ANMELDENTeilen
ตอนที่ 5 ถูกเรียกตัว
Veröffentlichungsdatum:
12.10.2026 11:56:31ตอนที่ 5 ถูกเรียกตัว
วันรุ่งขึ้น ขณะที่เยี่ยเฟยหลิงกำลังทำความสะอาดระเบียงทางเดินในสวนหลังวัง ก็มีขันทีคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหานาง "คุณหนูเยี่ย องค์รัชทายาทมีพระประสงค์จะพบท่าน" เยี่ยเฟยหลิงแสดงหสีหน้าประหลาดใจ "ข้าน้อยยังมีงานต้องทำ..." "รัชทายาทรับสั่งว่าท่านได้รับอนุญาตแล้ว" ขันทีกล่าวต่อ "โปรดตามข้ามาเถิด" เยี่ยเฟยหลิงวางไม้กวาดลง และเดินตามขันทีไปอย่างเงียบๆ ในใจนางเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับหลี่เกอหยางอีกครั้ง ขันทีนำนางเดินผ่านทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาว ผ่านสวนดอกไม้ที่เบ่งบานสะพรั่ง จนมาถึงตำหนักใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวน “เชิญเข้าไปข้างใน องค์รัชทายาทรออยู่” ขันทีกล่าวก่อนจะถอยหลังออกไป เยี่ยเฟยหลิงสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป ภายในห้องโถงกว้าง นางก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้อง “ทูลรัชทายาท หม่อมฉันเยี่ยเฟยหลิงมาเข้าเฝ้าตามรับสั่งแล้วเพคะ” นางคุกเข่าลงและก้มศีรษะ ไม่มีเสียงตอบรับ ความเงียบงันปกคลุมทั่วห้อง เยี่ยเฟยหลิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างระแวดระวัง แต่ยังคงไม่เห็นใคร “รัชทายาท?” นางเรียกอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทันใดนั้น ประตูด้านหลังนางก็ปิดลงอย่างแรง เสียงดังสนั่นทำให้นางสะดุ้งโหยง ก่อนที่นางจะทันได้หันไปมอง ร่างสูงใหญ่ก็พุ่งเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว มือแข็งแรงคว้าคอเสื้อนางและผลักร่างบอบบางเข้ากับเสาตำหนักอย่างแรง “อึก!” เยี่ยเฟยหลิงร้องด้วยความเจ็บปวด หลังของนางกระแทกเข้ากับเสาไม้เย็นเฉียบ ใบหน้าของหลี่เกอหยางปรากฏขึ้นตรงหน้า ดวงตาคมกริบฉายแววอาฆาต ริมฝีปากบางเม้มแน่นด้วยความโกรธ มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนขึ้นมาบีบลำคอนาง “เจ้ายังกล้าใช้แผนสกปรกเข้าหาชายคนรักของเจ้าแบบเดิมอีกหรือ? ” เสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เยี่ยเฟยหลิงหายใจอย่างยากลำบาก นางพยายามดิ้นรนหลุดจากการเกาะกุมของเขา แต่ไร้ผล “หม่อมฉัน...ไม่ได้ทำ...” นางพยายามพูดให้เป็นประโยค เพราะแรงบีบที่คอทำให้เสียงของนางขาดหาย หลี่เกอหยางหัวเราะเยาะ ดวงตาวาววับด้วยความโกรธ “ไม่ได้ทำงั้นรึ? เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าวางแผนอะไร? ข้ารู้ทุกอย่าง เยี่ยเฟยหลิง ทุกอย่าง!” เขาผลักนางเข้ากับเสาอีกครั้ง ทำให้นางร้องครางด้วยความเจ็บปวด “ข้าควรฆ่าเจ้าเสียตอนนี้” หลี่เกอหยางกระซิบ มือบีบคอนางแน่นขึ้น “แต่นั่นคงง่ายเกินไปสำหรับเจ้า” เขาคลายมือออกเล็กน้อย ทำให้นางสูดอากาศเข้าปอดได้ “ข้าจะรอ...” เขาพูดต่อ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าคมคาย “รอให้มันทำตามแผน แล้วฉีกร่างเจ้าเป็นชิ้น ๆ พร้อมกันกับมัน!” เยี่ยเฟยหลิงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างรุนแรง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตู “องค์รัชทายาท ฝ่าบาทรับสั่งให้ท่านไปเข้าเฝ้าโดยด่วนพะย่ะค่ะ” เสียงของขันทีดังมาจากด้านนอก หลี่เกอหยางชะงัก เขาจ้องมองเยี่ยเฟยหลิงอีกครั้งก่อนจะปล่อยมือออกจากลำคอของนาง “วันนี้เจ้าโชคดี” เขากระซิบ “แต่อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงง่ายๆ ข้าจะจับตาดูเจ้า และถ้าเจ้ากล้าทำอะไรที่เกินกว่าฐานะของตน ข้าจะไม่ปรานีเจ้าอีก” กล่าวจบเขาก็ผลักนางออกห่างอย่างแรง ทำให้เยี่ยเฟยหลิงล้มลงบนพื้น ก่อนที่เขาจะสาวเท้าเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เยี่ยเฟยหลิงนั่งอยู่บนพื้นเย็น มือลูบลำคอที่ยังคงเจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ลำคอยังคงมีรอยแดงจากการถูกบีบ นางต้องหาวิธีปกปิดรอยเหล่านี้ก่อนที่ใครจะสังเกตเห็น เมื่อเดินมาถึงเรือนนางกำนัล หลิวอี้ที่ยืนอยู่ในกลุ่มพวกนางกำนัลก็รีบวิ่งมาหานางทันที “เฟยหลิง! ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกเรียกตัวไปพบรัชทายาท จริงหรือไม่?” เยี่ยเฟยหลิงพยักหน้าเบาๆ “ใช่” “เกิดอะไรขึ้นหรือ?” หลิวอี้ซักถามอย่างกระตือรือร้น “ไม่มีใครเคยได้รับเกียรติให้เข้าพบรัชทายาทเป็นการส่วนตัวมาก่อน โดยเฉพาะนางกำนัลธรรมดาอย่างพวกเรา” เยี่ยเฟยหลิงหลบสายตาเพื่อน “ไม่มีอะไรมาก เขาเพียงแค่...เรียกข้าไปตักเตือน” “ตักเตือน? หมายความว่าอย่างไร?” หลิวอี้ขมวดคิ้ว “เขาคิดว่าข้าพยายามล่อลวงองค์ชายสิบสาม” นางเอ่ยเสียงเบา หลิวอี้อ้าปากค้าง “นั่นไม่ยุติธรรมเลย! เจ้าไม่ได้ทำเช่นนั้น เป็นองค์ชายสิบสามต่างหากที่เข้าหาเจ้า” “แต่เขาไม่เชื่อ” เยี่ยเฟยหลิงถอนหายใจ หลิวอี้สังเกตเห็นผ้าพันคอของเพื่อน “ทำไมเจ้าต้องพันผ้าด้วย? อากาศไม่ได้หนาวเลย” เยี่ยเฟยหลิงแข็งตัวไปชั่วขณะ “ข้า...ข้าแค่รู้สึกไม่สบาย เจ็บคอนิดหน่อย” หลิวอี้จ้องมองเพื่อนอย่างสงสัย ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน กลุ่มนางกำนัลอีกสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักก็จับจ้องมาที่พวกนางด้วยสายตาไม่เป็นมิตร “ดูสิ นางได้รับเกียรติให้เข้าพบรัชทายาทเป็นการส่วนตัว” หวังเหมยพูดเสียงเย็น “ทั้งที่เพิ่งเข้ามาในวังได้ไม่กี่เดือน” “นางจะล่อลวงทั้งองค์ชายสิบสามและรัชทายาทเลยหรือ?” “น่าขยะแขยง” เฉินหรูเย่ว์พูดพลางส่ายหน้า “ข้าว่านางต้องวางแผนมาแน่ๆ ไม่มีทางที่นางกำนัลธรรมดาจะได้รับความสนใจจากเชื้อพระวงศ์ถึงสองพระองค์” หวังเหมยพยักหน้าเห็นด้วย “พวกเจ้าเห็นผ้าพันคอของนางไหม? ข้าเดาว่านางคงไปทำอะไรที่น่าละอายกับใครสักคนมาแน่ๆ” ทั้งสามหัวเราะคิกคัก ก่อนที่หลินเจียวจะเอ่ยขึ้น “พวกเราควรสอนบทเรียนให้นางรู้ว่าตัวเองมีฐานะแค่ไหน” “ข้าเห็นด้วย” เฉินหรูเย่ว์พยักหน้าเห็นด้วย หวังเหมยยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเดินตรงไปหาเยี่ยเฟยหลิงและหลิวอี้ที่กำลังพูดคุยกันอยู่ "เยี่ยเฟยหลิง" หวังเหมยเรียกด้วยน้ำเสียงหวานเกินจริง "ข้าได้ยินว่าเจ้าได้รับเกียรติให้เข้าพบรัชทายาทเป็นการส่วนตัว น่าอิจฉาจริงๆ" เยี่ยเฟยหลิงหันไปมองด้วยความระแวง "ข้าเพียงถูกเรียกตัวไปตำหนิเท่านั้น ไม่มีอะไรน่าอิจฉา" "แต่อย่างน้อยเจ้าก็ได้พบพระองค์เป็นการส่วนตัวอย่างใกล้ชิด" หลินเจียวเดินตามมาพูดขึ้น "พวกเราอยู่ในวังมานานกว่าเจ้า แต่ไม่เคยมีโอกาสเช่นนั้น" เฉินหรูเย่ว์เดินวนรอบเยี่ยเฟยหลิง สายตาจับจ้องที่ผ้าพันคอ “ข้าสงสัยจริงๆ ว่าใต้ผ้าพันคอของเจ้ามีอะไรซ่อนอยู่ ทำไมถึงต้องปิดบังไว้ด้วย?” เยี่ยเฟยหลิงถอยหลังหนึ่งก้าว มือกุมผ้าพันคอไว้แน่น “นั่นไม่ใช่เรื่องของพวกเจ้า” หวังเหมยยิ้มเยาะ “หากหัวหน้านางกำนัลรู้ว่าเจ้าแอบไปมีสัมพันธ์ลับๆ กับใครบางคนจะเป็นเช่นไรนะ” หลิวอี้ก้าวออกมายืนข้างหน้าเยี่ยเฟยหลิง “พอได้แล้ว! พวกเจ้าไม่มีงานต้องทำหรืออย่างไร?” ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงตะโกนของหัวหน้านางกำนัล “ทุกคน! มารวมตัวกันเดี๋ยวนี้! ข้ามีงานจะมอบหมาย!” นางกำนัลทั้งหมดรีบวิ่งไปรวมตัวกันที่ลานกว้างกลางเรือน หัวหน้านางกำนัลยืนอยู่ตรงกลาง ใบหน้าเคร่งขรึม มือถือม้วนกระดาษ “เย็นนี้มีงานเลี้ยงของฮองเฮา ข้าจะแบ่งงานให้แต่ละคน หวังเหมย หลินเจียว และเฉินหรูเย่ว์ พวกเจ้ารับผิดชอบการจัดดอกไม้และตกแต่งโต๊ะในห้องโถงใหญ่ที่ตำหนักคุณหนิง” ทั้งสามยิ้มอย่างพอใจ งานนี้ถือว่าสบายและมีโอกาสได้พบฮองเฮา “ส่วนหลิวอี้ เจ้าไปช่วยงานในครัว” ทำให้หลิวอี้ทำหน้าเศร้า งานครัวเป็นงานหนักและร้อน “เยี่ยเฟยหลิง” หัวหน้านางกำนัลหยุดชั่วครู่ มองสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “เจ้าไปทำความสะอาดศาลาริมสระบัว” เยี่ยเฟยหลิงพยักหน้ารับคำสั่ง งานนี้ไม่หนักนัก แต่ศาลาริมสระบัวอยู่ค่อนข้างไกลและเงียบสงบ นางจะต้องทำงานคนเดียว “ทุกคนรับทราบงานของตนแล้วใช่หรือไม่?” หัวหน้านางกำนัลถาม “รับทราบเจ้าค่ะ!” นางกำนัลทั้งหมดตอบพร้อมกัน “ดี ตอนนี้ไปรับอุปกรณ์ทำความสะอาดและเริ่มงานได้ งานเลี้ยงจะเริ่มในอีกสี่ชั่วยาม ทุกอย่างต้องพร้อม!” นางกำนัลทั้งหมดแยกย้ายกันไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย เยี่ยเฟยหลิงเดินไปรับไม้กวาด ผ้าเช็ดทำความสะอาด ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังศาลาริมสระบัว
Aktuellstes Kapitel
หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม ตอนที่ 53 อยากมีเจ้าก้อนแป้ง
ตอนที่ 53 อยากมีเจ้าก้อนแป้งเจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พิธีอภิเษกสมรสระหว่างฮ่องเต้หลี่เกอหยางกับเยี่ยเฟยหลิงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทั่วทั้งเมืองหลวงเต็มไปด้วยความรื่นเริงและการเฉลิมฉลองหลังจากพิธีการอันยาวนานเสร็จสิ้นลง เยี่ยเฟยหลิงในฐานะฮองเฮาก็ได้กลับมาพักผ่อนในตำหนักคุณหนิงที่ตกแต่งใหม่ทั้งหมด นางกำลังให้นางกำนัลช่วยถอดเครื่องประดับออก“ฝ่าบาทเสด็จ!” เสียงประกาศดังขึ้นที่หน้าประตู ทำให้ทุกคนในห้องตกใจหลี่เกอหยางก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขามองนางกำนัลที่กำลังช่วยเยี่ยเฟยหลิงเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย“ทุกคนออกไป” เขาสั่งเสียงเข้ม “นางกำนัลทั้งหมดรีบคำนับและถอยออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เยี่ยเฟยหลิงลุกขึ้นยืน นางยังคงสวมชุดฮองเฮาอันหรูหราแต่ถอดเครื่องประดับออกไปบางส่วนแล้วหลี่เกอหยางเดินเข้ามาหานางอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาจ้องมองนางไม่วางตา เมื่อเขาเข้ามาใกล้ เขาก็โอบกอดนางไว้แน่น เกยคางบนไหล่ของนาง สูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของนาง“ในที่สุดเจ้าก็เป็นของข้าอย่างแท้จริง” เขากระซิบข้างหูของนาง เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นเยี่ยเฟยหลิงวางมือบนแผ่นหลังของเขา รู้สึกถึงความตึงเครี
หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม ตอนที่ 52 ต้องรับผิดชอบ
ตอนที่ 52 ต้องรับผิดชอบณ จวนตระกูลเย่ ในห้องรับแขกหลักเย่ซินเหยานั่งอยู่ตรงหน้าบิดามารดาด้วยท่าทางสำรวม นางก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าสบตากับมารดาที่จองเขม็ง“ท่านพ่อ... ข้า...” นางพูดติดขัด “ข้าไม่อยากให้ท่านราชครูต้องแต่งงานกับข้าเพียงเพราะความรับผิดชอบ”“แต่ชื่อเสียงของเจ้าถูกทำลายแล้ว” เย่ฮวากล่าว น้ำเสียงของนางอ่อนลงเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของบุตรสาว “ซินเหยา เจ้าเป็นบุตรสาวที่พวกเรารัก พวกเราไม่อยากให้เจ้าต้องทนทุกข์กับคำนินทา”“ท่านแม่...” เย่ซินเหยาน้ำตาคลอ “ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเป็นเช่นนี้ ท่านราชครูเพียงแค่เมาสุรา”“แต่นั่นไม่ได้เปลี่ยนแปลงสถานการณ์” เย่เจียงหลงกล่าว “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ท่านราชครูก็ได้ทำลายชื่อเสียงของเจ้าแล้ว”“ท่านพ่อ ข้าไม่อยากแต่งงานกับคนที่รักคนอื่น” เย่ซินเหยากล่าวอย่างเศร้าสร้อย “ข้าไม่อยากเป็นเพียงทางออกสำหรับปัญหาของเขา”เย่เจียงหลงมองบุตรสาวด้วยความเห็นใจ “ซินเหยา พ่อเข้าใจความรู้สึกของเจ้า แต่เจ้าต้องคิดถึงอนาคตของตัวเองด้วย ท่านราชครูเฉินเป็นคนดี มีอนาคตไกล และเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ การแต่งงานกับเขาจะทำให้ชีวิตของเจ้าสุขสบาย”“แต่ข้าจะมีควา
หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม ตอนที่ 51 หัวใจที่ถูกซ่อน
ตอนที่ 51 หัวใจที่ถูกซ่อนสามวันผ่านไปอย่างรวดเร็วทั่วทั้งวังหลวงถูกประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงและผ้าไหมสีทอง เพื่อเฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติของฮ่องเต้ บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริงและความคาดหวัง เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าวันนี้จะมีการประกาศแต่งตั้งฮองเฮาคนใหม่ท้องพระโรงตกแต่งอย่างหรูหรา ด้วยผ้าไหมสีแดงและสีทองอร่าม โคมไฟหลากสีแขวนอยู่ทั่วทั้งห้อง ขุนนางทั้งหลายแต่งกายด้วยชุดพิธีการอย่างเต็มยศ ทุกคนต่างตื่นเต้นกับเหตุการณ์สำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้นเยี่ยเฟยหลิงนั่งอยู่ในตำหนักของนาง นางกำนัลกำลังช่วยนางแต่งตัว วันนี้นางสวมชุดสีแดงปักลายมังกรและหงส์ด้วยด้ายทอง ผมของนางเกล้าขึ้นอย่างประณีต ประดับด้วยปิ่นทองคำและหยกล้ำค่าหลายชิ้น“พระสนมงดงามมากเพคะ” หลิวอี้เอ่ยชมด้วยความจริงใจเยี่ยเฟยหลิงเพียงยิ้มบางๆ ไม่ตอบอะไร นางรู้สึกตื่นเต้นและกังวลในเวลาเดียวกัน แม้ทุกคนจะคาดการณ์ว่านางจะได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮา แต่นางก็ไม่อยากคิดไปเองจนเกิดความผิดหวังไม่นานนัก ขันทีก็มาเชิญนางไปยังท้องพระโรง เยี่ยเฟยหลิงสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินตามขันทีไปเมื่อนางเดินเข้าสู่ท้องพระโรง ทุกสายตาก็จับจ้องมาท
หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม ตอนที่ 50 แต่งตั้งฮองเฮา
ตอนที่ 50 แต่งตั้งฮองเฮาหลี่เกอหยางมองเสนาบดีจางด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุกคนได้ยินชัดเจน “ข้าคงแต่งตั้งจางเม่ยเป็นฮองเฮาไม่ได้ ท่านเสนาบดีจางจะให้ข้าแย่งภรรยาขององค์ชายหกอย่างนั้นรึ?”เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ขุนนางทั้งหลายต่างมองหน้ากันด้วยความตกใจ บางคนถึงกับอ้าปากค้าง ไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเสนาบดีจางหน้าซีดเผือด ก่อนจะรีบโต้กลับด้วยความโกรธ “ฝ่าบาท! เหตุใดพระองค์ถึงได้ใส่ร้ายบุตรสาวของกระหม่อมเช่นนี้”“ใส่ร้าย?” หลี่เกอหยางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ข้าเพียงแต่พูดความจริง”“ไม่จริง!” เสนาบดีจางตะโกนเสียงดัง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “ฝ่าบาทลุ่มหลงสนมเยี่ยจนหน้ามืดตามัว ถึงได้ใส่ร้ายบุตรสาวข้าเช่นนี้! พระองค์แค่ต้องการแต่งตั้งนางมารเยี่ยเฟยหลิงเป็นฮองเฮา!”ท้องพระโรงเงียบกริบลงอีกครั้ง ทุกคนตกใจกับคำพูดหมิ่นซึ่งๆหน้าของเสนาบดีจางหลี่เกอหยางไม่แสดงอาการโกรธเคือง เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เสิ่นหู”องครักษ์คนสนิทก้าวออกมาจากด้านหลังบัลลังก์ทันที “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”“นำหลักฐานออกมา”เสิ่นหูคุกเข่าลงและยื่นกล่องไม้แกะสลักใบหนึ่งให้ฮ่องเต้ หลี่เกอ
หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม ตอนที่ 49 ถึงร้ายก็รัก
ตอนที่ 49 ถึงร้ายก็รักวันต่อมาในตำหนักของไทเฮา เสียงกรีดร้องด้วยความทรมานดังออกมาเป็นระยะ“เจ็บ! มันคันเหลือเกิน!” ไทเฮาร้องครวญครางพลางเกาผิวหนังที่เต็มไปด้วยตุ่มแดงจนเลือดซิบ “เรียกหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!”นางกำนัลรีบวิ่งออกไปตามหมอหลวง ขณะที่นางกำนัลคนสนิทพยายามห้ามไม่ให้ไทเฮาเกาตัวเอง“ไทเฮา โปรดอดทน ยิ่งเกาจะยิ่งเป็นแผลนะเพคะ”ไม่นานนัก หมอหลวงหลายคนก็รีบเร่งเข้ามาในตำหนัก พวกเขาคุกเข่าลงตรงหน้าไทเฮาที่นอนบนเตียงด้วยสภาพน่าเวทนา ใบหน้าและลำคอของนางเต็มไปด้วยตุ่มแดงที่บวมขึ้น บางแห่งมีเลือดซิบออกมาเพราะถูกเกา“ช่วยข้าด้วย!” ไทเฮาร้องเสียงแหบแห้ง “มันทรมานเหลือเกิน!”หมอหลวงอาวุโสที่สุดก้าวเข้าไปตรวจดูอาการของไทเฮาอย่างละเอียด เขาสังเกตตุ่มแดงที่ขึ้นตามร่างกายของนาง ก่อนจะหยิบเข็มทองออกมาเจาะที่ตุ่มเพื่อตรวจดูของเหลวภายในหลังจากตรวจอย่างละเอียดแล้ว หมอหลวงก็ถอนหายใจ“ไทเฮา พระองค์ทรงเป็นโรคผิวหนังชนิดหนึ่ง ตุ่มเหล่านี้แปลกประหลาด กระหม่อมจะลองปรุงยาเพื่อบรรเทาอาการคันและลดการอักเสบ แต่ไม่แน่ใจว่าจะรักษาให้หายขาดได้หรือไม่”“เจ้าว่าอย่างไรนะ?” ไทเฮาตวาดเสียงดัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยควา
หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม ตอนที่ 48 นางมารร้าย
ตอนที่ 48 นางมารร้ายเยี่ยเฟยหลิงนั่งอ่านหนังสืออยู่ในตำหนักของตน นางรู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นทุกวัน ไทเฮาและฮองไทเฮาไม่เคยชอบนางมาตั้งแต่ต้น และตอนนี้พวกนางคงพยายามทำทุกวิถีทางที่จะกำจัดนางออกไปจากชีวิตของหลี่เกอหยาง“ฝ่าบาทเสด็จ!” เสียงประกาศดังขึ้นที่หน้าประตูเยี่ยเฟยหลิงรีบลุกขึ้นยืน จัดชุดให้เรียบร้อย ก่อนที่หลี่เกอหยางจะเดินเข้ามา สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าและหม่นหมอง“ฝ่าบาท” นางคำนับอย่างนอบน้อมหลี่เกอหยางเดินเข้ามากอดนางไว้แน่น ไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน“มีเรื่องกลุ้มใจหรือเพคะ?”“ไทเฮาและฮองไทเฮากดดันให้ข้ารับสนมเข้าวัง” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายเยี่ยเฟยหลิงรู้สึกเจ็บแปลบในอก แต่นางพยายามซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ “เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของราชวงศ์ หม่อมฉันเข้าใจ”หลี่เกอหยางจ้องมองใบหน้าของนาง “เจ้าไม่โกรธหรือ?”“หม่อมฉันเป็นเพียงสนมคนหนึ่ง ไม่มีสิทธิ์โกรธในเรื่องเช่นนี้” นางตอบด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บปวด“ข้าไม่ต้องการใครอื่นนอกจากเจ้า” หลี่เกอหยางกระซิบเยี่ยเฟยหลิงลูบแก้มของเขาเบาๆ “ฝ่าบาทต้องทำตามหน้าที่ของฮ่องเต้ หม่อมฉันเข้าใจ”เยี่ยเฟยหลิงยิ้มบางๆ แต่ในใจนาง
Das könnte dir auch gefallen
ยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น277.6K Aufrufeอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู1.0M Aufrufeทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.4K Aufrufeบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.9K Aufrufeทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่
Camellia.ma141 Aufrufeสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน452 Aufrufeกลวิธีมัดใจชายาตัวร้าย
ขนมปังปิ้งโฮวีท/หลิวหลี่หรง/หลิ่งอี้/ซูจิน90 Aufrufeท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!!
ภัสสพิชชา557 Aufrufe
