Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

“สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้เจ้าขาไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ นะคะ”หญิงสาวตัวเล็กยกกล้องขึ้นถ่ายตัวเอง รอยยิ้มสดใสทำให้ลักยิ้มสองข้างบุ๋มลงไปอย่างเห็นได้ชัด ด้านหลังเป็นถนนเส้นเล็กที่ทอดผ่านแนวต้นไม้และภูเขาสูงซ้อนกันไกลสุดสายตา“ตอนนี้เจ้าขาอยู่ที่อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ค่ะ แล้วทริปนี้พิเศษกว่าทุกครั้งเพราะเจ้าขาจะอยู่ที่นี่…”เธอยกนิ้วขึ้นมานับ ก่อนชูเต็มสองมือแบบเกินความจำเป็น“หนึ่งเดือนเต็ม ๆ!”เจ้าขาหมุนกล้องไปรอบตัวอย่างอารมณ์ดี หลังทำช่องท่องเที่ยวมาตั้งแต่ปีสาม จากคลิปที่มีคนดูไม่ถึงร้อยคนจนตอนนี้มีผู้ติดตามมากกว่าห้าแสน การเดินทางคนเดียวจึงไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเธอ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป แทนที่จะรีวิวโรงแรมสวย ๆ หรือเที่ยวสถานที่ยอดนิยมแล้วกลับภายในสามสี่วัน เจ้าขาตั้งใจใช้เวลาหนึ่งเดือนอยู่กับชาวบ้าน กินอาหารท้องถิ่น เข้าสวน เดินป่า และหาสถานที่เล็ก ๆ ที่คนไม่ค่อยรู้จักมาทำคอนเทนต์ ส่วนที่พัก… เธอเลือกโฮมสเตย์เล็ก ๆ ที่เห็นรูปเพียงไม่กี่รูปจากเพจท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง เจ้าของตอบข้อความสั้นมากถามอะไร ตอบแค่นั้น บางคำถามตอบเพียงคำว่า “ครับ” จนเจ้าขาเคยคิดว่าอีกฝ่ายไม่อยากได้ลูกค้าหรือเปล

“ช่วยฉันด้วย”แม้จะไม่มีเสียง แต่เจ้าขามั่นใจว่าตัวเองอ่านริมฝีปากของพิมไม่ผิด หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ข้างกรอบรูป ดวงตาที่เคยน่ากลัวกลับดูเศร้าลงอย่างประหลาด มือซีดขาวยังชี้ออกไปทางภูเขาไกล ๆ ราวกับต้องการบอกอะไรบางอย่าง“เจ้าขา”เสียงของเหนือทำให้เธอสะดุ้ง“คะ?”“ถามแล้วก็เงียบ”“พี่เหนือถามอะไรนะคะ”“ถามว่าทำไมถึงสนใจพิม”เจ้าขาเหลือบมองวิญญาณสาวอีกครั้งแต่พิมยังจ้องเธอไม่วางตา ถ้าพูดความจริงออกไปตอนนี้ คนที่ประกาศชัดว่าไม่เชื่อเรื่องผีคงคิดว่าเธอเพี้ยนแน่ ๆ“ก็…เจ้าขาเห็นรูปแล้วรู้สึกคุ้น ๆ ค่ะ”“คุ้น?”“หน้าคล้ายคนที่เจ้าขาเคยเห็น”เหนือเลิกคิ้ว “ที่ไหน”เจ้าขาเม้มปาก เธอจะตอบว่าเมื่อคืนมานั่งปลายเตียงเช้านี้ก็มานั่งคอพี่อยู่คงไม่ได้“จำไม่ได้แล้วค่ะ”“ความจำสั้น?”“เจ้าขาอายุ 21 เองนะคะ”“ไม่ได้ถามอายุ”“พี่เหนือชอบกวนเจ้าขาจังเลยค่ะ”“เพิ่งรู้?”เหนือหยิบแก้วกาแฟขึ้นดื่มต่อเหมือนเรื่องทั้งหมดจบลงแล้ว ส่วนเจ้าขากลับยังคาใจ เธอมองรูปของพิมอีกครั้ง ในภาพนั้นพิมดูมีความสุขมาก เธอยืนข้างเหนือ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มมือหนึ่งเกาะแขนเขาอย่างสนิทสนม ต่างจากวิญญาณที่ยืนอยู่ตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

เสียงจากคลิปหยุดไปแล้ว แต่เจ้าขากับเหนือยังไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่ มีเพียงเสียงแมลงยามค่ำคืนดังอยู่รอบบ้านกับเสียงไข่ตุ๋นเคี้ยวขนมกรุบ ๆ อยู่ใต้โต๊ะราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมันเจ้าขากดเล่นอีกครั้ง“ฉัน…ไม่ได้ขับรถ…”เสียงแหบเบาดังลอดออกมาจากลำโพงโน้ตบุ๊กเหนือยืนกอดอกอยู่ด้านหลังเธอ สีหน้าไม่เหลือความกวนเหมือนปกติ ดวงตาจับอยู่บนหน้าจอนิ่ง ๆ“ได้ยินเหมือนกันใช่ไหมคะ”“อือ”“เจ้าขาไม่ได้หูฝาดนะคะ”“ถ้าฝาดก็ฝาดสองคน”“แล้วพี่คิดว่าเป็นเสียงใครคะ”เหนือไม่ได้ตอบทันที เขาเอื้อมมือมากดเล่นคลิปใหม่ ฟังซ้ำอีกครั้ง แล้วเลื่อนย้อนกลับไปก่อนหน้าเกือบนาที มีเพียงเสียงลม ไม่มีใครพูดอยู่ใกล้กล้อง“ตอนนั้นเราอยู่ตรงไหน”“ตามไข่ตุ๋นเข้าไปแล้วค่ะ”“ป้าคำ?”“อยู่ในบ้านค่ะ”เหนือกดหยุดคลิป “อาจเป็นเสียงอื่น”เจ้าขาหันขวับ “เสียงอื่นที่พูดว่าไม่ได้ขับรถเนี่ยนะคะ”“พี่บอกว่าอาจ”“พี่นี่ดื้อจริง ๆ เลยค่ะ”เหนือเหลือบมอง “ว่าใคร”“พี่ค่ะ”“กล้าขึ้นนะ”“ก็พี่ไม่ยอมเชื่อสักทีนี่คะ ทั้งเห็นเงาในกระจก ทั้งได้ยินเสียงแล้ว”“เห็นกับได้ยิน แต่ยังไม่ได้แปลว่าทุกอย่างที่เธอคิดถูก”เจ้าขาชะงักไปเล็

ถนนขึ้นเขาในตอนกลางคืนเงียบกว่าที่เจ้าขาคิด แสงไฟจากรถกระบะส่องไปตามทางแคบ ๆ ที่คดเคี้ยว สองข้างเต็มไปด้วยต้นไม้สูงจนแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากเงาดำ เจ้าขานั่งกอดกระเป๋ากล้องไว้บนตัก ส่วนไข่ตุ๋นนั่งอยู่เบาะหลัง จากที่ตอนออกจากโฮมสเตย์ยังแลบลิ้นอย่างร่าเริง ตอนนี้กลับนั่งตัวตรงผิดปกติ“พี่เหนือคะ”“หืม”“บ้านพ่อพี่ไม่มีคนอยู่จริง ๆ เหรอคะ”“อือ”“นานแค่ไหนแล้ว”“เกือบสามปี”“แล้วมีไฟไหมคะ”“มี”เจ้าขาถอนหายใจโล่งอก “ค่อยยังชั่วค่ะ”เหนือเหลือบมอง “กลัว?”“เจ้าขาแค่ถามไว้ค่ะ”“มือกำกระเป๋าจนจะขาด”เจ้าขารีบคลายมือ “เจ้าขาไม่ได้กลัวนะคะ”“อือ”“จริงค่ะ”“ครับ”“คำว่าครับของพี่ไม่น่าเชื่อเลย”เหนือหัวเราะเบา ๆ ก่อนหักพวงมาลัยเข้าโค้ง รถวิ่งต่อไปอีกประมาณสิบห้านาที จนในที่สุดก็เลี้ยวเข้าเส้นทางดินแคบ ๆ บ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด ตัวบ้านเก่ากว่าโฮมสเตย์มาก มีระเบียงด้านหน้าและต้นไม้ใหญ่ขึ้นล้อมรอบ เหนือดับเครื่องยนต์ทุกอย่างเงียบลงทันทีเจ้าขามองบ้านผ่านกระจก “พี่เหนือคะ”“ว่า”“บ้านนี้…”“ทำไม”“บรรยากาศเหมือนบ้านในหนังผีเลยค่ะ”เหนือเปิดประตูรถ “งั้นเหมาะกับเธอ”“หมายควา

เช้าวันต่อมา เจ้าขาตื่นเร็วกว่าปกติทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะหลับก็เกือบตีสอง สาเหตุไม่ใช่ผี ไม่ใช่เสียงประหลาดและไม่ใช่เรื่องคดีของพิม แต่เป็นประโยคของใครบางคนที่วนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ งั้นพรุ่งนี้ลองใหม่“ลองอะไรของพี่เขาคะ…”เจ้าขาพึมพำกับตัวเองขณะยืนแปรงฟันหน้ากระจก ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเย็น ภาพที่เหนือก้มหน้าเข้ามาใกล้ก็ยิ่งชัดจนต้องรีบก้มล้างหน้า“ไม่ได้ค่ะ วันนี้ต้องทำตัวปกติ”เธอชี้หน้าตัวเองในกระจก“ปกติมาก ๆ”พอลงมาชั้นล่าง คนที่ตั้งใจว่าจะทำตัวปกติกลับหยุดเท้าทันทีเมื่อเห็นเหนือกำลังยืนชงกาแฟอยู่ในครัว ชายหนุ่มหันมา“ตื่นแล้ว?”“ค่ะ”“ตื่นเช้าจัง”“ค่ะ”“เมื่อคืนหลับไหม”“ค่ะ”เหนือเลิกคิ้ว “พูดเป็นคำเดียว?”“เปล่าค่ะ”“อือ”เจ้าขาเดินไปเปิดตู้เย็นทำเหมือนหาอะไร ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาอะไร“หิว?”“นิดหน่อยค่ะ”“โจ๊กอยู่บนโต๊ะ”“ขอบคุณค่ะ”เธอรีบหมุนตัว แต่เหนือกลับยืนขวางทางอยู่เจ้าขาชะงัก “ขอทางหน่อยค่ะ”“วันนี้ไม่มองหน้าพี่?”“มองค่ะ”“ไหน”เจ้าขาจำใจเงยหน้า เหนือมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนยกมุมปาก“หน้าแดง”“เพิ่งล้างหน้ามาค่ะ”“น้ำเย็นทำให้แดง?”เจ้าขาเม้มปากทันที เขาก้มลงมาเล็กน้อย