Dali-dali kong tinanggal ang coat ni Javier mula sa aking mga balikat at inabot ito sa kaniya. My hands were trembling so much that I almost dropped the heavy fabric onto the wet tiles of the balcony.“Ate Bea is coming,” bulong ko nang may halong pakiusap habang pilit kong iniiwas ang tingin ko sa mga labi niyang kakatanaw ko lang. “Please, Javier. Umayos ka.”Javier calmly took his coat, smoothly draping it over his arm. There was no trace of panic in his features—only a cool, dark satisfaction. “I’m always composed, Joy. Ikaw lang naman ang natataranta.”Bago pa ako makasagot, bumukas ang sliding glass door ng lanai. Iniluwa doon si Bea na may hawak na dalawang malalaking payong.“Nandito lang pala kayo!” usal ni Bea habang lumalapit sa amin. “Joy, bakit ka nagpapaulan? Baka magkasakit ka niyan, lagot ako sa sarili ko. At ikaw naman, Javier, pumasok na kayo sa loob. Malamig na ang simoy ng hangin.”“Papasok na sana kami, Ate,” sagot ni Javier sa isang napakalumanay at innocenteng b
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-09
เข้าสู่ระบบ
