Chapter 20

“Wala kang makukuhang sagot sa amin ngayong gabi, Richard!” ang galit at mariing sigaw ni Javier habang mabilis siyang humakbang sa harap ko, pinalilibutan ako ng kaniyang buong katawan at hinahawakan nang napakahigpit ang aking nanginginig na kamay. “Hinding-hindi papayag si Joy sa napakasama at napakababaw mong banta! I*****k mo sa baga mo ang buong kumpanyang 'yan, pero hinding-hindi mo magagamit ang asawa ko para sa pansarili mong kasakiman!”

Isang malamig at nakakairitang tawa ang pumunit sa nakakabinging katahimikan ng Executive Boardroom. Dahan-dahan lamang na humakbang pabalik si Richard sa kaniyang swivel chair, dahan-dahang inilapag ang kaniyang baso ng whiskey, at tumitig sa aming dalawa na may matinding panlilibak at pananalo sa kaniyang mga mata.

“Galit na galit ka pa rin, Javier, parang isang asong nasugatan at nawalan ng teritoryo,” ngumisi si Richard habang nakade-kuwatro at marahang inikot ang kaniyang upuan. “Pero huwag kang masyadong magmarunong sa harap ng asawa mo. Hindi ikaw ang may hawak ng desisyon dito. Ang tunay na nagmamay-ari ng mga shares na 'to ay si Joy. At tinitiyak ko sa 'yo... kapag pumasok ang mga pulis sa bahay ng lola niya sa Laguna bukas ng umaga para sa mga kasong inihanda ko, hindi ang kumpanya mo ang iiyakan ng asawa mo, kundi ang buhay ng kaniyang pamilya.”

“Demon! Demonyo ka talaga, Richard!” hysterical kong sigaw sa gitna ng aking hagulgol, habang pilit kong itinutulak ang aking katawan palabas mula sa likod ni Javier para harapin ang walang-pusong lalaki sa aming harap. “Walang kasalanan si Lola Rosa sa 'yo! Walang kasalanan ang pamilya ko sa mga kasakiman mo! Bakit kailangan mong idamay ang mga taong walang kinalaman sa galit mo sa amin?!”

“Dahil sila ang kahinaan mo, Joy,” malamig na sagot ni Richard, habang ang kaniyang mga mata ay walang kahit kaunting awa. “Ilang taon kitang nakasama. Alam ko kung paano ka mag-isip. Gagawin mo ang lahat para protektahan ang pamilya mo, at gagawin mo ang lahat para protektahan ang lalaking 'yan. So let's see how much sacrifice you can actually endure.”

Mabilis na hinila ako ni Javier pabalik sa kaniyang tabi. Ang kaniyang mga mata ay nanggagalaiti sa galit, ang kaniyang panga ay naninigas sa matinding poot, pero ramdam ko ang matinding panginginig sa kaniyang palad.

“Umalis na tayo rito, Joy,” bulong sa akin ni Javier sa isang boses na puno ng matinding pagpigil sa sarili. “Don't listen to him. I will protect you. I will protect your grandmother. Walang sinumang makakasakit sa inyo.”

Tinalikuran namin si Richard. Ngunit bago man lang namin maabot ang double glass doors ng boardroom, umalingawngaw ang huling mga salita ng demonyong iyon sa aming likuran.

“Seven hours left, Joy! Pitong oras na lang! Kapag pumalo ang oras sa alas-otso ng umaga at wala pa sa desk ko ang signed divorce papers ninyo at ang kasunduan sa kasal natin... isusumpa mo ang araw na pinakilala mo si Javier sa buhay mo!”

Nabalot ng nakakatakot at nakakabinging katahimikan ang loob ng aming sasakyan habang pabilis na bumabaybay si Javier pabalik sa BGC.

Walang sinuman sa amin ang nagsasalita. Nakahawak si Javier sa steering wheel nang napakahigpit na halos mamuti na ang kaniyang mga knuckles. Sa bawat minutong lumilipas, ramdam ko ang matinding tensyon at ang dambuhalang patibong na inilatag sa aming harap.

Nang makapasok kami sa aming penthouse suite, agad na pumasok si Javier sa kaniyang private study room. Mabilis niyang binuksan ang kaniyang laptop, tinawagan ang lahat ng kaniyang mga top lawyers, mga private investigators, at ang mga matataas na opisyal sa Bangko Sentral at SEC.

Nakatayo ako sa may pintuan ng silid, pinapanood ko ang lalaking mahal ko habang nagwawala sa galit at takot sa telepono.

“I don't care how much it costs, Attorney Santos!” sigaw ni Javier habang ibinabagsak ang kaniyang kamay sa ibabaw ng mahogany desk. “File an emergency injunction! Block the receivership request! Ipadala niyo ang buong security team natin sa Laguna ngayon din! Bantayan niyo ang bahay ni Lola Rosa at siguraduhing walang sinumang tauhan ni Richard o pulis ang makakalapit sa kaniya!”

Narinig ko ang boses ng abogado mula sa speakerphone, puno ng matinding kawalan ng pag-asa. “Javier... sinusubukan natin ang lahat, pero legal ang hawak niyang Trust Fund Agreement. Si Eduardo Valderrama mismo ang pumirma roon noong 2018. At ang mga warrants of arrest at fraud documents laban sa pamilya Arcenal at sa lola ni Joy... gawa ito ng mga corrupt officials na binayaran ni Richard gamit ang funds ng kumpanya. Hindi natin 'to kayang iblock sa loob lamang ng limang oras!”

Napahawak si Javier sa kaniyang ulo. Dahan-dahan siyang napaupo sa kaniyang swivel chair, ang kaniyang mga mata ay puno ng labis na pagod, sakit, at matinding kabiguan.

Binitiwan niya ang telepono. Ang maipagmamalaking CEO, ang lalaking itinuturing na walang kinatatakutan sa mundo ng negosyo, ay dahan-dahang napayuko sa kaniyang mesa habang ang kaniyang mga balikat ay nanginginig sa matinding pag-iyak.

Napakasakit nitong panoorin. Mabilis akong pumasa pumasok sa silid at lumapit sa kaniyang tabi. Lumuhod ako sa ibabaw ng rug sa harap ng kaniyang upuan at hinawakan ang dalawa niyang kamay.

“Javier... my love...” bulong ko habang pumapatak ang aking sariling mga luha.

Dahan-dahang inangat ni Javier ang kaniyang ulo. Nang magtagpo ang aming mga mata, nakita ko ang isang sirang lalaki—isang lalaking ibinigay ang lahat para protektahan ako, pero ngayon ay pilit na iginagapos ng sarili kasing nakaraan.

“I'm so sorry, Joy... I'm so sorry...” hagulgol ni Javier habang hinahawakan ang aking mga pisngi at isinasandal ang kaniyang noo sa akin. “Lahat ng 'to... ang kagagawan ng ama ko... ang mga kasalanan ng pamilya ko... nadadamay ka at ang pamilya mo. Binubuo ko ang imperyong 'to para protektahan ka, pero ngayon... wala man lang akong magawa para iligtas ang lola mo.”

“Huwag mong sisihin ang sarili mo, Javier,” umiiyak kong sabi habang hinahaplos ang kaniyang buhok at panga. “Wala kang kasalanan sa ginawa ni Eduardo o ni Richard. Ikaw ang pinakamabuting bagay na nangyari sa buhay ko.”

“Pero paano ang lola mo?! Paano ang kumpanya?!” basag na tanong ni Javier. “Kapag hindi ko napigilan si Richard bukas ng alas-otso, mawawalan ako ng lahat... at ikukulong niya ang tanging pamilyang nagmamahal sa 'yo!”

Hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kaniyang leeg habang nararamdaman ko ang kaniyang mabilis na paghinga.

“Mawala man ang kumpanya, Javier... kahit maghirap tayo, kahit bumalik tayo sa wala, basta kasama kita, kakayanin ko,” bulong ko sa kaniya. “I love you so much. Walang perang makakabayad sa pagmamahal ko sa 'yo.”

Isang napakalalim at napakatamis na halik ang iginawad ni Javier sa aking mga labi sa gitna ng aming mga iyak. Niyakap niya ako nang napakahigpit, na parang sa sandaling iyon ay ayaw niya nang matapos ang gabi.

Alas-kwatro na ng madaling araw.

Malamig ang hangin na dumidipis sa silid. Nakahiga si Javier sa gitna ng aming napakalaking kama sa master bedroom. Dahil sa matinding pagod, tensyon, at sa pampakalmang gamot na ibinigay ng kaniyang doktor matapos ang kaniyang panic attack kaninang alas-tres, tulog na tulog na siya ngayon. Ang kaniyang isang kamay ay nakapatong pa rin sa aking baywang, tila ba kahit sa kaniyang pagtulog ay pinoprotektahan pa rin ako.

Dahan-dahan kong inalis ang kaniyang kamay mula sa aking katawan, sinisiguradong hindi siya magigising.

Tinitigan ko ang kaniyang mukha sa ilalim ng mahinang liwanag ng lampshade. Ang kaniyang gwapong mukha na may bakas ng matinding pagod, ang kaniyang mga mata na halos mamaga sa pag-iyak kanina, at ang kaniyang mga labi na huling humalik sa akin.

Patawarin mo ako, Javier...

Bumaba ako sa kama nang walang nillikhang anumang ingay. Naglakad ako patungo sa walk-in closet at kinuha ang isang simpleng coat at ang aking handbag.

Dahan-dahan kong nilapitan ang kaniyang study table kung saan naroon ang aming wedding picture sa Tagaytay. Nakangiti kami roon—masaya, puno ng pag-asa, at naniniwalang wala nang makakapagpahiwalay sa aming dalawa.

Kumuha ako ng isang malinis na papel at pluma, at sa gitna ng patuloy na pagbuhos ng aking mga luha, nagsimula akong sumulat ng aking huling mensahe para sa lalaking nag-iisang nagmay-ari ng aking puso:

Javier, my love,

Patawarin mo ako kung muli akong aalis nang wala ka sa tabi ko. Alam kong nangako ako sa 'yo sa Tagaytay na hinding-hindi na ako lalayo, pero ang paglayo kong ito ang tanging paraan para mailigtas kita.

Hindi ko kayang panoorin ka na nawawalan ng lahat ng pinaghirapan mo sa loob ng limang taon. Hindi ko kayang panoorin ang lola ko na nagdurusa sa kulungan dahil sa mga kasalanang hindi naman niya ginawa. Si Richard ang demonyong nagpaparusa sa atin, at ako ang tanging susi para matigil ang kaniyang kabaliwan.

I'm signing the documents, Javier. Isusuko ko ang sarili ko sa kaniya para manatiling ligtas ang pamilya ko, at para manatiling sa 'yo ang Valderrama Holdings. Huwag mo akong hahanapin. Huwag mong sisihin ang sarili mo.

Huwag mong kakalimutang kumain sa oras. Alagaan mo ang sarili mo at ang Ate Bea mo. Sa maikling panahon na naging asawa mo ako, ipinaramdam mo sa akin ang pinakadakilang uri ng pag-ibig sa mundong ito. Sapat na 'yun para mabuhay ako sa gitna ng dilim.

Mahal na mahal kita, Javier. Magpakailanman.

Ang iyong asawa, Joy

Ibinaba ko ang sulat sa tabi ng kaniyang telepono. Inalis ko ang aking gintong wedding ring at dahan-dahan itong ipinatong sa ibabaw ng papel.

Lumapit ako muli sa gilid ng kama. Yumingkod ako at iginawad ang isang huli, napakasakit, at puno ng walang-hanggang pangako na halik sa kaniyang noo habang siya ay tulog.

“Goodbye, my Javier...” bulong ko.

Tumalikod ako at mabilis na naglakad palabas ng penthouse suite.

Alas-sais pitumpu't limang minuto ng umaga (6:45 AM).

Bumubuhos ang malakas na ulan sa tapat ng Valderrama Tower sa BGC. Ang kalsada ay maalikabok at malamig.

Bumaba ako mula sa taxi habang hawak ang isang payong. Nakasuot ako ng itim na trench coat, habang ang aking mga mata ay namumula at tuyo na mula sa buong gabing pag-iyak. Hawak ko sa aking kamay ang brown envelope na naglalaman ng signed divorce petition at ng marriage settlement document na ipinadala ng abogado ni Richard sa aking email kaninang madaling araw.

Umakyat ako sa elevator patungo sa 45th floor.

Nang bumukas ang p***o ng Executive Boardroom, naroon si Richard. Nakatayo siya sa tapat ng malaking bintana, hawak ang kaniyang kape, at may isang napakalapad at mapagtagumpay na ngiti sa kaniyang mga labi nang makita niya akong pumasok.

“I knew you would come, Joy,” malamig at masayang sabi ni Richard habang humaharap sa akin. “Dahil alam kong gagawin mo ang lahat para sa pamilya mo at sa lalaking 'yan.”

Inilapag ko ang signed documents sa ibabaw ng mahogany table.

“Nandito na ang kailangan mo, Richard,” pormal at walang-emorsyong sabi ko sa kaniya, ang boses ko ay kasing-lamig ng yelo. “Tigilan mo na si Lola Rosa. Ibalik mo kay Javier ang kontrol sa kumpanya. At gawin mo na ang gusto mong gawin sa akin.”

Ngumisi si Richard at lumapit sa mesa. Kinuha niya ang mga papel, tiningnan ang aking pirma sa bawat pahina, at dahan-dahan itong itinatago sa kaniyang leather folder.

“Good girl,” bulong ni Richard habang lumalapit sa akin at pilit na hinahawakan ang aking panga. “Simula ngayong araw, kalimutan mo na si Javier. Dahil sa susunod na linggo, magiging Mrs. Richard Corpuz ka na.”

Iniiwas ko ang aking mukha mula sa kaniyang kamay sa matinding pandidiri. “Nagawa ko na ang gusto mo. Tumawag ka na sa mga abogado mo para i-cancel ang arrest warrants at ibalik ang shares kay Javier!”

Dahan-dahan lang na inilabas ni Richard ang kaniyang telepono at may ipinakitang live video feed mula sa kaniyang security screen sa ibaba ng gusali.

Sa screen ng telepono, nakita ko ang mabilis na pagdating ng isang itim na Maybach sa harap ng Valderrama Tower.

Bumukas ang p***o ng sasakyan at mabilis na bumaba si Javier—gulo-gulo ang buhok, nakabukas ang kuwelyo ng kaniyang polo, at may matinding takot at galit sa kaniyang mga mata habang tumatakbo pumasok sa lobby ng gusali. Hawak niya sa kaniyang kamay ang sulat na inawan ko sa kaniyang study table at ang aking wedding ring.

Napatigil ang paghinga ko. Javier... Bakit ka nagising...?!

Natawa nang napakasama si Richard habang nakatitig sa live feed.

“Dumating pala ang heroic husband mo,” ngumisi si Richard habang ibinababa ang kaniyang telepono at nakatitig sa akin nang may isang nakatagong at nakakakilabot na sikreto. “Pero huli na ang lahat, Joy. Dahil ang hindi mo alam... ang pinirmahan mong dokumento sa mesa kanina ay hindi lang simpleng divorce papers at marriage agreement.”

Nanlaki ang aking mga mata sa matinding takot. “A-anong sinasabi mo, Richard?!”

Dahan-dahan niyang inilabas ang huling pahina ng kasunduan mula sa kaniyang folder at inilagay ito sa harap ng aking mukha.

“Ang pinirmahan mo kanina ay ang opisyal na voluntary confession and asset transfer,” ang bulong ni Richard ay parang isang matalim na kutsilyo na sumaksak sa aking puso. “Inaamin mo roon na ikaw at si Javier ang nagtulungan para ibagsak ang mga Mercer at pagnakawan ang trust fund ng ama mo! In exactly five minutes, the SEC and the Federal Police will enter this room... and instead of saving Javier, you just signed his lifetime arrest warrant.”

Nabitawan ko ang aking handbag. Napasandal ako sa glass window habang ang p***o ng boardroom ay marahas na bumukas at pumasok ang galit at basag na boses ni Javier mula sa hallway:

“JOY! JOY, Nasaan KA?!”