Chapter 22

“A-anong sinasabi mong tunay na habilin?! Peke 'yan! Huwag kayong maniwala sa matandang 'yan!” ang hysterical at nanginginig na sigaw ni Richard habang marahas niyang ibinabagsak ang kaniyang mga kamay sa ibabaw ng mahogany conference table, habang ang kaniyang mukha ay tuluyan nang nawalan ng kulay sa matinding gulat at takot.

“Quiet, Mr. Corpuz!” ang malamig ngunit mariing utos ni Attorney Fernando Montenegro, habang itinataas ang kaniyang kamay at ibinibigay ang mga pormal na dokumento sa Lead Director ng NBI at SEC. “Ang dokumentong hawak ko ay certified ng Korte Suprema, ng Department of Foreign Affairs, at ng International Court of Arbitration sa Geneva. Si Eduardo Valderrama ay hindi kailanman nagtiwala sa 'yo. Nalaman niya ang iyong mga lihim na ilegal na transaksyon sa offshore accounts noong 2018 pa lamang, at ginamit niya ang faked trust fund para hulihin ang lahat ng iyong mga kasabwat sa loob at labas ng kumpanya.”

Nabalot ng isang nakakabinging katahimikan ang buong Executive Boardroom.

Tumingin ako kay Javier na nakatayo pa rin sa aking tabi. Ang kaniyang mga pulso ay nakagapos pa rin sa malamig na bakal na handcuffs, pero ang kaniyang mga mata—na kanina lang ay puno ng labis na sakit at kawalan ng pag-asa—ay napalitan ngayon ng matinding pagkamangha at hindi maipaliwanag na gulat.

Mabilis na binasa ng NBI Director ang certified documents na ibinigay ng dating Chief Justice. Habang nagpapatuloy ang kaniyang pagbabasa, dahan-dahang tumigas ang kaniyang panga at lumingon siya sa dalawang armadong opisyal sa kaniyang likuran.

“Alisin niyo agad ang handcuffs nina Mr. Javier Valderrama at Mrs. Joy Valderrama!” galit na utos ng Director.

Mabilis na lumapit ang mga opisyal at inalis ang mga bakal na piring sa aming mga pulso. Agad kong hinawakan ang mga kamay ni Javier, at mabilis niya akong hinila palapit sa kaniyang dibdib, mahigpit na ipinang-yakap ang kaniyang mga braso sa akin na parang ayaw niya na akong bitawan pa kailanman.

“Are you alright, my love?” nanginginig na bulong ni Javier sa aking buhok habang h********n ang aking noo, habang ang mga luha sa kaniyang mga mata ay dahan-dahang pumapatak sa aking pisngi.

“O-oo, Javier... maayos ako,” umiiyak kong sagot habang nakayakap sa kaniyang baywang.

Humarap si Attorney Montenegro sa aming dalawa at bahagyang yumukod bilang pagbibigay-galang.

“Patawarin ninyo ako kung ngayon lang ako lumabas, Mr. at Mrs. Valderrama,” pormal na pahayag ng matandang abogado. “Hinihintay ko lamang na pormal na ilabas ni Mr. Corpuz ang kaniyang peke at minanipulang kasunduan sa harap ng mga opisyal ng gobyerno para ganap siyang mahuli sa aktong paggawa ng falsification of public documents, perjury, at corporate extortion.”

“Hindi! Hindi 'to maaari!” sigaw ni Richard habang pilit na inaagaw ang mga papel mula sa kamay ng Director. “Inilagay sa akin ni Eduardo ang kontrol! Ako ang humahawak ng shares! Niloloko niyo lang ako!”

“Mr. Richard Corpuz,” ang malamig na boses ng NBI Director ang pumutol sa kaniyang pagwawala. “By the power vested in us by the National Bureau of Investigation and the Department of Justice, you are hereby placed under arrest for Grand Corporate Extortion, Falsification of Public Documents, Perjury, Frame-Up, and Illegal Attempted Embezzlement of Valderrama Holdings assets!”

Mabilis na dinaluhong ng apat na opisyal si Richard. Pinilipit ng mga pulis ang kaniyang mga braso sa kaniyang likod at marahas na isinuot sa kaniyang mga pulso ang malamig na bakal na handcuffs—ang parehong handcuffs na ginamit sa amin kanina.

“Bitawan niyo ako! Release me! Hindi niyo kilala kung sino ang nakakalaban niyo!” pilit na nagwawala at sumisigaw si Richard habang itinutulak siya ng mga pulis patungo sa p***o ng boardroom, ngunit wala nang nakikinig sa kaniyang mga hiyaw.

Nang dumaan siya sa harap namin ni Javier, napatigil siya nang ilang segundo. Tumingin ako sa kaniya—wala na ang takot sa aking mga mata, kundi isang malalim na awa para sa isang lalaking kinain ng kaniyang sariling inggit, kasakiman, at galit sa mundo.

“Nakuha mo na ang nararapat sa 'yo, Richard,” pormal at malamig na sabi ni Javier habang nakatitig sa kaniya nang may buong dignidad at awtoridad. “Pinaalala ko sa 'yo kagabi... ang tunay na tagumpay ay hindi nakukuha sa pamamagitan ng panlilinlang at pambabastos sa ibang tao.”

Iminwestra ng mga pulis si Richard palabas ng boardroom, patungo sa nakatambak na media at mga mamamahayag sa hallway na walang patid sa pagkuha ng larawan ng kaniyang pagbagsak.

Pagkaalis ng mga pulis at ng media, nabalot ng isang tahimik at magaan na kapaligiran ang Executive Boardroom.

Pumasok si Bea kasama si Donya Teresa at si Lola Rosa—na inalayan ng security team ni Javier mula sa Laguna. Nang makita ako ni Lola Rosa, mabilis siyang lumapit sa akin at mahigpit akong niyakap habang umiiyak.

“Apo... Diyos ko, Joy! Maayos ka lang ba?” umiiyak na tanong ng aking lola.

“O-oo, Lola... Ligtas na po tayo. Wala na pong kasong idadamay sa inyo,” sagot ko habang hinahaplos ang kaniyang likod.

Lumapit din si Donya Teresa sa aming dalawa ni Javier. Ang kaniyang mukha ay may bakas ng matinding pagsisisi at paghingi ng tawad.

“Javier... Joy...” mahinang sabi ni Donya Teresa habang tumutulo ang luha mula sa kaniyang mga mata. “Patawarin niyo ako... Kung naging tapat lang ako sa inyo noong una pa lang, hindi na sana umabot sa ganitong panganib ang buhay ninyo.”

Dahan-dahang lumapit si Javier sa kaniyang ina. Kahit na alam na niya ngayon ang buong katotohanan na hindi siya isang biological Valderrama, inabot niya ang kamay ng kaniyang ina at hinawakan ito nang may pagmamahal.

“Pinalaki mo ako bilang anak, Mom,” pormal ngunit malambing na sabi ni Javier. “Pinrotektahan mo ako. At 'yun ang mas mahalaga sa akin kaysa sa anumang dugo o apelyido. Maayos na ang lahat.”

Napaiyak nang tuluyan si Donya Teresa at niyakap ang kaniyang anak, habang si Bea naman ay nakangiting nakayakap sa aming dalawa.

Humarap muli sa amin si Attorney Montenegro, hawak ang huling pahina ng authenticated document ng pamilya Valderrama.

“Ngayong maayos na ang lahat at nakakulong na ang mga totoong nagkasala, may isa pa akong pormal na kailangang ibunyag sa inyong dalawa, Mr. at Mrs. Valderrama,” panimula ng dating Chief Justice.

Kumunot ang noo namin ni Javier. “May iba pa po bang habilin si Papa Eduardo?” tanong ni Javier.

Isang makahulugang ngiti ang sumilip sa mga labi ng matandang abogado habang nakatingin sa akin.

“Ayon sa huling probisyon ng testamento ni Eduardo Valderrama,” paliwanag ni Attorney Montenegro, “ang 51% controlling voting shares ng Valderrama Holdings at ang buong pamamahala sa pamilya ay pormal na inililipat sa pangalan ng kaniyang tunay na biological daughter na si Joy Eleanor Arcenal-Valderrama... At si Joy ang may absolute legal authority na magtalaga ng susunod na Permanent Chairman at CEO ng kumpanya.”

Napatitig ako sa abogado, at pagkatapos ay tumingin ako kay Javier.

Wala nang anumang alinlangan sa aking puso. Humarap ako kay Attorney Montenegro at ngumiti nang may buong paninindigan.

“I am formally appointing my husband, Javier, as the permanent CEO and Chairman of Valderrama Holdings for life,” pormal kong anunsyo. “Dahil siya lang ang tanging lalaking nagbuhos ng dugo, pawis, at pagmamahal para sa kumpanyang ito.”

Isang napakatamis at punong-puno ng pagmamalaki na ngiti ang sumilip sa mga labi ni Javier. Dahan-dahan niyang ipinulupot ang kaniyang mga braso sa aking baywang at iniharap ako sa kaniya, bago iginawad ang isang napakalalim, napakatamis, at puno ng walang-hanggang pasasalamat na halik sa aking mga labi sa harap ng aming buong pamilya.

Lumipas ang tatlong buwan.

Bumuhos ang maliwanag at napakapayapang sikat ng araw sa malawak na dalampasigan ng Balesin Island. Ang mga alon sa dagat ay marahang humahalik sa puting buhangin, habang ang malamig na hangin ng karagatan ay nagbibigay ng kakaibang ginhawa sa aming dalawa.

Matagumpay na naibalik ang katatagan ng Valderrama Holdings. Ang mga bogus charges at iskandalo ay tuluyan nang naisara ng korte, at si Richard kasama ang kaniyang mga kasabwat ay pormal nang nahatulan ng mahabang taong pagkabilanggo nang walang pyansa.

Nakatayo kami ni Javier sa balkonahe ng aming private beach villa. Nakasandal ako sa kaniyang matigas na dibdib, habang ang kaniyang dalawang kamay ay nakapulupot nang mahigpit at malambing sa aking tiyan.

Nakatitig kami sa malawak na karagatan habang papalubog ang araw.

“Hindi ka na ba talaga natatakot sa hinaharap, my love?” malambing na bulong ni Javier sa aking tainga, habang ang kaniyang mga labi ay marahang humahalik sa aking balikat.

“Paano ako matatakot... kung alam kong ikaw ang kasama ko sa bawat umaga at gabi ng buhay ko?” nakangiti kong sagot habang hinahaplos ang kaniyang mga braso sa aking katawan.

Isang mahinang tawa ang kumawala kay Javier bago niya ako dahan-dahang inikot para humarap sa kaniya. Ang kaniyang mga mata ay nababalutan ng napakalalim na pagsinta, respeto, at walang-katapusang devotion.

“I spent my entire life thinking I needed an empire, a surname, and corporate power to prove my worth,” bulong ni Javier habang dahan-dahan niyang inilalapit ang kaniyang mukha sa akin. “But standing here with you, I realize that you are my only empire, Joy. You are my home, my purpose, and my forever.”

Inabot ng kaniyang mga labi ang aking mga labi sa isang halik na puno ng pangako at pag-ibig na kailanman ay hindi matitinag ng oras, ng nakaraan, o ng mundo.

Ngunit habang nakadikit ang aming mga labi at marahang dumi-dikit ang kaniyang kamay sa aking baywang, bigla akong nakaramdam ng isang matinding pagkahilo at pagbaliktad ng aking sikmura.

“Ngh...!” mahina kong usal habang mabilis kong itinutulak ang chest ni Javier at napahawak sa balustre ng balkonahe, habang pilit na pinipigilan ang nasusuka kong pakiramdam.

Napatigil si Javier at mabilis na napahawak sa aking mga balikat, ang kaniyang mukha ay agad na napuno ng matinding pag-aalala at kaba.

“Joy?! Hey... what's wrong?! Are you okay, my love?” natatakot niyang tanong habang inaalayan ako sa aking bewang. “Malamig ba ang hangin? Nahihilo ka ba? I’ll call the island doctor right now!”

“No, Javier... wait...” mahinang pigil ko sa kaniya habang dahan-dahan kong itinataas ang aking mukha at tumatitig sa kaniya, habang ang aking mga kamay ay dahan-dahang bumababa patungo sa aking puson.

Inilabas ko mula sa bulsa ng aking robe ang isang maliit na puting kahon na patagong ipinadala sa akin ng doktor sa Maynila kaninang umaga—isang pregnancy test kit na nagpapakita ng dalawang maliwanag at malinaw na pulang linya (POSITIVE).

Napatitig si Javier sa maliit na stick sa aking kamay. Ang kaniyang mga mata ay nanlaki sa matinding gulat, ang kaniyang panga ay dahan-dahang nawalan ng kibo, at ang kaniyang buong katawan ay nanginginig habang tumitingin sa akin at sa test kit.

“J-Joy...” nanginginig at halos walang boses na bulong ni Javier habang pumapatak ang matatamis na luha sa kaniyang pisngi. “Is this... is this real...?”

Nakangiti akong tumango sa gitna ng aking sariling mga luha. “Yes, Mr. Valderrama... Magiging daddy ka na.”

Napakagat-labi si Javier at mabilis akong binuhat, habang ang kaniyang malakas at napakasayang tawa ay umalingawngaw sa buong dalampasigan.

Subalit habang nakayakap kami sa isa't isa sa gitna ng kaligayahan sa Balesin, sa hindi kalayuan—sa kabilang dulo ng dalampasigan sa likod ng mga punong niyog—isang misteryosong itim na drone ang dahan-dahang nakalutang sa hangin, nakatutok ang lens nito sa aming dalawa ni Javier.

At sa loob ng isang madilim na silid sa isang pribadong ospital sa abroad, isang lalaking nakaupo sa wheelchair habang nakakabit sa mga medical monitors ang nakatitig sa live video feed ng drone sa kaniyang tablet... habang ang kaniyang nanginginig na daliri ay dahan-dahang pumipindot sa screen sa ibabaw ng isang lumang larawan ni Eduardo Valderrama.