LOGIN"แต่นี่มันคือชีวิตของแพงนะคะคุณอา!" ฉันรีบขัดขึ้นด้วยความร้อนใจ "แพงไม่ใช่เด็กๆ แล้ว แพงรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับใคร แพงไม่ได้รักคุณอาเพราะคุณอาเป็นเพื่อนพ่อ... แต่แพงรักคุณอากวิน ผู้ชายคนนี้ คนที่คอยดูแลและปกป้องแพงมาตลอด!"
คำว่า 'รัก' ที่หลุดจากปากของฉันทำให้คุณอากวินชะงักไปชั่วครู่ แววตาคมกริบสั่นไหวอย่างรุนแรง ความกดดันและความสับสนที่เขาแบกรับมาหลายปีทลายลงด้วยคำพูดเพียงคำเดียวของฉัน คุณอาเอื้อมมือไปหยิบแก้ววิสกี้บนโต๊ะขึ้นมาจิบเบาๆ รสชาติกลมกล่อมและเข้มข้นของเหล้าบวกกับความนุ่มลึกของบรรยากาศยามฝนตก ยิ่งทำให้ความรู้สึกในอกล้นทะลัก เขาละแก้วลงแล้วหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักอันแสนอบอุ่น "คำแพง..." เขาเรียกชื่อเล่นของฉันด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน "เหล้าแก้วนี้หวานกลมกล่อมเพราะมันผ่านเวลาการบ่มเพาะมานาน... ก็เหมือนความรู้สึกของอาที่มีต่อเรา ยิ่งอากดทับมันไว้เท่าไหร่ ยิ่งพยายามห้ามใจมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเข้มข้นและชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น" คุณอากวินโน้มตัวเข้ามาประทับจูบลงบนหน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยน ก่อนจะไล่ต่ำลงมาที่ปลายจมูก และริมฝีปากอบอุ่นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่จูบที่ดุดันหรือลงโทษ แต่เป็นจูบที่ลึกซึ้ง ถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจของเขามาเนิ่นนาน "ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป... อาก็คงหักห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกแล้วเหมือนกัน" คุณอาเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากฉัน "แต่เราต้องสัญญากับอานะ คำแพง... ว่าเรื่องของเราจะเป็นความลับระหว่างเราสองคนก่อน จนกว่าอาจะหาโอกาสบอกความจริงกับชลธารด้วยตัวเอง" "แพงสัญญาค่ะคุณอา" ฉันตอบรับอย่างว่าง่าย โอบกอดร่างสูงใหญ่ของเขาไว้แน่น สายฝนด้านนอกยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง เสียงเครื่องดื่มวิสกี้ในแก้ว และความอบอุ่นจากอ้อมกอดของคุณอากวิน ทำให้คืนนี้กลายเป็นคืนที่หวานซ่านซ่าที่สุดในชีวิตของฉัน... คืนที่ความลับถูกเปิดเผย และหัวใจสองดวงได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในที่สุด ตอนที่ 6: ข้ามเส้นขนาน ความลับที่เผยออกมาในคืนฝนตกเปรียบเสมือนการพังทลายของเขื่อนที่กั้นขวางความรู้สึกระหว่างเราสองคนมาเนิ่นนาน สัมผัสอุ่นหวานจากริมฝีปากและอ้อมกอดอันมั่นคงของคุณอากวินยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เส้นขนานระหว่าง 'เพื่อนสนิทของพ่อ' กับ 'ลูกสาวของเพื่อน' ที่เคยลากไว้เหลื่อมล้ำและแนบแน่น บัดนี้ได้บิดเบี้ยวและตัดผ่านกันโดยสมบูรณ์แล้ว หลังจากคืนนั้น บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดก็แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้ภายนอกเมื่อต้องก้าวพ้นประตูห้องลงไปข้างล่าง หรือเมื่ออยู่ต่อหน้าพนักงานและผู้ติดตาม คุณอากวินจะยังคงรักษาลุคของ 'นักธุรกิจหนุ่มใหญ่ผู้เนี๊ยบและทรงอำนาจ' เอาไว้ได้อย่างเพียบพร้อม ทว่าทันทีที่ประตูเพนต์เฮาส์ปิดลง... โลกทั้งใบก็ตกเป็นของเราสองคนเพียงลำพัง "ยืนเหม่ออะไรอยู่ครับ คำแพง?" เสียงทุ้มต่ำอบอุ่นดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับวงแขนแกร่งที่สวมกอดรวบเอวคอดของฉันมาจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เข้มข้นผสมกลิ่นสบู่กายหอมสะอาดจากตัวเขาทำให้ฉันเผลอคลียคลอใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้างในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนอย่างออดอ้อน "แพงกำลังมองวิวข้างนอกค่ะ..." ฉันตอบพลางเอนหลังพิงเรือนร่างสูงใหญ่ของคุณอา สายตามองลอดกระจกบานโตจรดเพดานออกไปเห็นทัศนียภาพตึกสูงยามอาทิตย์อัสดงที่ทาฉาบไปด้วยแสงสีส้มทอง "แพงแค่นึกถึงตัวเองเมื่อเดือนก่อน... ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้มายืนซบแผงอกของคุณอาแบบนี้" คุณอากวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นทำให้แผงอกของเขาสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาในหัวใจของฉัน เขาจูบลงบนขมับของฉันอย่างแผ่วเบาและถนอมรัก "อาก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน..." คุณอาเอ่ยกระซิบ สายตาคมกริบมองสะท้อนใบหน้าของฉันในกระจกบานใหญ่ "อาพยายามอดทนและเว้นระยะห่างกับเรามาตลอดสิบกว่าปี... แต่สุดท้าย อาก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับเด็กงอแงคนนี้จนได้" "แพงไม่ได้งอแงสักหน่อย" ฉันหมุนตัวกลับมาในอ้อมกอดของเขา ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เขาเบาๆ "คุณอาต่างหากที่ใจอ่อนเอง... โคแก่กินหญ้าอ่อน" คำว่า 'โคแก่กินหญ้าอ่อน' ทำให้คุณอากวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมหลังกรอบแว่นสายตาฉายแววหยอกเย้าและเย้ายวนขึ้นทันที เขาเชิดคางฉันขึ้นเล็กน้อยด้วยปลายนิ้วอุ่น "โคแก่ตัวนี้... ไม่ใช่แค่กินหญ้าอ่อนธรรมดานะ" เสียงของเขาลดต่ำลงจนกลายเป็นเสียงพร่าชวนให้หัวใจสั่นไหว "แต่อายังหลงใหลและอยากจะครอบครองหญ้าอ่อนต้นนี้ไว้คนเดียวตลอดไปต่างหาก" คำพูดตรงไปตรงมาและสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันลึกซึ้งทำให้หน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที คุณอากวินค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมา ประทับริมฝีปากอบอุ่นลงบนเรียวปากของฉันอย่างนุ่มนวล จูบในยามเย็นนี้ไม่ได้ดุดันเหมือนคืนฝนตก หากแต่ละมุนละไมและดื่มด่ำ ชวนให้หลงใหลจนร่างกายแทบไร้เรี่ยวแรง ฉันยกรอบแขนขึ้นโอบคอเขาแน่น ขยับเบียดกายเข้าหาแผงอกแกร่งอย่างออดอ้อน คุณอาอุ้มฉันขึ้นเบาๆ วางลงบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนสีดำสนิท โดยมีตัวของเขายืนแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างขาเรียวของฉัน สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ของคุณอาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและเอวคอดผ่านเนื้อผ้าสเปนเดกซ์นุ่มลื่น สร้างกระแสไฟฟ้าร้อนผ่าวไปทั่วร่างกาย ลิ้นอุ่นตักตวงความหวานจากเรียวปากของฉันอย่างเชี่ยวชาญ เสียงลมหายใจติดขัดของเราสองคนดังระงมไปทั่วห้องครัวที่เงียบสงบ "คุณอาคะ..." ฉันส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอยามที่ริมฝีปากอุ่นของเขาละเลียดต่ำลงมาตามลำคอระหง ละเลียดชิมความหอมหวานตรงซอกคอจนฉันต้องเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัส "หืม..." คุณอาส่งเสียงตอบในลำคอ โดยที่ริมฝีปากยังคงวนเวียนอยู่ตรงผิวกายเนียนนุ่ม "ถ้า... ถ้าพ่อรู้เรื่องของเรา... พ่อจะโกธรคุณอามากไหมคะ?" คำถามที่ยังคงติดค้างอยู่ในใจทำให้ฉันเผลอเกร็งตัวเล็กน้อยยุวดี วิ่งฝ่าสายฝนมาอย่างหมดสภาพ เสื้อผ้าเปียกโชก แนบไปกับเรือนร่าง รองเท้าผ้าใบเปอะเปื้อนโคลน เธอเป็นนักท่องเที่ยวสาวชาวกรุงที่ตั้งใจจะมาเดินเก็บบรรยากาศชนบท แต่กลับโดนพายุฝนฤดูฝนเล่นงานเข้าอย่างจังกลางคัน ท่ามกลางม่านน้ำฝนที่พร่ามัว เธอมองเห็นแสงไฟรำไรจากกระท่อมไม้ปลายนาหลังเล็กหลังหนึ่ง ด้วยความเหนื่อยล้าและหนาวสั่น เธอจึงกัดฟันวิ่งสี่คูณร้อยตรงไปยังกระท่อมหลังนั้นทันที เสียงเคาะประตูและเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนเรียกให้เจ้าของบ้านต้องเปิดประตูต้อนรับ ร่างสูงใหญ่ของ สนธยา ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขามีผิวเข้มแดดคมคายตามวิถีคนทำนา ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวแปลกหน้าที่เนื้อตัวเปียกปอนสั่นเทานิดๆ ด้วยความตกใจระคนสงสัย "หลบฝนก่อนเถอะคุณ" สนธยาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ รีบขยับหลีกทางให้เธอเข้ามาด้านใน กระท่อมหลังนี้เป็นเรือนไม้ไผ่เรียบง่าย มีเพียงแคร่ไม้ไผ่ ฟูกเก่าๆ และเครื่องนอนพับไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นไอดินผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของไม้เก่าลอยอบอวลในอากาศ "ขอบคุณนะคะ... ฉันเดินหลงทางมาแล้วเจอพายุเข้าพอดี" ยุวดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ห่อไหล่เข้าหากันเพราะความหนาวเหน็บจากเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม
21.00 น. ร้านประจำร้านเหล้าสไตล์อินดี้ซ่อนตัวในซอยลึกย่านทองหล่อยังคงเหมือนเดิมทุกประการ แสงไฟสีส้มสลัวดิมลงรับกับดนตรีสดแนวอะคูสติกเบาๆ และโต๊ะไม้ตัวในสุดติดกระจกมองเห็นสวนหินด้านนอก... ก็ยังคงเป็นที่ประจำของเราสองคนเสมอแต่นอกจากวิสกี้และไฮบอลเลมอนที่วางอยู่บนโต๊ะ คืนนี้มีสิ่งใหม่เพิ่มเข้ามากล่องกำมะหยี่สีแดงสี่เหลี่ยมขนาดเล็กวางอยู่ข้างแก้วเครื่องดื่มของแพรวา ฝาของมันถูกเปิดออก เผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดเดี่ยวดีไซน์เรียบหรูส่องประกายวาววับสะท้อนแสงไฟสลัวในร้านแพรวานั่งมองแหวนวงนั้น สลับกับมองหน้าผม นัยน์ตาสีน้ำตาลสุกใสคู่นั้นเอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความสุข"กัน... แกนี่แม่ง..." เธอพึมพำเสียงสั่นเครือ พยายามหัวเราะเพื่อกลบกลบความเขิน "ขอแต่งงานทั้งที ทำไมต้องมาขอที่ร้านเหล้าด้วยวะ""ก็แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ" ผมยิ้มมุมปาก ยื่นมือไปกุมมือเรียวยาวของเธอไว้แน่น ใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอเบาๆ "ร้านนี้คือที่ที่กูฟังมึงบ่นเรื่องงานมาตลอดเจ็ดปี เป็นที่ที่เราชนแก้วกันในคืนที่เหงาที่สุด เป็นที่ที่กูแอบมองมึงยิ้มโดยที่ไม่กล้าบอกรัก... แล้วจะมีที่ไหนในโลกที่เหมาะกับการขอเป็นคู่ชีวิตไปมากกว่า
"เออ สัญญา..." ผมกระซิบตอบ "ด้วยเกียรติของเพื่อนสนิทเจ็ดปี... และแฟนคนปัจจุบันของมึงเลย"แพรวาหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะยืดตัวขึ้นจูบเบาๆ ที่มุมปากของผม—สัมผัสแผ่วเบา อ่อนโยน แต่หนักแน่นยิ่งกว่าคำสัญญาใดๆ ในโลกความรู้สึกที่เคยหลุดลอยลอยกลับคืนสู่หัวใจอย่างสมบูรณ์ คืนนี้... ในร้านเหล้าเจ้าประจำ บทเรียนของคำว่าเพื่อนได้จบลงแล้ว และบทเรียนบทใหม่ในฐานะคนรักกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างงดงามการก้าวข้ามเส้นจาก ‘เพื่อนสนิทเจ็ดปี’ มาเป็น ‘คนรัก’ ในวัยสามสิบ ไม่ได้มีฉากตัดภาพไปที่ความหวานชื่นไร้ที่ติเหมือนในซีรีส์ แต่มันคือการเรียนรู้ที่จะ ปรับคลื่นความถี่ ของเราสองคนใหม่อีกครั้งความคุ้นเคยเดิมๆ ที่เคยหยอกล้อ ตบหัว ชวนกันไปดื่มไฮบอลหลังเลิกงาน หรือพูดกูมึงกันจนติดปาก ยังคงอยู่ครบถ้วน แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือความขืนๆ เขินๆ ในสถานะใหม่ที่คอยตามรังควานเราในชีวิตประจำวัน08.30 น. หน้าลิฟต์ออฟฟิศผมกับแพรวาเดินออกจากลิฟต์พร้อมกันในเช้าวันจันทร์ ท่ามกลางบรรยากาศการทำงานที่รีบเร่งของพนักงานบริษัทสถาปนิก"กัน... ยืนนิ่งทำไมวะ เดินดิ" แพรวาหันมาทัก พลางยื่นมือมากระตุกแขนเสื้อผมตามความชินชิน
"แกแคร์คนอื่นมากกว่าความรู้สึกของเราเหรอแพร?" ผมถามออกไปตรงๆ น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงความเจ็บปวด"ไม่ใช่แบบนั้นนะกัน!" แพรวารีบปฏิเสธ "ฉันแค่อยากให้เราค่อยเป็นค่อยไป... ฉันกลัว กลัวว่าถ้าเราเปิดเผยตอนนี้ แล้วถ้ามันมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา เราจะเสียทั้งงาน เสียทั้งความสัมพันธ์ และเสีย... คำว่าเพื่อนที่เรามีมาเจ็ดปีไป"คำว่า 'เสียคำว่าเพื่อนไป' ชักนำความลับและความกลัวเดิมๆ กลับมารังควานหัวใจผมอีกครั้งสำหรับผม เจ็ดปีที่ผ่านมาคือการรอคอยเพื่อจะได้รักเธออย่างเปิดเผย แต่สำหรับแพรวา คำว่าเพื่อนคือ 'เซฟโซน' เดียวที่เธอเชื่อว่าจะไม่มีวันสูญเสียไป เธอรักผม... แต่เธอเคยกินนอนและเติบโตมากับสถานะเพื่อนสนิทจนกลัวว่าความรักแบบคนรักจะทำลายทุกอย่างลง"กูเข้าใจแล้ว..." ผมถอนหายใจยาว เปลี่ยนสรรพนามกลับเป็นความคุ้นเคยเดิมเมื่อรู้สึกว่ากั้นอารมณ์ไว้ไม่ไหว "งั้นมึงไปเคลียร์งานเถอะ คืนนี้กูไปนั่งดื่มคนเดียวก็ได้""กัน... อย่าเพิ่งประชดดิ""กูไม่ได้ประชดแพร" ผมพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงใจแต่แฝงความเหนื่อยล้า "กูแค่คิดว่า... มึงอาจจะต้องการเวลาทบทวนตัวเองจริงๆ ว่ามึงพร้อมจะก้าวข้ามคำว่าเพื่อนมาอยู่ข้างกูจริงๆ
"บอกแล้วให้หยิบเสื้อโค้ตมาด้วยก็ไม่เชื่อ" ผมบ่นไม่จริงจังนัก ก่อนจะถอดเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ตัวหนาของตัวเองออกแล้วก้าวเข้าไปคลุมลงบนไหล่บางของเธออย่างเบามือแพรวาชะงักไปเล็กน้อย เธอสบตาผมภายใต้แสงไฟสลัวบนระเบียง กลิ่นไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมประจำตัวผมที่ติดอยู่บนเสื้อแจ็กเก็ตโอบล้อมตัวเธอไว้ แพรวายิ้มบางๆ แล้วขยับตัวชิดเข้ามาหาผมมากขึ้น"ขอบใจนะกัน... แกนี่ดูแลฉันดีตลอดเลยว่ะ""ถ้าไม่ดูแลแก แล้วจะให้ไปดูแลใครล่ะ" ผมตอบเสียงนุ่ม นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอตลอดทั้งทริปนี้ ภีมพยายามจะเข้ามาแทรกแทรกและชวนแพรวาคุยอยู่เรื่อยๆ แต่แพรวากลับเลือกที่จะเดินข้างผม นั่งกินข้าวข้างผม และปฏิเสธคำชวนไปเดินเล่นของภีมอย่างนุ่มนวล นั่นทำให้ผมรู้ว่า... ไม่ว่าระยะเวลาหรือผู้ชายคนไหนจะเข้ามา ความไว้วางใจที่เธอมีให้ผมมันไม่เคยถูกสั่นคลอนได้เลย"กัน..." แพรวาหมุนแก้วในมือเล่น สายตาทอดมองออกไปบนท้องฟ้ากว้าง "แกจำวันแรกที่เราเจอกันตอนปีหนึ่งได้ปะ""จำได้ดิ" ผมยิ้มเมื่อนึกถึงความทรงจำเก่าๆ "ยัยเด็กกะโปโลเสื้อกาวน์เปื้อนสีสถาปัตย์ ที่นั่งร้องไห้เพราะตัดโมเดลเบี้ยวจนต้องทำใหม่คนเดียวทั้งคืน""เออ! แล้วใครล่ะที่อดนอ
ความกระอักกระอ่วนลอยอบอวลอยู่กลางอากาศเหมือนกำแพงล่องหนที่เราสองคนต่างร่วมกันสร้างขึ้น ความใกล้ชิดในคืนฝนตกกลายเป็นชวนให้ต่างคนต่างทำตัวไม่ถูก เมื่อไม่มีฤทธิ์แอลกอฮอล์มาช่วยอ้าง และไม่มีเรื่องงานมาช่วยบังหน้า ความจริงที่ว่า 'เราเกือบจะข้ามเส้น' มันชัดเจนจนมองข้ามไม่ได้อีกต่อไป"พี่กันครับ... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ วันนี้ดูเหม่อๆ" ภีม สถาปนิกรุ่นน้องเดินถือเอกสารเข้ามาทักผมที่โต๊ะ"เปล่าหรอก มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ" ผมตอบเรียบๆ สายตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์"อ๋อ... เรื่องพี่แพรวาหรือเปล่าครับ?" ภีมยิ้มมุมปาก น้ำเสียงของเขามีความท้าทายเล็กๆ "เมื่อเช้าผมเห็นพี่แพรดูนอยด์ๆ ไม่ค่อยสดใสเหมือนเดิม เลยว่าจะชวนพี่เขาไปกินข้าวเย็นนี้ซะหน่อย พี่กันพอจะรู้ไหมครับว่าพี่เขาชอบกินอะไรเป็นพิเศษ?""แพรไม่ชอบกินของหวานจัด ชอบกินหมูกระทะกับไฮบอล" ผมพูดเสียงเรียบ นัยน์ตานิ่งสนิทจ้องมองภีม "แต่คืนนี้คงไม่ต้องชวนหรอก... แพรวาคงไม่อยากไป"ภีมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "พี่รู้ได้ไงครับว่าพี่แพรไม่อยากไป? พี่เป็นแค่เพื่อนสนิทพี่เขานี่ครับ"คำว่า 'แค่เพื่อนสนิท' จากปากรุ่นน้อง เหมือนเข็มเล่มโตที่แทง







