Chapter 18

“A-anong... anong kabaliwan 'yan, Teresa?!” ang umalingawngaw at nanginginig na boses ni Victor Mercer ang pumunit sa nakakabinging katahimikan sa loob ng abandonadong bodega.

“Hindi 'to kabaliwan, Victor,” umiiyak ngunit mabilis na sagot ni Donya Teresa habang inilalapit ang hawak niyang Swiss DNA report sa gitna ng silid, ang kaniyang mga mata ay puno ng tatlumpung taong dusa at pagsisisi. “Hawak ko ang katotohanan. Matagal kong itinago ang dokumentong 'to dahil natakot akong mawala ang lahat sa amin ni Eduardo! Pero hindi ko na kayang panoorin ang sarili kong anak at ang asawa niyang dumaranas ng ganitong impyerno dahil sa mga kasalanan ng nakaraan!”

Napatitig si Javier sa kaniyang ina. Ang kaniyang mga mata na dating puno ng awtoridad at kapangyarihan ay tuluyan nang nawalan ng ilaw. Ang kaniyang panga ay nanginginig, habang ang kaniyang buong katawan ay tila ba pinagsakluban ng langit at lupa sa narinig na pahayag.

“M-Mom... please, tell me you’re lying,” basag at halos walang boses na bulong ni Javier habang dahan-dahang napapaupo sa sahig ng bodega, hawak ang kaniyang dibdib kung saan nagwawala ang kaniyang puso. “Sinabi mo sa akin noong bata ako na ako ang tagapagmana ng mga Valderrama... Sinabi mo na ako ang paboritong anak ni Papa Eduardo... How can you say that the man who held my hand, who gave me his name, was not my real father?!”

“Dahil noong 1995, bago pa man ako tuluyang ikasal kay Eduardo, nagkaroon kami ng lihim na relasyon ng lalaking 'yan!” sigaw ni Donya Teresa habang itinuturo ang nanlalamig at natutulalang si Victor Mercer. “Pumasok si Victor sa buhay ko noong mga panahong abala si Eduardo sa kumpanya at sa kaniyang mga lihim na pambababae—kabilang na ang kapatid mong si Hellena! Nung malaman kong buntis ako kay Javier, ginamit ko ang pangalan ni Eduardo para protektahan ang sanggol sa tiyan ko at para hindi ako itakwil ng pamilya Valderrama!”

Ang mga salitang iyon ay parang isang malaking pasabog na nagpadurog sa buong pagkatao ng bawat taong nasa loob ng silid.

Nakatitig ako kay Javier mula sa aking upuan. Ang saklap at sakit na nakikita ko sa kaniyang mga mata ay mas matindi pa sa anumang dusa na naramdaman ko noong nakagapos ako. Si Javier Valderrama—ang maipagmamalaking CEO, ang lalaking itinuring na haligi ng isa sa pinakamalaking imperyo sa bansa—ay isa palang anak sa labas ng lalaking kaniyang kinamumuhian at itinuturing na kalaban ng kaniyang pamilya.

“N-no... No! Fake 'yan! Peke ang dokumentong 'yan!” hysterical na sigaw ni Victor habang marahas na inaagaw ang envelope mula sa kamay ni Donya Teresa.

Puno ng panginginig ang mga daliri ni Victor habang binubuksan ang opisyal na sertipiko ng DNA analysis. Binasa ng kaniyang mga mata ang bawat Scientific Marker, ang official stamp ng Geneve Medical Laboratory, at ang mismong konklusyon sa dulo ng pahina:

PROBABILITY OF PATERNITY: 99.99%

Alleged Father: Victor Mercer

Child: Javier Valderrama

Nabitawan ni Victor ang papel. Napahakbang siya pabalik nang ilang beses hanggang sa napasandal sa malamig na sementadong pader ng bodega. Ang kaniyang mga kamay na kanina ay punong-puno ng galit at paghihiganti ay dahan-dahang bumagsak sa kaniyang tabi.

“A-anak... anak kita?” mahinang bulong ni Victor habang nakatitig kay Javier, ang kaniyang boses ay napalitan ng matinding gulat at labis na pagkabigla. “Ang lalaking pinagplanuhan kong sirain... ang lalaking gustong kong alisan ng lahat ng ari-arian at ipahiya sa buong mundo... ay ang sarili kong dugo at laman...?”

“Don't you dare call me your son!” galit na sigaw ni Javier habang mabilis na tumatayo mula sa sahig, ang kaniyang mga mata ay nagdilim sa matinding poot at pandidiri. “Wala akong amang tulad mo! Ikaw ang dinalang impyerno sa buhay ng asawa ko! Kinuha mo si Joy, tinakot mo siya, at pilit mo kaming pinaghiwalay!”

Mabilis na tumakbo si Javier patungo sa aking kinaroroonan. Walang sinuman sa mga tauhan ni Victor ang humadlang sa kaniya ngayon dahil maging sila ay natulala sa mga kaganapan.

Inabot ni Javier ang matigas na lubid sa aking mga pulso. Nanginginig ang kaniyang mga kamay habang pilit na binubuhol at tinatanggal ang pagkakagapos sa akin.

“Joy... my love, I'm sorry... I'm so sorry...” paulit-ulit na bulong ni Javier habang pumapatak ang kaniyang mga luha sa aking mga kamay. “Patawarin mo ako kung pinaramdam ko sa 'yo na magkapatid tayo... Patawarin mo ako sa lahat ng sakit na dinanas mo dahil sa pamilya ko...”

Nang tuluyang matanggal ang lubid, hindi ko na pinansin ang hapdi sa aking mga balat. Mabilis kong ipinulupot ang aking mga braso sa kaniyang leeg at mahigpit siyang niyakap. Isiniksik ko ang aking mukha sa kaniyang dibdib habang pareho kaming umiiyak sa gitna ng madilim na silid.

“Javier... okay na, magkasama na tayo...” pag-aalo ko sa kaniya habang hinahaplos ang kaniyang likod. “Hindi tayo magkapatid... Walang mali sa pagmamahalan natin.”

Kahit na gumaan ang aking pakiramdam dahil sa katotohanang hindi kami nagkasala sa harap ng Diyos at ng tao, ramdam ko ang matinding panginginig sa katawan ni Javier. Ang lalaking pinakasalan ko ay kasalukuyang nawawalan ng sariling pagkatao—ang kaniyang pangalan, ang kaniyang legasiya sa kumpanya, at ang kaniyang buong buhay bilang isang Valderrama ay tuluyan nang nabuwag sa loob lamang ng isang gabi.

Dahan-dahang lumapit si Donya Teresa sa aming dalawa, umiiyak at nakatungo. “Javier... Joy... patawarin niyo ako. Alam kong kasalanan ko ang lahat ng ito. Naging makasarili ako dahil ayaw kong mawalan ng posisyon sa lipunan, pero hindi ko akalain na aabot sa ganito...”

“Lumayo ka sa amin, Mom,” malamig at walang emosyong sabi ni Javier habang dahan-dahang tumatayo at inaalayan ako sa aking baywang. “I don't know who you are anymore. And I don't know who I am anymore.”

Tumingin si Javier kay Victor Mercer na nakatayo pa rin sa gilid ng silid, parang isang estatwa na nawalan ng buhay dahil sa matinding pagsisisi.

“Nakuha mo na ang gusto mo, Victor,” pormal at tuyong sabi ni Javier habang nakatitig sa lalaking kaniyang biological father. “Sinira mo ang pangalang Valderrama. Sinira mo ang buhay ko. Bukas na bukas din, magreresign ako bilang CEO ng Valderrama Holdings at ibibigay ko sa Board of Directors ang buong katotohanan. Hinding-hindi ko na gagamitin ang pangalang Valderrama.”

“Javier, wait... son, please!” pilit na tawag ni Victor habang nagtatangkang humakbang palapit, ang kaniyang mga mata ay puno ng pagmamakaawa. “Hindi ko alam... Kung nalaman ko lang na anak kita, hinding-hindi ko gagawin ang lahat ng ito! Pwede nating simulan uli—ibibigay ko sa 'yo ang buong negosyo ng mga Mercer—”

“Huwag mong dungisan ang buhay ko gamit ang pera mo!” marahas na putol ni Javier sa kaniya. “Ang tanging bagay na may halaga sa akin sa mundong ito ay si Joy. At wala kang karapatang maging bahagi ng buhay namin.”

Inakay ako ni Javier palabas ng bodega. Sa labas, pumasok kami sa kaniyang sasakyan habang si Bea at ang kaniyang security team ay mabilis na umaalalay sa amin.

Tahimik ang buong biyahe pabalik sa aming condominium sa BGC. Walang nagsasalita. Nakahawak si Javier sa aking kamay nang napakahigpit habang nakatingin sa labas ng bintana. Ang kaniyang mga mata ay nakatutok sa dilim, habang ang kaniyang puso ay halatang nagdurusa sa matinding krisis ng kaniyang pagkatao.

Nang makarating kami sa aming penthouse suite, dahan-dahan siyang pumasok sa loob. Inilagay niya ang kaniyang suit jacket sa sofa at dahan-dahang lumakad patungo sa malaking glass window na nakatanaw sa buong lungsod ng Maynila.

Lumapit ako sa kaniyang likod at dahan-dahang ipinulupot ang aking mga braso sa kaniyang baywang, isinasandal ang aking mukha sa kaniyang matigas na likod.

“Javier...” mahinang bulong ko. “Nandito ako. Hindi kita iiwan.”

Dahan-dahan siyang humarap sa akin. Hinawakan niya ang aking mukha gamit ang dalawa niyang kamay, at sa ilalim ng liwanag ng buwan, nakita ko ang muling pagpatak ng kaniyang mga luha.

“I am nobody now, Joy...” bulong ni Javier, ang kaniyang boses ay napuno ng matinding pait. “I am not a Valderrama. I am not the CEO of the biggest conglomerate in this country. I am just a bastard born out of lies and revenge. Wala na akong maipagmamalaki sa 'yo... wala na akong pangalang maibibigay sa 'yo.”

Hinigpitan ko ang hawak sa kaniyang mga kamay sa aking pisngi at tumitig nang diretso sa kaniyang mga mata.

“Hindi kita minahal dahil sa pangalang Valderrama, Javier,” mariin kong sabi sa kaniya. “Minahal kita dahil ikaw ang lalaking nagtanggol sa akin nung walang-wala ako. Ikaw ang Javier na nagbigay sa akin ng halaga. Kahit hubaran ka ng buong mundo ng yaman at posisyon, ikaw pa rin ang asawa ko at ang lalaking mamahalin ko hanggang sa dulo.”

Isang matamis at punong-puno ng pasasalamat na halik ang iginawad ni Javier sa aking noo bago ako mahigpit na niyakap.

Subalit sa gitna ng aming tahimik na yakap sa loob ng madilim na silid, biglang tumunog ang kaniyang pribadong telepono sa ibabaw ng coffee table.

Hindi iyon ang kaniyang business phone—ito ang kaniyang encrypted line na tanging ang kaniyang pinakapersonal na abogado at si Bea lamang ang nakakaalam ng numero.

Kumunot ang noo ni Javier. Dahan-dahan siyang humiwalay sa akin at inabot ang telepono. Sinagot niya ito at inilagay sa speakerphone.

“Javier! Thank God you picked up!” ang boses ni Attorney Santos—ang pamilyang abogado ng mga Valderrama sa loob ng tatlumpung taon—ay pumasok sa linya, halatang nagmamadali at nanginginig sa matinding kaba.

“Attorney? Anong nangyayari? Bakit ka tumawag nang ganitong oras?” pormal na tanong ni Javier.

“Javier, kailangan mong pumunta agad sa headquarters ng Valderrama Holdings ngayon din!” hysterical na sabi ng abogado sa kabilang linya. “Someone just leaked the confidential board minutes and the 1990 Mercer acquisition files to the National Bureau of Investigation and the Stock Exchange! Naka-freeze na ang lahat ng bank accounts ng kumpanya at ng pamilya mo!”

Napatitig kami ni Javier sa isa't isa sa matinding gulat.

“Anong sinasabi mo, Attorney?! Si Victor Mercer ba ang nag-leak niyan?!” tanong ni Javier.

“No, Javier! Hindi si Victor Mercer!” sagot ng abogado, habang maririnig ang hiyaw at gulo ng mga tao sa kabilang linya. “Ang taong nag-file ng plunder at fraud charges laban sa 'yo at sa buong Valderrama Holdings ay nagpakilala sa korte bilang ang opisyal na legal executor ng nawawalang huling habilin ni Eduardo Valderrama... At hawak niya ngayon ang 51% ng voting shares ng kumpanya!”

Napaatras si Javier habang nanlalaki ang mga mata. “Sino?! Sino ang legal executor na 'yan?!”

Huminga nang malalim ang abogado mula sa kabilang linya bago binitiwan ang huling pangalan na tuluyang nagpayanig sa buong silid:

“It's Richard... your wife's ex-boyfriend.”