Chapter 21

“Bitawan mo siya, Richard!” ang galit, basag, at umalingawngaw na boses ni Javier ang pumunit sa nakakabinging katahimikan sa loob ng Executive Boardroom habang marahas niyang itinutulak ang p***o at patakbong pumasok sa loob.

“Javier! Huwag kang lalapit! Bitag 'to!” hysterical kong sigaw habang pilit kong itinutulak palayo si Richard mula sa aking tabi, habang ang mga luha sa aking mga mata ay tuluy-tuloy na pumapatak sa lamig ng sementadong sahig.

Napatigil si Javier sa kaniyang mabilis na hakbang nang makita niya ang aking kalagayan at ang brown envelope na hawak ni Richard sa kaniyang kamay. Ang kaniyang buhok ay gulo-gulo mula sa ulan sa labas, ang kaniyang polo shirt ay walang buttons sa itaas, at ang kaniyang mga mata—ang mga matang dating puno ng awtoridad—ay nakatutok sa akin nang may matinding takot, pait, at hindi maipaliwanag na sakit.

“Joy... bakit mo ginawa 'to?” umiiyak na bulong ni Javier habang dahan-dahang naglalakad palapit sa akin, hawak sa kaniyang kabilang kamay ang sulat na iniwan ko sa kaniyang bedside table at ang aking gintong wedding ring. “Pinaalala ko sa 'yo kagabi, 'di ba? Nangako tayo sa isa't isa sa Tagaytay na sabay nating haharapin ang kahit anong unos! Bakit mo ako iniwan uli sa gitna ng dilim? Bakit ka sumuko sa kaniya?!”

“Dahil kailangan ko kayong iligtas, Javier!” hagulgol ko habang nakatitig sa kaniya, pilit na pinipigilan ang aking sarili na tumakbo patungo sa kaniyang mga bisig. “Pinagbantaan niya si Lola Rosa! Pinagbantaan niya ang pamilya ko at ang kumpanya mo! Hindi ko kayang panoorin na nakukulong ang lola ko at nawawalan ka ng lahat nang dahil sa akin!”

Isang napakasama at mapaglarong tawa ang pumunit sa aming emosyonal na pag-uusap. Dahan-dahan lamang na dumaan si Richard sa pagitan aming dalawa ni Javier, habang inilalagay ang kaniyang dalawang kamay sa bulsa ng kaniyang pasadyang suit at tumititig kay Javier nang may matinding tagumpay.

“Napakagandang eksena... A true tragic romance,” pait na kantiyaw ni Richard habang marahang iniikot ang kaniyang leeg. “Pero huli ka na sa dula-dulaan, Javier. Nakuha ko na ang kailangan ko. Ang babaeng mahal mo mismo ang pumirma sa sarili niyang hatol... at sa hatol mo.”

“Shut up, Corpuz!” bulyaw ni Javier, habang mabilis niyang itinutulak ang balikat ni Richard para makalapit sa akin. Hinawakan niya ang aking dalawang kamay nang napakahigpit, na parang natatakot siyang kapag binitiwan niya ako ay tuluyan na akong maglalaho sa kaniyang buhay. “Anong ginawa mo sa asawa ko?! Anong pinapirma mo sa kaniya?!”

Nang-uuyam na inilabas ni Richard ang folder at ipinaypay ito sa harap ng mukha ni Javier.

“Hindi ba't sinabi ko sa 'yo kagabi? Binigyan ko siya ng dalawang pagpipilian,” malamig na pahayag ni Richard. “At pinili ng napakatanga mong asawa na pirmahan ang isang voluntary confession statement—isang kasunduan kung saan inaamin niya na kayong dalawa ang nagtulungan para manipulahin ang trust fund ni Eduardo Valderrama at magnakaw ng bilyon-bilyong piso mula sa kumpanya!”

Nanlaki ang mga mata ni Javier sa matinding gulat. Mabilis siyang tumingin sa akin, ang kaniyang mga mata ay puno ng kabiguan at kawalan ng paniniwala.

“J-Joy... hindi 'to totoo, 'di ba?” basag na tanong ni Javier habang nanginginig ang kaniyang mga kamay na nakahawak sa akin. “Tell me you didn't sign that... Tell me you didn't sacrifice yourself for a lie!”

Umiyak ako nang walang patid at umiling. “Niloko niya ako, Javier! Ang akala ko divorce papers lang at marriage settlement para ibalik ang kumpanya sa 'yo at alisin ang kaso kay Lola! Hindi ko alam na pinalitan niya ang huling pahina ng dokumento!”

“Of course I changed it!” malakas na sigaw ni Richard habang ibinabagsak ang kaniyang kamao sa ibabaw ng mahogany conference table, ang kaniyang mukha ay nagdilim sa matinding galit at inggit. “Akala niyo ba ganoon lang kadaling makuha ang lahat?! Pitong taon akong nagtiis na maging isang simpleng accountant habang pinapanood kitang umakyat sa tuktok, Javier! Pinanood ko kung paano mo nakuha ang respeto ng lipunan, kung paano mo nakuha ang kumpanya... at kung paano mo nakuha ang babaeng minahal ko noon!”

“Hindi ka kailanman minahal ni Joy, Richard!” galit na depensa ni Javier habang ginagamit ang kaniyang katawan para harangan ako mula sa galit ng lalaki. “Ginamit mo lang siya! Ginawa mo siyang kasangkapan sa mga pansarili mong ambisyon at sa galit mo sa tatay ko!”

“At ano naman ang ginawa mo sa kaniya?!” balik na sigaw ni Richard habang itinuturo ang dibdib ni Javier. “Dinala mo siya sa mundong hindi sa kaniya! Ginawa mo siyang target ng pamilya mo, ng mga kalaban mo sa negosyo, at ng media! Dahil sa 'yo, muntik na siyang mamatay sa bodega ni Victor Mercer! Ikaw ang totoong nagdala sa kaniya sa impyerno!”

Ang mga salitang iyon ay parang matatalim na patalim na tumusok sa pinakamalalim na bahagi ng puso ni Javier. Nakita ko kung paano bahagyang napayuko ang lalaking mahal ko, habang ang kaniyang mga balikat ay dahan-dahang nanghina. Ang kaniyang sariling konsensya at ang sakit ng nakaraan ay muling sumambulat sa kaniyang pag-iisip.

“Javier, huwag kang makinig sa kaniya...” bulong ko sa kaniya habang hinahawakan ang kaniyang mukha at pinupunasan ang kaniyang mga luha. “Ikaw ang nagligtas sa akin... Ikaw ang nagbigay sa akin ng buhay at pag-asa.”

Dahan-dahan ring dumaan ang oras. Sa gilid ng Executive Boardroom, ang malaking digital clock sa dingding ay pumalo na sa oras na alas-otso ng umaga (8:00 AM).

Biglang tumunog ang telepono ni Richard sa kaniyang bulsa. Sinagot niya ito at inilagay sa speakerphone habang may pananagumpay na ngiti sa kaniyang mga labi.

“Mr. Corpuz,” ang pormal at malamig na boses ng isang opisyal mula sa National Bureau of Investigation (NBI) at Securities and Exchange Commission (SEC) ang pumasok sa linya. “Nasa lobby na kami ng Valderrama Tower kasama ang mga awtoridad at ang ating legal team. Hawak na rin namin ang opisyal na hold departure order at warrant for economic sabotage laban sa mga kasangkot sa trust fund fraud.”

Ngumisi si Richard nang napakalapad habang nakatitig sa aming dalawa ni Javier.

“Pumakyat na kayo sa 45th floor, Director,” malamig na utos ni Richard. “Nandito na sa boardroom ang dalawang suspect. Hawak ko na rin ang pormal na pirmadong confession document.”

“No!” sigaw ko habang pilit kong inaabot ang folder sa mesa para sirain ito, pero mabilis na hinawakan ni Richard ang aking braso at marahas akong itinulak pabalik sa upuan.

“Huwag mong hahawakan ang asawa ko!” galit na bulyaw ni Javier habang mabilis na dinaluhong si Richard at pilit na itinutulak ito patungo sa malaking glass window sa gilid ng silid.

Nabalot ng gulo at sigawan ang buong boardroom. Hawak ni Javier ang kuwelyo ng suit ni Richard habang nakasandal ang huli sa salamin, ngunit hindi gumanti ng physical violence si Richard. Sa halip, tumawa lamang ito nang malakas habang nakatitig sa mga mata ng nasasaktang CEO.

“Sige, Javier! Saktan mo ako!” hamon ni Richard habang tumatawa. “Hit me! Make it worse for yourself! Para pagpasok ng mga pulis sa pintong 'yan, hindi lang economic sabotage at fraud ang kaso mo... kundi assault din! Titingnan natin kung paano ka maililigtas ng pangalang Valderrama kapag nabulok ka sa kulungan!”

Napatigil si Javier. Ang kaniyang mga kamay na nakahawak sa kuwelyo ni Richard ay dahan-dahang nanginig. Tumingin siya sa akin—ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding sakit, pagmamakaawa, at walang-kapantay na pagmamahal.

Naramdaman ko ang pagbasag ng aking puso. Si Javier... ang lalaking ibinigay ang kaniyang buong buhay para maging perpektong lider, ang lalaking itinapon ang sariling karangalan para sa akin... ay kasalukuyang ginagapos ng isang walang-awang patibong.

“Bitawan mo na siya, Javier...” umiiyak kong bulong sa kaniya habang lumalapit ako at dahan-dahang hinahawakan ang kaniyang nanginginig na braso. “Pakiusap... bitawan mo na siya. Ayokong makita kang nasasaktan nang dahil sa akin.”

Dahan-dahang binitiwan ni Javier ang kuwelyo ni Richard. Inayos ni Richard ang kaniyang polo shirt habang tumatawa at dahan-dahang naglalakad pabalik sa kaniyang upuan.

Lumingon si Javier sa akin at mabilis na ipinulupot ang kaniyang mga braso sa aking baywang. Isiniksik niya ang kaniyang mukha sa aking leeg, nararamdaman ko ang kaniyang mabilis at mainit na hininga, at ang kaniyang mga luhang pumapatak sa aking balat.

“I’m sorry, Joy... I’m so sorry,” nanginginig niyang bulong. “I promised to be your shield... but I failed you.”

“Wala kang kasalanan, Javier...” yakap ko sa kaniya nang napakahigpit. “Mahal na mahal kita. Kahit anong mangyari, hinding-hindi magbabago 'yun.”

Marahas na bumukas ang malaking glass doors ng Executive Boardroom.

Pumasok ang sampung opisyal ng NBI at SEC na nakasuot ng pormal na uniform, kasama ang limang armadong legal officers at mga abogado mula sa gobyerno. Ang mga silaw ng mga camera mula sa mga mamamahayag sa hallway ay agad na pumuno sa buong silid.

“ Mr. Javier Valderrama and Mrs. Joy Arcenal-Valderrama!” pormal na anunsyo ng Lead Director ng NBI habang inilalabas ang mga opisyal na legal papers. “By virtue of the signed confession statement and the emergency receivership order filed under the Cayman Islands Trust Agreement, you are both being placed under immediate custody for economic sabotage, grand fraud, and corporate embezzlement!”

Lumapit ang dalawang officers sa aming kinaroroonan habang inilalabas ang mga bakal na piring at handcuffs.

Isiniksik ako ni Javier sa kaniyang likod, pilit na ibinubuwis ang kaniyang sariling katawan para harangan ang mga opisyal.

“Huwag niyo siyang hahawakan!” galit na sigaw ni Javier habang nakatitig sa mga pulis. “Ako ang humahawak ng kumpanya! Ako ang CEO! Inosente ang asawa ko! Niloko lang siya ng lalaking 'yan para pirmahan ang dokumentong 'yan!”

“Maaari niyo po 'yang ipaliwanag sa korte, Mr. Valderrama,” pormal na sagot ng Director. “Ngunit sa ngayon, pareho kayong nakatala bilang co-conspirators base sa mga dokumentong hawak ni Mr. Corpuz.”

Kinuha ng mga opisyal ang mga kamay ni Javier at dahan-dahang inilalagay ang mga bakal na handcuffs sa kaniyang mga pulso. Tumingin si Javier sa akin habang isinusuot ang mga bakal sa kaniya—ang kaniyang mga mata ay puno ng walang-kapantay na dusa at sakit.

“Joy... huwag kang matakot, my love... I’m here,” bulong ni Javier habang pilit na umaabot sa aking kamay kahit nakagapos na ang kaniyang mga pulso.

Inabot din ng kabilang opisyal ang aking mga kamay at isinuot ang malamig na bakal na handcuffs sa aking mga pulso.

Nakatayo si Richard sa dulo ng mesa, nakade-kuwatro at masayang pinapanood ang aming pagbagsak habang pilit na ibinubulsa ang kaniyang certified Trust Agreement folder.

Ngunit bago man lang kami maitulak ng mga opisyal palabas ng p***o patungo sa nakatambak na media at sasakyan ng pulisya, biglang pumasok sa boardroom ang isang matandang lalaki na nakasuot ng isang simpleng barong tagalog, kasama ang tatlong matataas na abogado mula sa pinakamalaking international law firm sa Asya.

Napatigil ang lahat ng opisyal ng NBI at SEC. Maging si Richard ay napatayo mula sa kaniyang upuan at kumunot ang noo sa matinding gulat.

Ang matandang lalaki ay walang iba kundi si Attorney Fernando Montenegro—ang pinakamakapangyarihang retired Chief Justice ng Korte Suprema, at ang tanging taong humahawak ng mga pinakalihim na kasunduan ng mga pinakamayamang pamilya sa buong Timog-Silangang Asya.

Dahan-dahan siyang naglakad pumasok sa gitna ng silid, itinataas ang isang kulay-gintong envelope na may opisyal na seal ng Korte Suprema at ng Department of Foreign Affairs.

“Hold everything right now, Officers!” ang baritonong boses ng dating Chief Justice ay umalingawngaw sa buong boardroom, na nagpatahimik sa lahat ng tao.

“Attorney Montenegro...?” nagtatakang tanong ng NBI Director habang nagbibigay-galang. “Anong ginagawa niyo rito? May hawak kaming valid warrant and signed confession document laban sa dalawang 'to.”

Isang malamig at pait na ngiti ang sumilip sa mga labi ni Attorney Montenegro habang itinuturo si Richard Corpuz.

“ Ang warrant na hawak niyo ay walang bisa,” pormal na panimula ng matandang abogado habang nakatitig kay Richard. “Dahil ang Trust Agreement at 51% voting shares na ginagamit ni Mr. Richard Corpuz para ipitin si Mr. Javier at Mrs. Joy Valderrama... ay isa lamang palang decoy document na ginawa ni Eduardo Valderrama noong 2018 para huliin ang tunay na magnanakaw sa loob ng kumpanya.”

Nanlaki ang mga mata ni Richard. Napaatras siya at nabitawan ang kaniyang kape. “A-Anong sinasabi mo?! Peke ang hawak kong Trust Agreement?! Impossible! Eduardo himself signed this in Cayman Islands!”

Dahan-dahan lamang na binuksan ni Attorney Montenegro ang kulay-gintong envelope at inilabas ang isang tunay, orihinal, at sealed na dokumento na may tatak ng buong International Court at ng pamilya Valderrama.

Tumingin ang matandang abogado sa aming dalawa ni Javier, bago binitiwan ang mga salitang tuluyang nagpabago sa buong ikot ng aming kapalaran:

“Ang tunay at huling habilin ni Eduardo Valderrama na nilagdaan dalawang araw bago siya pumanaw ay hindi kailanman inilagay sa pangalan ni Richard Corpuz... Kundi sa pangalan ng kaniyang tanging pinalaking anak at opisyal na tagapagmana—na walang iba kundi ang iyong biological mother, Joy... At hawak niya ngayon ang absolute veto power na bawiin ang lahat ng ari-arian at ipakulong ang sinumang nagtangkang magmanipula sa pangalan ng mga Valderrama.”