Share

หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
Author: ดอกไม้หนาม

ตอนที่ 1ดับสิ้น

last update publish date: 2026-10-12 11:54:53

ตอนที่ 1ดับสิ้น

 

ม่านไหมสีแดงสดปลิวไหวตามแรงลม กลิ่นกำยานหอมลอยอวลในห้องอันงดงามของตำหนักคุณหนิง 

เยี่ยเฟิงหลิงนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองขัดมัน ใบหน้างดงามของนางสะท้อนกลับมา ดวงตากลมโตดุจหงส์ ริมฝีปากแดงฉ่ำราวกับผลอิงเถา ผิวขาวผุดผ่องดั่งหิมะ ทุกสิ่งทุกอย่างบนใบหน้านางล้วนงดงามไร้ที่ติ

แต่ความงามนี้เอง ที่กลายเป็นเครื่องมือบาปของนาง

เยี่ยเฟิงหลิงลูบปิ่นทองคำที่ปักอยู่บนมวยผม ปิ่นที่ฮ่องเต้หลี่เฉิงเหวินหรืออดีตองค์ชายสิบสามมอบให้นางในวันอภิเษกสมรส วันที่นางคิดว่าความรักของพวกเขาจะยืนยาว

ช่างโง่เขลาเสียจริง

เยี่ยเฟิงหลิงยิ้มให้ตัวเองอย่างเย็นชาก่อนจะลุกขึ้นยืน นางสวมชุดคลุมฮองเฮาอันงดงามสีแดงปักลายหงส์ทอง สง่างามสมกับตำแหน่งราชินีแห่งแผ่นดิน

“ฮองเฮา” เสียงของนางกำนัลดังแว่วมาจากนอกประตู “ฝ่าบาทรอท่านอยู่ที่ตำหนักเซียนหลง”

เยี่ยเฟิงหลิงสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

นางก้าวออกจากตำหนัก ขบวนนางกำนัลและองครักษ์เรียงแถวรออยู่ด้านนอก ทุกคนก้มหน้าคำนับอย่างนอบน้อม ไม่มีใครกล้าสบตากับนาง และไม่มีใครรู้ว่าฮองเฮาผู้สูงศักดิ์กำลังถูกนำตัวไปพบฮ่องเต้ด้วยเหตุผลใด

ตลอดทางเดินอันยาวนาน เยี่ยเฟิงหลิงครุ่นคิดถึงอดีต...

สามปีก่อน นางเป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเยี่ย ตระกูลที่ไม่ได้มีอำนาจมากนัก แต่บิดาของนางเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ต่อราชวงศ์ นางถูกส่งเข้าวังมาเป็นนางกำนัลตั้งแต่อายุสิบห้าปี และได้พบกับหลี่เฉิงเหวิน องค์ชายสามผู้ที่ไม่เคยได้รับความสนใจจากฮ่องเต้

หลี่เฉิงเหวินเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและฉลาดหลักแหลม แต่ถูกกีดกันจากอำนาจเพราะเป็นโอรสของปลายแถว การพบกันครั้งแรกของนางกับหลี่เฉิงเหวินเกิดขึ้นในสวนวังตะวันออก เมื่อนางไปเก็บดอกบัวตามคำสั่งของนางกำนัลอาวุโส นางพลัดตกลงไปในสระ และหลี่เฉิงเหวินเป็นผู้ช่วยนางขึ้นมา และนั่นคือจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ลับๆ

“เจ้าจะช่วยข้าได้หรือไม่” วันหนึ่งเขาถามนาง ดวงตาคมกริบจ้องมองนางอย่างคาดหวัง “ข้าต้องการบัลลังก์”

เยี่ยเฟยหลิงรู้ดีว่าการช่วยเหลือเขาแย่งชิงบัลลังก์เป็นเรื่องอันตราย แต่นางก็ตกหลุมรักเขาเสียแล้ว “หม่อมฉันจะทำทุกอย่างเพื่อพระองค์”

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง...

เยี่ยเฟยหลิงใช้ความงามของตนเองเป็นอาวุธ นางเริ่มต้นด้วยการเข้าหารัชทายาท ใช้เสน่ห์และร่างกายแลกกับการได้รู้ทุกความเคลื่อนไหวของเขา ร่วมถึงคนใกล้ชิดของเขาด้วย ทุกครั้งที่นางต้องนอนกับชายอื่น นางจะบอกตัวเองเสมอว่าทำเพื่อความรัก เพื่ออนาคตที่มั่นคงของนางกับชายที่นางรัก 

“ข้าจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เจ้าทำเพื่อข้า” เขากระซิบข้างหูนางในคืนหนึ่ง หลังจากไปรับนางกลับจากจวนราชครู “เมื่อข้าได้เป็นฮ่องเต้ เจ้าจะได้เป็นฮองเฮาของข้า ข้าสัญญา”

ในที่สุด การปฏิวัติก็เกิดขึ้น หลี่เฉิงเหวินสามารถโค่นล้มองค์รัชทายาทและขึ้นครองบัลลังก์ได้สำเร็จ เขารักษาสัญญา แต่งตั้งนางเป็นฮองเฮา ทำให้นางกลายเป็นสตรีที่ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดิน

แต่ความสุขที่นางคาดหวังกลับไม่เคยมาถึง

เขาไม่เคยแตะต้องนางเกินกว่าการกอดจูบ ไม่เคยร่วมหอกับนางอย่างที่สามีภรรยาควรจะเป็น ทุกครั้งที่นางพยายามเข้าใกล้ เขามักจะอ้างว่าเหนื่อยล้าจากการบริหารบ้านเมือง หรือไม่ก็ส่งนางกลับตำหนักด้วยข้ออ้างต่างๆ

เยี่ยเฟยหลิงเริ่มสงสัย แต่ก็ไม่กล้าถาม นางเป็นเพียงฮองเฮาที่ไร้อำนาจที่แท้จริง เป็นเพียงเครื่องประดับให้ฮ่องเต้ดูมีเกียรติ

จนกระทั่งวันนี้...

“ฮองเฮาเสด็จ!” เสียงขันทีประกาศดังก้องเมื่อนางมาถึงตำหนักเซียนหลง

ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงกว้างที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ฮ่องเต้หลี่เฉิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ สวมชุดสีเหลืองทองปักลายมังกรเก้าเล็บ ใบหน้าคมเข้มไร้ความรู้สึก

“ถวายพระพรฝ่าบาท” นางคุกเข่าคำนับตามธรรมเนียม

“ลุกขึ้นเถิด” หลี่เฉิงเหวินเอ่ยเสียงเย็น “เรามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”

เยี่ยเฟยหลิงลุกขึ้นยืน สังเกตเห็นว่าในห้องมีเพียงพวกเขาสองคน แม้แต่ขันทีและนางกำนัลก็ถูกสั่งให้ออกไปหมด

 

“ฝ่าบาทต้องการสิ่งใดจากหม่อมฉันหรือเพคะ?” นางถาม พยายามรักษาน้ำเสียงให้นิ่ง แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวด้วยความกลัว

หลี่เฉิงเหวินไม่ตอบในทันที เขาหยิบกาสุรารินลงในจอกสองใบ แล้วหยิบขึ้นมาถือไว้

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้เป็นวันอะไร?” เขาถาม

เยี่ยเฟิงหลิงนิ่งคิด “วันครบรอบการอภิเษกสมรสของเราเพคะ”

“ถูกต้อง” เขายิ้มบาง ยื่นจอกสุราให้นาง “ดื่มเพื่อสามปีที่ผ่านมาระหว่างเราสองคน”

เยี่ยเฟิงหลิงรับถ้วยสุรามาถือไว้ แต่ไม่ดื่มทันที นางรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

“ทำไมไม่ดื่ม?” ฮ่องเต้เลิกคิ้วถาม “หรือเจ้ากลัวว่าข้าจะวางยาพิษ?”

“หม่อมฉันไม่กล้าคิดเช่นนั้นเพคะ” นางตอบ แต่มือที่ถือถ้วยสุรากลับสั่นเล็กน้อย

“ดื่มสิ” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา 

เยี่ยเฟยหลิงมองดวงตาของชายที่นางรัก ดวงตาที่เคยมองนางด้วยความรัก แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและ...ความเกลียดชัง?

นางยกถ้วยขึ้น จรดริมฝีปาก แต่ไม่ได้ดื่ม

“ฝ่าบาท หม่อมฉันทำสิ่งใดให้พระองค์โกรธหรือเพคะ?” นางถามเสียงแผ่ว

หลี่เฉิงเหวินหัวเราะด้วยน้ำเสียงขมขื่น “เจ้ายังกล้าถามอีกหรือ?”

นางส่ายหน้า “หม่อมฉันไม่เข้าใจ...”

“ไม่ต้องแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา!” เสียงของเขาดังขึ้น ความโกรธปรากฏชัดบนใบหน้า “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้าวางแผนจะโค่นล้มข้าลงจากบัลลังก์? ”

เยี่ยเฟยหลิงตกใจ “ไม่! หม่อมฉันไม่เคยคิดทำเช่นนั้น! ฝ่าบาทเข้าใจผิดแล้ว!”

“ข้าจับตาดูเจ้ามาหลายเดือนแล้ว เจ้าพบเฉินเจ๋อหย่วนลับหลังข้า! เจ้าคิดว่าข้าโง่นักหรือ?”

“หม่อมฉันพบเขาจริงแต่ไม่ได้...”

“พอ!” เขาตวาด “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร เจ้าใช้ร่างกายของเจ้าช่วยให้ข้าได้บัลลังก์ และตอนนี้เจ้าก็ทำเช่นเดียวกันเพื่อโค่นล้มข้า”

น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาของเยี่ยเฟยหลิง “หม่อมฉันไม่เคยคิดหักหลังฝ่าบาท ที่ผ่านมาหม่อมฉันทำทุกอย่างเพื่อฝ่าบาท เพราะหม่อมฉันรักพระองค์!”

“รัก?” หลี่เฉิงเหวินหัวเราะเยาะ “เจ้ารู้จักความรักด้วยหรือ? หญิงที่ยอมนอนกับบุรุษอื่นเพื่อแลกกับอำนาจเนี่ยนะจะรู้จักคำว่ารัก?”

คำพูดนั้นเหมือนมีดแทงเข้ากลางอกเยี่ยเฟยหลิง นางสะอื้นร่ำไห้เสียงดัง “ฝ่าบาทก็รู้ว่าหม่อมฉันทำเช่นนั้นเพื่อฝ่าบาท เป็นฝ่าบาทเองที่ขอให้หม่อมฉันทำ...”

“และเจ้าก็ยินดีทำ เพราะเจ้าเห็นแก่อำนาจและตำแหน่ง”

“ไม่ใช่!” นางร้องไห้ “หม่อมฉันทำเพราะรักพระองค์!”

“พอได้แล้ว! ข้าไม่อยากฟังคำหลอกลวงของเจ้าอีก ดื่มสุรานั่นซะ!”

เยี่ยเฟยหลิงมองถ้วยสุราในมือ น้ำตาไหลพราก “ในนี่มียาพิษใช่ไหม?”

หลี่เฉิงเหวินไม่ตอบ เขาเพียงจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา

“ทำไม?” นางถามเสียงสั่น “ทำไมท่านถึงทำกับข้าเช่นนี้?...ทั้งที่ข้ายอมทำตามทุกอย่างที่ท่านขอ...”

“นั่นแหละคือเหตุผล” เขาตอบเสียงเรียบ “เจ้าทำทุกอย่างที่ข้าขอ แม้กระทั่งสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด เจ้าคิดว่าข้าจะรักผู้หญิงอย่างเจ้าได้หรือ?”

คำพูดนั้นทำให้เยี่ยเฟยหลิงชะงัก นางมองชายที่นางรักอย่างหมดหัวใจด้วยแววตาเจ็บปวด “ที่ผ่านมาท่านไม่เคยรักข้าเลยใช่ไหม?"

“ใช่! ข้าหลอกใช้เจ้า เจ้าเป็นเพียงเครื่องมือที่ช่วยให้ข้าได้บัลลังก์ ข้าสัญญาว่าจะทำให้เจ้าเป็นฮองเฮา และข้าก็ทำตามสัญญานั้นแล้ว เพราะฉะนั้นข้ากับเจ้าไม่มีอะไรให้ติดค้างกัน”

เยี่ยเฟยหลิงส่ายหน้าทั้งน้ำตา คล้ายกับว่านางยอมรับความจริงตรงหน้าไม่ได้ ทั้งที่นางเองก็เคยคิดเช่นนี้ ว่าเขาจะยอมรับนางได้ไหม “แต่ท่านเคยบอกว่ายอมรับได้ และไม่รังเกียจ…” นางสะอื้นไห้ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดต่อไปได้อีก

หลี่เฉิงเหวินหัวเราะเยาะ “เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? ทุกครั้งที่ข้าเข้าใกล้เจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้าแค่ไหน!”

หเยี่ยเฟยหลิงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย นางทรุดลงบนพื้น ถ้วยสุราในมือหล่นแตก ของเหลวสีแดงเข้มกระเซ็นไปทั่วพื้น

นางหัวเราะเสียงเศร้า “ข้าเข้าใจแล้ว...ข้าเป็นสะพานให้ท่าน และเมื่อใช้งานเสร็จก็ต้องรื้อทิ้งไป”

หลี่เฉิงเหวินหันไปทางประตู เรียกขันทีที่ยืนรออยู่ด้านนอก “นำยาถ้วยใหม่เข้ามา”

ขันทีชราเดินเข้ามาพร้อมถาดเงิน บนนั้นมีถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวใบเล็ก บรรจุของเหลวใสไม่มีสีเหมือนตอนแรก

“นี่คือยาพิษที่ไม่ทรมาน เจ้าจะรู้สึกเพียงง่วงนอน แล้วก็จากไปอย่างสงบ ข้าให้เกียรติเจ้าด้วยการให้ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ไม่ใช่ถูกประหาร เจ้าควรซาบซึ้งในความเมตตาของข้า ดื่มเถิดอย่าให้ข้าต้องใช้วิธีรุนแรงกับเจ้าเลย”

เยี่ยเฟยหลิงมองถ้วยยาพิษด้วยดวงตาว่างเปล่า นางรู้ดีว่าไม่มีทางรอด หากไม่ดื่ม นางจะถูกบังคับ และอาจต้องตายอย่างทรมานกว่านี้

นางค่อยๆ ยื่นมือไปหยิบถ้วยยา มือของนางสั่นเทา แต่สายตากลับแน่วแน่

“ก่อนตาย ข้าขอถามอีกครั้ง” นางเงยหน้ามองชายที่นางรักด้วยแววตาคาดหวัง “ไม่มีสักครั้งเลยหรือที่ท่านเคยรักข้า?...”

หลี่เฉิงเหวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ไม่เคย ทุกอย่างเป็นเพียงการเสแสร้ง”

เยี่ยเฟยหลิงพยักหน้า น้ำตายังคงไหลไม่หยุด นางยกถ้วยยาขึ้น “ข้าหวังว่าในชาติหน้า ข้าจะไม่โง่เขลาเช่นนี้อีก”

นางดื่มยาพิษรวดเดียวจนหมด รสชาติขมเล็กน้อย แต่ไม่น่ารังเกียจอย่างที่คิด

ทันใดนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นผ่านร่างของนาง ไม่ใช่ความง่วงนอนอย่างที่เขาบอก แต่เป็นความร้อนวูบวาบที่แผ่ซ่านจากท้องไปทั่วร่าง ดวงตาของนางเบิกกว้าง ก่อนจะดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมาน ภาพตรงหน้าค่อย ๆ พร่าเลือน

“ลาก่อน ฮองเฮาที่ข้ารัก”

เสียงสุดท้ายที่เยี่ยเฟยหลิงได้ยินคือน้ำเสียงสั่นเครือของหลี่เฉิงเหวิน ก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินนางไปทั้งหมด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง ราวกับมีไฟร้อนแผดเผาจากภายใน นางรู้สึกถึงลมหายใจสุดท้ายที่ค่อยๆ จางหายไป...

 

 

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม    ตอนที่ 57 บทส่งท้าย

    ตอนที่ 57 บทส่งท้ายห้าปีต่อมาสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยอ่อนๆ ผ่านสวนหลวงตำหนักบูรพา ดอกโบตั๋นบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ใบบัวอ่อนเริ่มแทงยอดขึ้นมาจากผิวน้ำในสระหลวง เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยดังแว่วมาตามสายลม“เทียนหยาง! กลับมานี่เดี๋ยวนี้!” เสียงเล็กๆ แต่แฝงความเด็ดขาดของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้นองค์ชายน้อยหลี่เทียนหยางวัยห้าขวบวิ่งหนีพี่สาวฝาแฝดของเขาอย่างสุดชีวิต ใบหน้ากลมป้องของเขาแดงก่ำด้วยความเหนื่อย แต่ดวงตาเป็นประกายด้วยความสนุกสนาน“จับข้าให้ได้สิ พี่หญิง!” เขาตะโกนกลับไป พลางหัวเราะคิกคักองค์หญิงหลี่เฟยอิ่งวัยเท่ากันแต่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าวิ่งไล่ตามน้องชายฝาแฝด ชุดกี่เพ้าสีชมพูอ่อนของนางปลิวไสวตามแรงลม ผมดำขลับที่ถักเป็นเปียสองข้างแกว่งไกวไปมา“เอาตุ๊กตาของข้า! คืนมานะ!” เฟยอิ่งตะโกน พยายามวิ่งให้เร็วขึ้นไม่ไกลจากที่เด็กน้อยทั้งสองวิ่งเล่นกัน ฮ่องเต้หลี่เกอหยางและฮองเฮาเยี่ยเฟยหลิงนั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำ ทั้งสองมองดูบุตรชายและบุตรสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“เฟยอิ่งช่างเหมือนเจ้าจริงๆ” หลี่เกอหยางเอ่ยขึ้น มือใหญ่ของเขาวางทับบนมือเล็กของภรรยา “ดื้อรั้น”เยี่ยเฟยหลิงหัวเราะเบาๆ “ส่วนเทียนหย

  • หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม    ตอนที่ 56 ความสุขที่รอคอย

    ตอนที่ 56 ความสุขที่รอคอยเดือนต่อมาวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท้องของเยี่ยเฟยหลิงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้หลี่เกอหยางเริ่มรู้สึกกังวล ท้องของนางดูใหญ่กว่าสตรีมีครรภ์ทั่วไปในช่วงเวลาเดียวกัน"เฟยหลิง ท้องของเจ้าดูใหญ่มากเลยนะ" หลี่เกอหยางกล่าวขณะที่นั่งอยู่ข้างเตียงของนาง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเยี่ยเฟยหลิงยิ้มอย่างอ่อนโยน "อาจเป็นเพราะบำรุงมากเกินไปก็ได้""แต่ข้ายังรู้สึกกังวลอยู่ดี" หลี่เกอหยางกล่าว "นี่เป็นการตั้งครรภ์ครั้งแรกของเจ้า ข้าไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด""ฝ่าบาทไม่ต้องกังวลไปหรอกเพคะ หม่อมฉันรู้สึกแข็งแรงดี" เยี่ยเฟยหลิงพยายามปลอบใจเขา แต่ในใจของนางก็อดสงสัยไม่ได้เช่นกัน ท้องของนางใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วมาก"ข้าจะให้หมอหลวงมาตรวจดูอีกครั้ง" หลี่เกอหยางตัดสินใจ ก่อนจะสั่งให้เสิ่นหูไปตามหมอหลวงมาไม่นาน หมอหลวงหวังเต๋อหมิงก็มาถึงตำหนักของฮองเฮา เขาคุกเข่าคำนับอย่างนอบน้อม"ถวายพระพร ฝ่าบาท ฮองเฮา""ลุกขึ้นเถิด" หลี่เกอหยางกล่าว "ข้าต้องการให้ท่านตรวจดูอาการของฮองเฮาอย่างละเอียด ท้องของนางดูใหญ่มากสำหรับครรภ์เพียงสี่เดือน""พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" หมอหลวงหวังลุกขึ้นและเดินเข้าไ

  • หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม    ตอนที่ 55 งานแต่งของท่านราชครู

    ตอนที่ 55 งานแต่งของท่านราชครูเวลาผ่านไปสองเดือน ท้องของเยี่ยเฟยหลิงเริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของนางเปล่งปลั่งและงดงามยิ่งกว่าเดิม ผิวพรรณของนางผุดผ่องราวกับหยกขาว และดวงตาเป็นประกายด้วยความสุข“ฮองเฮาทรงงดงามขึ้นทุกวันเลยเพคะ” หลิวอี้เอ่ยขณะช่วยนางแต่งตัว “ข้าได้ยินว่าสตรีมีครรภ์มักจะงดงามเป็นพิเศษ และท่านก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ”เยี่ยเฟยหลิงยิ้มอย่างเขินอาย “เจ้าพูดเกินจริงไปแล้ว”“หม่อมฉันพูดความจริงเพคะ ทุกคนในวังต่างพูดถึงความงามของท่าน”เยี่ยเฟยหลิงรู้สึกอบอุ่นใจ นางสังเกตเห็นว่าหลี่เกอหยางมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหลงใหลมากขึ้นทุกวัน ตั้งแต่ที่รู้ว่านางตั้งครรภ์ เขาก็ยิ่งทะนุถนอมนางมากยิ่งขึ้นขณะที่หลิวอี้กำลังจัดแจงเครื่องประดับให้นาง เสียงขันทีก็ดังขึ้นจากด้านนอก“ฝ่าบาทเสด็จ!”เยี่ยเฟยหลิงยิ้มกว้าง หลิวอี้รีบจัดแจงเครื่องแต่งกายของนางให้เรียบร้อย ก่อนที่จะถอยออกไปพร้อมกับนางกำนัลคนอื่นๆหลี่เกอหยางเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขาอ่อนโยนลงทันทีที่เห็นเยี่ยเฟยหลิง เขาเดินเข้ามาหานางและนั่งลงข้างๆ แล้ววางมือลงบนท้องของนางอย่างอ่อนโยน“เฟยหลิง วันนี้เจ้ารู้สึกเป็นอย่

  • หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม    ตอนที่ 54 ตั้งครรภ์

    ตอนที่ 54 ตั้งครรภ์หนึ่งเดือนต่อมา เยี่ยเฟยหลิงเริ่มรู้สึกผิดปกติกับร่างกายของตนเอง นางมีอาการคลื่นไส้ในตอนเช้า และรู้สึกอ่อนเพลียในช่วงกลางวันมากกว่าปกติ“ฮองเฮา เป็นอย่างไรบ้างเพคะ?” หลิวอี้ถามด้วยความเป็นห่วงเยี่ยเฟยหลิงจับที่ท้องของตนเอง ก่อนจะยิ้มให้หลิวอี้ที่เป็นทั้งนางกำนัลและเพื่อนสนิทของนาง“หลิวอี้...” เยี่ยเฟยหลิงกระซิบเบาๆ “ข้าคิดว่า... ข้าอาจจะตั้งครรภ์แล้วล่ะ”ดวงตาของหลิวอี้เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “จริงหรือเพคะ?” นางพยายามกลั้นเสียงไม่ให้ดังเกินไปเยี่ยเฟยหลิงพยักหน้าเบาๆ “ข้าก็ยังไม่แน่ใจนัก แต่ข้ารู้สึกแปลกไปจากเดิม ประจำเดือนของข้าไม่มาเป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว” หลิวอี้ดีใจจนน้ำตาคลอ “ฝ่าบาทจะต้องดีใจมากแน่นอนเพคะ”เยี่ยเฟยหลิงยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ในดวงตากลับมีความกังวลแฝงอยู่ “ข้าอยากให้แน่ใจก่อน ก่อนที่จะบอกฝ่าบาท ข้าไม่อยากให้พระองค์ผิดหวัง”“หลิวอี้ เจ้าช่วยไปตามหมอหลวงมาตรวจอาการข้าหน่อย แต่อย่าเพิ่งให้ใครรู้เรื่องนี้ ข้าอยากให้แน่ใจเสียก่อน”หลิวอี้รีบพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น “ได้เพคะ หม่อมฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย” นางรีบลุกขึ้นและเดินออกจากตำหนักไปทันทีไม่น

  • หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม    ตอนที่ 53 อยากมีเจ้าก้อนแป้ง

    ตอนที่ 53 อยากมีเจ้าก้อนแป้งเจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พิธีอภิเษกสมรสระหว่างฮ่องเต้หลี่เกอหยางกับเยี่ยเฟยหลิงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทั่วทั้งเมืองหลวงเต็มไปด้วยความรื่นเริงและการเฉลิมฉลองหลังจากพิธีการอันยาวนานเสร็จสิ้นลง เยี่ยเฟยหลิงในฐานะฮองเฮาก็ได้กลับมาพักผ่อนในตำหนักคุณหนิงที่ตกแต่งใหม่ทั้งหมด นางกำลังให้นางกำนัลช่วยถอดเครื่องประดับออก“ฝ่าบาทเสด็จ!” เสียงประกาศดังขึ้นที่หน้าประตู ทำให้ทุกคนในห้องตกใจหลี่เกอหยางก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขามองนางกำนัลที่กำลังช่วยเยี่ยเฟยหลิงเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย“ทุกคนออกไป” เขาสั่งเสียงเข้ม “นางกำนัลทั้งหมดรีบคำนับและถอยออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เยี่ยเฟยหลิงลุกขึ้นยืน นางยังคงสวมชุดฮองเฮาอันหรูหราแต่ถอดเครื่องประดับออกไปบางส่วนแล้วหลี่เกอหยางเดินเข้ามาหานางอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาจ้องมองนางไม่วางตา เมื่อเขาเข้ามาใกล้ เขาก็โอบกอดนางไว้แน่น เกยคางบนไหล่ของนาง สูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของนาง“ในที่สุดเจ้าก็เป็นของข้าอย่างแท้จริง” เขากระซิบข้างหูของนาง เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นเยี่ยเฟยหลิงวางมือบนแผ่นหลังของเขา รู้สึกถึงความตึงเครี

  • หวนกลับมาครานี้ ข้าจะร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม    ตอนที่ 52 ต้องรับผิดชอบ

    ตอนที่ 52 ต้องรับผิดชอบณ จวนตระกูลเย่ ในห้องรับแขกหลักเย่ซินเหยานั่งอยู่ตรงหน้าบิดามารดาด้วยท่าทางสำรวม นางก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าสบตากับมารดาที่จองเขม็ง“ท่านพ่อ... ข้า...” นางพูดติดขัด “ข้าไม่อยากให้ท่านราชครูต้องแต่งงานกับข้าเพียงเพราะความรับผิดชอบ”“แต่ชื่อเสียงของเจ้าถูกทำลายแล้ว” เย่ฮวากล่าว น้ำเสียงของนางอ่อนลงเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของบุตรสาว “ซินเหยา เจ้าเป็นบุตรสาวที่พวกเรารัก พวกเราไม่อยากให้เจ้าต้องทนทุกข์กับคำนินทา”“ท่านแม่...” เย่ซินเหยาน้ำตาคลอ “ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเป็นเช่นนี้ ท่านราชครูเพียงแค่เมาสุรา”“แต่นั่นไม่ได้เปลี่ยนแปลงสถานการณ์” เย่เจียงหลงกล่าว “ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ท่านราชครูก็ได้ทำลายชื่อเสียงของเจ้าแล้ว”“ท่านพ่อ ข้าไม่อยากแต่งงานกับคนที่รักคนอื่น” เย่ซินเหยากล่าวอย่างเศร้าสร้อย “ข้าไม่อยากเป็นเพียงทางออกสำหรับปัญหาของเขา”เย่เจียงหลงมองบุตรสาวด้วยความเห็นใจ “ซินเหยา พ่อเข้าใจความรู้สึกของเจ้า แต่เจ้าต้องคิดถึงอนาคตของตัวเองด้วย ท่านราชครูเฉินเป็นคนดี มีอนาคตไกล และเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ การแต่งงานกับเขาจะทำให้ชีวิตของเจ้าสุขสบาย”“แต่ข้าจะมีควา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status