอาเริ่มฉายแววความลับและความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานาน "ตั้งแต่วันที่แม่เราเสียชีวิต วันที่เรายังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ร้องไห้กอดรูปแม่... อาก็ปฏิญาณกับตัวเองว่าจะดูแลเราให้ดีที่สุดในฐานะเพื่อนสนิทของพ่อ"

​ฉันนิ่งฟัง หัวใจเริ่มพองโตและเรียกร้องอยากรู้ความจริงในใจของเขา

​"แต่ยิ่งเวลาผ่านไป..." คุณอากวินค่อยๆ เชิดคางฉันขึ้น ให้สบตาคมคู่นั้นตรงๆ "เด็กหญิงคำแพงในวันนั้นก็ค่อยๆ เติบโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวที่งดงาม งดงามจนอาเริ่มห้ามสายตาตัวเองไม่ให้มองไม่ได้... และเริ่มห้ามหัวใจตัวเองไม่ให้หึงหวงเวลาที่มีผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้ไม่ได้"

​"คุณอา... หึงแพงด้วยเหรอคะ?" ฉันถามพลางระบายยิ้มจางๆ

​"หึงสิ... หึงจนเกือบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้หลายครั้ง" คุณอายอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ทุกครั้งที่เราแอบหนีไปเที่ยวผับของอา ทุกครั้งที่มีผู้ชายโต๊ะข้างๆ มองเราด้วยสายตาแทะโลม... อาก็อยากจะเดินเข้าไปลากตัวเรากลับบ้าน แล้วซ่อนเราไว้ไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นอีก"

​ความจริงจากปากของคุณอากวินทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกที่ฉันคิดว่าตัวเองแอบรักเขาอยู่ฝ่ายเดียวมาตลอด บัดนี้ได้รับการตอบรับอย่างชัดเจนและลึกซึ้งเกินกว่าจะจินตนาการ

​"แล้ว... ทำไมคุณอาถึงต้องทำนิ่งใส่แพงล่ะคะ? ทำไมต้องคอยสร้างระยะห่างตลอดเวลา?"

​"เพราะอารู้ว่ามันผิด..." คุณอากวินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น เลือดในกายแล่นพล่านยามเขาเอ่ยถึงข้อจำกัดในชีวิต "อาอายุ 45 ปีแล้ว ส่วนเราเพิ่งจะ 25... อาแก่กว่าเราถึงยี่สิบปี ที่สำคัญที่สุด อาเป็นเพื่อนสนิทของชลธาร ชลธารไว้ใจให้อาดูแลเรา ถ้าพ่อเรารู้ว่าอาคิดไม่ซื่อกับลูกสาวคนเดียวของเขา... ชลธารคงไม่มีวันอภัยให้อา"