LOGINShare
คืนที่ต้องนอนห้องเดียวกัน
publish date:
2026-10-15 14:55:44ถนนขึ้นเขาในตอนกลางคืนเงียบกว่าที่เจ้าขาคิด แสงไฟจากรถกระบะส่องไปตามทางแคบ ๆ ที่คดเคี้ยว สองข้างเต็มไปด้วยต้นไม้สูงจนแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากเงาดำ เจ้าขานั่งกอดกระเป๋ากล้องไว้บนตัก ส่วนไข่ตุ๋นนั่งอยู่เบาะหลัง จากที่ตอนออกจากโฮมสเตย์ยังแลบลิ้นอย่างร่าเริง ตอนนี้กลับนั่งตัวตรงผิดปกติ
“พี่เหนือคะ”
“หืม”
“บ้านพ่อพี่ไม่มีคนอยู่จริง ๆ เหรอคะ”
“อือ”
“นานแค่ไหนแล้ว”
“เกือบสามปี”
“แล้วมีไฟไหมคะ”
“มี”
เจ้าขาถอนหายใจโล่งอก “ค่อยยังชั่วค่ะ”
เหนือเหลือบมอง “กลัว?”
“เจ้าขาแค่ถามไว้ค่ะ”
“มือกำกระเป๋าจนจะขาด”
เจ้าขารีบคลายมือ “เจ้าขาไม่ได้กลัวนะคะ”
“อือ”
“จริงค่ะ”
“ครับ”
“คำว่าครับของพี่ไม่น่าเชื่อเลย”
เหนือหัวเราะเบา ๆ ก่อนหักพวงมาลัยเข้าโค้ง รถวิ่งต่อไปอีกประมาณสิบห้านาที จนในที่สุดก็เลี้ยวเข้าเส้นทางดินแคบ ๆ บ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด ตัวบ้านเก่ากว่าโฮมสเตย์มาก มีระเบียงด้านหน้าและต้นไม้ใหญ่ขึ้นล้อมรอบ เหนือดับเครื่องยนต์ทุกอย่างเงียบลงทันที
เจ้าขามองบ้านผ่านกระจก “พี่เหนือคะ”
“ว่า”
“บ้านนี้…”
“ทำไม”
“บรรยากาศเหมือนบ้านในหนังผีเลยค่ะ”
เหนือเปิดประตูรถ “งั้นเหมาะกับเธอ”
“หมายความว่าไงคะ”
“เห็นผี”
“พี่เหนือ!”
ชายหนุ่มลงจากรถไปแล้ว เจ้าขาจึงรีบเปิดประตูตาม
“รอเจ้าขาด้วยค่ะ”
ไข่ตุ๋นกระโดดลงมาเป็นตัวสุดท้าย แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น มันกลับหยุดนิ่ง
เจ้าขาสังเกตเห็นทันที
“ไข่ตุ๋น?”
หางของมันลดลง
เหนือหันกลับมา “อะไร”
“เหมือนน้องเห็นอะไรค่ะ”
เจ้าขามองไปรอบ ๆ
ยังไม่เห็นพิม แต่ไข่ตุ๋นจ้องอยู่ที่หน้าต่างชั้นสองเจ้าขาค่อย ๆ เงยหน้าตาม ม่านเก่า ๆ หลังหน้าต่างไหวเล็กน้อย
“พี่เหนือคะ”
“หืม”
“บ้านนี้เคยมีใครเสียไหมคะ”
เหนือหยุดไขกุญแจ “พ่อพี่เสียที่โรงพยาบาล”
“แล้วคนอื่นล่ะคะ”
“ไม่มี”
“แน่นะคะ”
“เท่าที่รู้”
เจ้าขาขยับเข้าใกล้เขาอีกนิด “งั้นดีค่ะ”
เหนือมองระยะห่างที่ลดลง “เมื่อกี้ใครบอกไม่กลัว”
“เจ้าขาไม่ได้กลัวค่ะ แค่…ยืนใกล้ ๆ จะได้คุยกันง่าย”
“อือ”
ประตูบ้านเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยด เจ้าขาสะดุ้งเหนือหันมามอง
“ประตูค่ะ”
“ยังไม่ได้ว่าอะไร”
“พี่กำลังจะว่า”
“รู้ทันอีก”
“แน่นอนค่ะ”
เจ้าขาหยิบโทรศัพท์เปิดไฟฉาย แม้เหนือจะเปิดไฟในบ้านได้ แต่หลอดไฟหลายดวงไม่ติด ทำให้บริเวณชั้นล่างยังมืดสลัว เฟอร์นิเจอร์บางชิ้นถูกคลุมด้วยผ้าขาว ฝุ่นเกาะตามพื้นจนเห็นรอยเท้าชัดเจน
“กล่องอยู่ไหนคะ”
“ห้องเก่าพี่”
“ชั้นไหน”
เหนือชี้ขึ้นไป เจ้าขาเงยหน้ามองบันไดไม้
“ชั้นสอง?”
“อือ”
เธอหันไปหาไข่ตุ๋น “ไปกันค่ะ”
เจ้าหมายืนนิ่ง
“ไข่ตุ๋น?”
มันถอยหลังหนึ่งก้าว
เจ้าขาตาโต “จะทิ้งกันอีกแล้วเหรอคะ”
เหนือหัวเราะ “หมาฉลาด”
“พี่ต้องเรียกลูกพี่สิคะ”
“ไข่ตุ๋น มา”
มันนั่งลงทันที
เหนือพยักหน้า “ไม่ไป”
“ง่ายแบบนี้เลยเหรอคะ”
“อือ”
“แล้วเจ้าขาล่ะ”
“เธอเลือกมาเอง”
เจ้าขามองหน้าเขาอย่างเหลือเชื่อ “พี่เหนือใจร้ายค่ะ”
เหนือเดินขึ้นบันไดไปสองขั้น ก่อนหันกลับมายื่นมือ
“มา”
เจ้าขามองมือใหญ่ตรงหน้า
“อะไรคะ”
“กลัวไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ได้กลัวค่ะ”
เหนือกำลังจะเก็บมือ เจ้าขารีบจับทันที
“แต่จับไว้ก็ดีค่ะ เผื่อบันไดลื่น”
“อือ”
“ห้ามแซวนะคะ”
“ยังไม่ได้พูด”
เจ้าขากระชับมือเขาแล้วเดินตามขึ้นไป มือของเหนืออุ่นกว่าที่คิด ฝ่ามือหยาบเล็กน้อยจากการทำงานเจ้าขาพยายามไม่สนใจ แต่พอเดินขึ้นมาถึงชั้นสองแล้วเหนือยังไม่ปล่อยเธอก็อดมองไม่ได้
“พี่เหนือคะ”
“หืม”
“ถึงแล้วค่ะ”
“แล้ว?”
เจ้าขามองมือ เหนือก้มตาม
“อ๋อ”
เขาปล่อยอย่างไม่รีบร้อน เจ้าขารีบเอามือกลับมาจับสายกระเป๋าแทน ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าฝ่ามือตัวเองร้อนขึ้นมา ห้องของเหนืออยู่สุดทางเดิน ประตูไม้ถูกเปิดออก กลิ่นฝุ่นกับกลิ่นไม้เก่าลอยออกมา ด้านในมีเตียงเดี่ยว โต๊ะหนังสือและตู้เก่า ๆ เจ้าขาส่องไฟไปรอบห้อง
“พี่อยู่ห้องนี้ตอนเด็กเหรอคะ”
“อือ”
“ดูเรียบร้อยจัง”
“ตอนนั้นแม่เก็บ”
“เจ้าขานึกว่าห้องผู้ชายจะรกกว่านี้”
“เธอเคยเข้าห้องผู้ชายกี่คน”
เจ้าขาหันขวับ “ทำไมถามแบบนั้นคะ”
เหนือยักคิ้ว “ถามเฉย ๆ”
“ไม่กี่คนค่ะ”
“กี่คน”
“ทำไมต้องรู้ด้วยคะ”
“ไม่ต้องตอบก็ได้”
เขาพูดเหมือนไม่สนใจแล้วเดินไปทางตู้
เจ้าขาหรี่ตามองแผ่นหลัง “พี่อยากรู้เหรอคะ”
“เปล่า”
“เสียงเหมือนอยากรู้นะคะ”
“คิดไปเอง”
“เจ้าขาเคยเข้าห้องเพื่อนค่ะ”
“ผู้ชาย?”
“มีค่ะ”
มือที่กำลังเปิดตู้ของเหนือหยุดไปนิดหนึ่ง เจ้าขาเห็นเต็มตา
“พี่เหนือ”
“อะไร”
“หึงเหรอคะ”
เหนือหันกลับมามอง
“ทำไมต้องหึง”
“ไม่รู้สิคะ”
เจ้าขายิ้มจนลักยิ้มบุ๋ม “ถามเยอะจัง”
เหนือมองเธอนิ่งก่อนเดินเข้ามาใกล้ เจ้าขายังยิ้มอยู่จนเขาหยุดตรงหน้า
“ถ้าหึงแล้วทำไม”
รอยยิ้มของเธอค้าง
“คะ?”
“ถามเอง”
เจ้าขากะพริบตาปริบ ๆ “เจ้าขาล้อเล่นค่ะ”
“พี่ไม่ได้ล้อ”
หัวใจของเธอกระตุกวูบ แต่ก่อนจะได้พูดอะไร เสียงดังโครมก็ดังมาจากด้านล่าง
“ว้าย!”
เจ้าขาพุ่งเข้าไปจับแขนเหนือทันที เสียงเห่าของไข่ตุ๋นดังตามมา
โฮ่ง! โฮ่ง!
เหนือหันไปทางประตู “อยู่ตรงนี้”
“ไม่ค่ะ เจ้าขาไปด้วย”
“เมื่อกี้ยังกล้าแซวพี่”
“คนละเรื่องค่ะ”
ทั้งคู่รีบลงไปชั้นล่าง ไข่ตุ๋นยืนเห่าอยู่หน้าห้องเก็บของ ขนบริเวณต้นคอตั้งขึ้น
“ไข่ตุ๋น”
เหนือเดินเข้าไป
เจ้าขารีบจับชายเสื้อเขา “เดี๋ยวค่ะ”
“อะไร”
“ให้เจ้าขาดูก่อน”
เธอชะโงกหน้าไป ในห้องมืดสนิท ไม่มีพิม แต่มีเงาดำบางอย่างยืนอยู่ตรงมุมห้อง เจ้าขาชะงัก
“มีอะไร?”
“มีค่ะ”
“พิม?”
“ไม่ใช่ค่ะ”
คำตอบนั้นทำให้เหนือหยุด
เจ้าขาค่อย ๆ ถอย “ไม่รู้ว่าใคร”
เงาดำนั้นไม่ขยับ มองไม่เห็นหน้า เห็นเพียงรูปร่างสูงผอมผิดธรรมชาติ ไข่ตุ๋นส่งเสียงครางแล้วถอยมาหลบหลังขาเจ้าขา
“ไข่ตุ๋นคะ เจ้าขาก็กลัวนะ”
เหนือเปิดไฟฉายโทรศัพท์ส่องเข้าไป สำหรับเขา ห้องนั้นว่างเปล่า แต่เจ้าขาเห็นร่างดำยังยืนอยู่ แล้วจู่ ๆ มันก็หันหน้ามาทางเธอ เร็วผิดธรรมชาติ เจ้าขาสะดุ้งจนถอยชนเหนือ
“ไปค่ะ”
“อะไร”
“ไม่ต้องยุ่งกับเขาค่ะ”
“ใคร”
“ไม่รู้ค่ะ แต่ไม่ใช่พิม”
เหนือเห็นสีหน้าเธอจึงไม่ถามต่อ เขาวางมือบนไหล่เล็กแล้วพาถอยออกมา
“ขึ้นไปเอากล่องแล้วกลับ”
“ค่ะ”
ครั้งนี้เจ้าขาไม่ปฏิเสธตอนเหนือจับมือพาขึ้นบันไดอีก เธอเดินตามติดจนแทบชนหลังเขา เมื่อกลับถึงห้องเหนือ ชายหนุ่มเปิดตู้ด้านล่างก่อนเลื่อนกล่องหนังสือเก่าออก
“จำได้ว่าอยู่ตรงนี้”
แต่ด้านหลังว่างเปล่า เหนือขมวดคิ้ว
“ไม่มี?”
“อือ”
เจ้าขามองรอบห้อง “พิมบอกว่าอยู่ที่นี่แน่นะคะ”
“รูปที่เห็นน่าจะห้องนี้”
เธอหยิบโทรศัพท์ของพิมออกมาเปิดรูปเก่า แล้วเทียบกับห้อง
“หน้าต่างเดียวกันค่ะ”
เหนือรับไปดู ในภาพกล่องสีดำวางอยู่บนชั้นไม้ติดหน้าต่าง เขาหันไป ชั้นนั้นยังอยู่แต่ไม่มีอะไร
“อาจมีคนเอาไปแล้ว”
เจ้าขาพึมพำ ทันใดนั้นอากาศในห้องเย็นลง ไข่ตุ๋นที่เพิ่งตามขึ้นมาหยุดอยู่หน้าประตู เจ้าขาหันกลับพิมยืนอยู่ข้างหน้าต่าง
“พิมมาแล้วค่ะ”
เหนือเงยหน้า
“ถามเขา”
เจ้าขาพยักหน้า “พิมคะ กล่องอยู่ไหนคะ”
พิมชี้ไปยังชั้นไม้
“ไม่มีแล้วค่ะ”
พิมยังชี้ที่เดิม เจ้าขาเดินเข้าไปใกล้ เธอมองชั้นไม้ก่อนลองใช้มือเคาะ ก๊อก ก๊อก เสียงปกติ พิมชี้ต่ำลง เจ้าขาย่อตัว ด้านใต้ชั้นมีแผ่นไม้บาง ๆ ปิดอยู่
“พี่เหนือคะ”
เหนือเดินมา เขาใช้ปลายนิ้วคลำก่อนเจอร่องเล็ก ๆ แล้วออกแรงดึง แผ่นไม้หลุดออก ด้านในมีช่องแคบซ่อนอยู่และมีกล่องสีดำวางอยู่จริง ๆ
เจ้าขาตาโต “เจอแล้ว”
เหนือดึงกล่องออกมา ฝุ่นเกาะหนาจนแทบมองไม่เห็นสีเดิม
“เปิดเลยไหมคะ”
เขาหันไปมองเธอ “พิมว่าไง”
เจ้าขามองวิญญาณสาว พิมพยักหน้า
“เปิดค่ะ”
กล่องไม่ได้ล็อก เหนือยกฝาขึ้นช้า ๆ ด้านในมีซองเอกสารสีน้ำตาล แฟลชไดรฟ์หนึ่งอันและซองพลาสติกใสเล็ก ๆ เจ้าขาหยิบซองพลาสติกขึ้นมาดูข้างในเป็นกุญแจรถ เหนือเห็นแล้วนิ่งไป
“อะไรคะ”
“กุญแจรถพิม”
“คันที่เกิดอุบัติเหตุ?”
“อือ”
เจ้าขาขมวดคิ้ว “แล้วถ้ากุญแจอยู่ตรงนี้ ตอนเกิดเหตุพิมใช้กุญแจอะไรคะ”
เหนือหยิบขึ้นมาดู “น่าจะมีกุญแจสำรอง”
“หรือคนอื่นมีกุญแจอีกดอก”
ทั้งคู่เงียบ เหนือเปิดซองเอกสารข้างในมีสำเนาเอกสารบางอย่าง ใบเสร็จ และกระดาษที่พิมเขียนด้วยลายมือ เจ้าขาอ่านบรรทัดแรก ถ้าเหนือได้อ่าน แปลว่าฉันคงไม่มีโอกาสพูดเองแล้ว มือของเหนือหยุดนิ่ง เจ้าขาเงยหน้ามองเขา
“พี่โอเคไหมคะ”
“อ่านต่อ”
“ให้เจ้าขาอ่านเหรอคะ”
“อือ”
เธอจึงก้มลง ฉันขอโทษที่เอาเรื่องนี้มาฝากนาย ทั้งที่เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใจใคร ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน อย่าเชื่อคำว่าอุบัติเหตุ และอย่าเอาของพวกนี้ให้ใครนอกจากตำรวจ ข้อความจบเพียงเท่านั้น ไม่มีชื่อสามี ไม่มีคำอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แฟลชไดรฟ์ที่วางอยู่ข้างกันทำให้ทุกอย่างชัดเจนว่า พิมตั้งใจทิ้งบางอย่างไว้ เจ้าขามองเหนือ ชายหนุ่มนิ่งมาก นิ่งจนเธอรู้ว่าเขากำลังพยายามเก็บความรู้สึก
“พี่เหนือ…”
“กลับก่อน”
เขาปิดกล่อง
“แล้วค่อยดูที่บ้าน”
เจ้าขาพยักหน้า ขณะกำลังจะออกจากห้องพิมกลับมายืนขวางประตู เจ้าขาหยุด
“มีอะไรอีกคะ”
พิมไม่ตอบ แต่ชี้ออกไปนอกหน้าต่าง เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากด้านล่าง เหนือกับเจ้าขาหันมองพร้อมกัน แสงไฟรถสาดเข้ามาบริเวณหน้าบ้าน
“ใครมาคะ”
เหนือปิดไฟในห้องทันที
“ไม่รู้”
เขาเดินไปแง้มม่าน รถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ตรงทางเข้าบ้าน เจ้าขารู้สึกคุ้นตา
“พี่เหนือ…”
เขานิ่ง เพราะทั้งคู่จำได้ เป็นรถคันเดียวกับที่เห็นสามีของพิมขับเมื่อช่วงบ่าย
เจ้าขาหน้าซีด “เขาตามเรามาเหรอคะ”
“ยังไม่รู้”
เสียงประตูรถเปิด
เหนือหยิบกล่องยื่นให้เธอ “ถือไว้”
“แล้วพี่จะทำอะไร”
“ลงไปดู”
เจ้าขารีบจับแขนเขา “ไม่ได้ค่ะ”
“เจ้าขา”
“พี่สัญญาแล้วว่าจะไม่ทำอะไรคนเดียว”
“พี่แค่ลงไปคุย”
“เจ้าขาไปด้วยค่ะ”
“ไม่ได้”
“งั้นพี่ก็ห้ามไป”
เหนือมองหน้าเธอ
เจ้าขาจับแขนแน่นกว่าเดิม “เราไม่รู้ว่าเขามาทำไม ถ้าเขาเกี่ยวกับเรื่องพิมจริง ๆ ยิ่งไม่ควรออกไปค่ะ”
เสียงฝีเท้าดังจากชั้นล่าง
กึก
กึก
กึก
ไข่ตุ๋นเริ่มคำราม เจ้าขาหัวใจเต้นแรง
“ประตูบ้านล็อกไหมคะ”
“ล็อก”
กึก!
เสียงเหมือนมีคนลองเปิดประตู เจ้าขาขยับเข้าหาเหนือโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มดึงเธอมาอยู่ด้านหลัง ทั้งบ้านเงียบสนิท ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงโทรศัพท์ของเหนือสั่น เขาหยิบขึ้นมาดู เบอร์ไม่คุ้น
เหนือกดรับ “ครับ”
ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ครับ ผมเอง”
เจ้าขาพยายามฟัง
“ผมมาบ้านพ่อ”
เงียบ
“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่”
เจ้าขาหันไปมองหน้าต่าง เงาคนยืนอยู่ด้านล่าง เสียงจากปลายสายดังลอดออกมาเบา ๆ แต่จับคำไม่ได้
เหนือพูดกลับ “ไม่ต้องขึ้นมาครับ”
อีกฝ่ายพูดต่อ
“พรุ่งนี้ค่อยคุย”
เหนือกดวางสาย
“ใครคะ”
“เขา”
เจ้าขารู้ทันทีว่าหมายถึงใคร
“เขาว่าอะไร”
“ถามว่าพี่มาทำอะไรที่นี่”
“แล้วเขารู้ได้ยังไง”
เหนือไม่ตอบ ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างออกไป ประตูรถปิด เครื่องยนต์ติด แสงไฟเคลื่อนออกจากหน้าบ้านจนหายไป เจ้าขาถอนหายใจ
“กลับกันเถอะค่ะ”
เหนือกลับส่ายหน้า “ยัง”
“ทำไมคะ”
“ถ้าเขารออยู่ข้างทางล่ะ”
เจ้าขานิ่ง จริงด้วย
“คืนนี้นอนนี่”
“คะ?”
“พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ”
เจ้าขามองไปรอบห้องเก่า ๆ แล้วนึกถึงเงาดำชั้นล่าง
“นอนที่นี่?”
“อือ”
“แต่ข้างล่างมี…”
“ก็นอนชั้นบน”
“ห้องไหนคะ”
เหนือมองเธอ เจ้าขาค่อย ๆ มองเตียงเดี่ยวในห้อง
“อย่าบอกนะคะ…”
“ห้องนี้”
“แล้วพี่ล่ะ”
“ห้องนี้”
“เราสองคน?”
“อือ”
เจ้าขาชี้ตัวเอง แล้วชี้เขา “นอนด้วยกัน?”
เหนือยกมุมปาก “กลัว?”
“เจ้าขาไม่ได้กลัวพี่ค่ะ”
“งั้นจบ”
“แต่มีเตียงเดียวค่ะ”
“พี่นอนพื้น”
เจ้าขาชะงัก “จริงเหรอคะ”
“หรืออยากให้พี่นอนบนเตียง”
“ไม่ค่ะ!”
ตอบเร็วเกินไปจนเหนือหัวเราะ
“รีบปฏิเสธจัง”
“ก็พี่ชอบพูดให้คิดไปไกล”
“คิดอะไร”
“ไม่บอกค่ะ”
เหนือหยิบผ้าห่มเก่าออกจากตู้ “งั้นนอน”
“เดี๋ยวค่ะ”
เจ้าขามองผ้าปูเตียงที่เต็มไปด้วยฝุ่น “จะนอนได้เหรอคะ”
สุดท้ายทั้งคู่ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงทำความสะอาดห้องแบบเร่งด่วน เหนือหาผ้าปูสำรองมาเปลี่ยน ส่วนเจ้าขาเช็ดฝุ่นบนโต๊ะ ไข่ตุ๋นเลือกนอนขวางประตูราวกับตั้งใจเฝ้า เกือบเที่ยงคืนไฟในห้องถูกปิดเหลือเพียงโคมเล็กข้างเตียง เจ้าขานอนอยู่บนเตียงส่วนเหนือนอนบนพื้นข้าง ๆ
“พี่เหนือคะ”
“หืม”
“หลับหรือยัง”
“ถ้าหลับจะตอบไหม”
“กวนอีกแล้ว”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“พี่เหนือ”
“อะไรอีก”
“พี่คิดอะไรอยู่คะ”
เหนือมองเพดาน “เรื่องพิม”
“เสียใจเหรอคะ”
เขาเงียบ เจ้าขานึกว่าเขาจะไม่ตอบแต่ไม่นานเสียงทุ้มก็ดังขึ้น
“พี่คิดว่าตลอดห้าปี เรื่องมันจบไปแล้ว”
เจ้าขาพลิกตัวหันมาทางขอบเตียง
“พี่เคยโทษตัวเองไหมคะ”
“เคย”
“เรื่องอะไร”
“หลายเรื่อง”
“เพราะพิมแต่งงานกับคนอื่น?”
“ไม่”
เหนือหยุดไปครู่หนึ่ง
“ก่อนพิมแต่งงาน เขาเคยมาหาพี่”
เจ้าขานิ่งฟัง
“เขาบอกว่ากลัว แต่ไม่ยอมบอกว่ากลัวอะไร พี่ตอนนั้นยังโกรธเรื่องที่เขาเลือกแต่งงาน เลยบอกให้กลับไปจัดการชีวิตตัวเอง”
น้ำเสียงของเหนือเรียบ แต่เจ้าขาฟังออกว่าความรู้สึกผิดยังอยู่
“สามเดือนต่อมา พิมตาย”
เจ้าขาเงียบไป
“พี่เหนือคะ”
“อือ”
“ถ้าตอนนั้นพี่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกค่ะ”
เหนือหันมามองเธอ
“เจ้าขาไม่ได้จะบอกว่าไม่ต้องรู้สึกอะไรนะคะ แต่ตอนนี้พิมกลับมาเพราะอยากให้เราช่วย ก็ค่อย ๆ หาความจริงกันค่ะ”
เหนือมองใบหน้าเล็กที่โผล่อยู่ตรงขอบเตียง
“เราสองคน?”
“ค่ะ”
“ไหนตอนแรกบอกช่วยพิม ไม่ได้ช่วยพี่”
เจ้าขายิ้ม “ตอนนี้ช่วยทั้งคู่ก็ได้ค่ะ”
“ใจดี”
“เพิ่งรู้เหรอคะ”
“อือ”
เจ้าขายื่นมือลงมาจากขอบเตียง
“คู่หูค่ะ”
เหนือมองนิ้วก้อยตรงหน้า ก่อนยื่นมือมาเกี่ยว
“คู่หู”
เจ้าขายิ้ม แต่จังหวะนั้นเองไข่ตุ๋นที่นอนหน้าประตูก็ลุกพรวด เจ้าขาหุบยิ้มทันที
“อะไรอีกคะ…”
เจ้าหมาจ้องไปยังมุมห้อง ขนตั้ง เจ้าขาค่อย ๆ หัน เงาดำจากชั้นล่างยืนอยู่ตรงนั้น ในห้อง
“พี่เหนือ…”
น้ำเสียงเธอสั่น
เหนือเด้งตัวลุกทันที “อะไร”
“เขามาแล้วค่ะ”
“ใคร”
“ตัวที่ไม่ใช่พิม”
เงาดำเริ่มขยับ
ช้า ๆ
เข้ามาทางเตียง เจ้าขารีบลุกนั่ง
“พี่เหนือ เข้ามาใกล้แล้วค่ะ”
เหนือมองไม่เห็น แต่พอเห็นสีหน้าเธอ เขาก็ขึ้นมานั่งบนเตียงทันที
“มานี่”
มือใหญ่ดึงเจ้าขาเข้าหาตัว เธอไม่ขัดสักนิด รีบซุกอยู่ข้างเขามือกำเสื้อเหนือแน่น เงาดำหยุดอยู่ปลายเตียง เจ้าขากลั้นหายใจ แล้วใบหน้าที่มองไม่เห็นก็ค่อย ๆ ก้มลง ใกล้ขึ้น ๆ
“อย่ามอง”
เหนือยกมือปิดตาเธอ
“แต่—”
“ไม่ต้องมอง”
เจ้าขาหลับตาทันที ไข่ตุ๋นเห่าลั่น
โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!
เสียงคำรามของมันดังอยู่พักใหญ่ ก่อนทุกอย่างจะเงียบลง เจ้าขายังไม่กล้าลืมตา
“ไปหรือยัง”
“พี่จะรู้ไหม”
“จริงด้วยค่ะ…”
เธอค่อย ๆ แง้มนิ้วของเหนือดู มุมห้องว่างเปล่าแล้ว
“ไปแล้วค่ะ”
เหนือปล่อยมือ เจ้าขาถอนหายใจแรง ก่อนเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เธอนั่งเบียดอยู่กับเขาจนแทบไม่มีช่องว่าง แขนของเหนือยังโอบอยู่รอบไหล่เธอ
“เอ่อ…”
เธอขยับออกเล็กน้อย เสียงบางอย่างดังจากนอกห้อง
ครืด…
เจ้าขาหยุดทันที แล้วขยับกลับเข้าที่เดิม เหนือหลุดหัวเราะ
“ไหนบอกไม่กลัว”
“เจ้าขาไม่ได้พูดคืนนี้ค่ะ”
“งั้น?”
เจ้าขาดึงผ้าห่มขึ้น “คืนนี้พี่นอนบนเตียงก็ได้ค่ะ”
เหนือเลิกคิ้ว
“แน่ใจ?”
“ค่ะ แต่ห้ามทำอะไรนะคะ”
“พี่ต้องทำอะไร”
“ก็…ไม่รู้ค่ะ”
“ไม่รู้แล้วยังเตือน”
“กันไว้ก่อนค่ะ”
เหนือมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปาก “พี่ไม่ได้สนใจเด็ก”
เจ้าขาหันขวับ “เจ้าขาไม่เด็กแล้วนะคะ”
“21”
“โตแล้วค่ะ”
“อือ”
“แล้วเจ้าขาก็ไม่ได้อยากให้พี่สนใจด้วยค่ะ”
“ไม่ได้สนใจจริง?”
“ค่ะ”
เหนือขยับเข้ามาใกล้ เจ้าขาค่อย ๆ เอนตัวหนีจนหลังติดหัวเตียง
“พี่เหนือ…”
เขาหยุดห่างจากใบหน้าเธอเพียงเล็กน้อย
“งั้นทำไมถอย”
หัวใจเจ้าขาเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน
“พี่เข้ามาใกล้เกินไปค่ะ”
“กลัวพี่?”
“ไม่ค่ะ”
“งั้นกลัวอะไร”
เจ้าขาเม้มริมฝีปาก เหนือมองอยู่สองวินาที ก่อนยอมถอยกลับ
“นอน”
เธอถอนหายใจอย่างไม่รู้ตัว
“พี่ชอบแกล้งเจ้าขาจังเลยค่ะ”
“สนุกดี”
“นิสัยไม่ดี”
“รู้แล้ว”
เหนือปิดโคมไฟ เจ้าขาล้มตัวลงนอน โดยวางหมอนข้างไว้ตรงกลางอย่างตั้งใจ
“อันนี้เขตแดนนะคะ”
“อือ”
“ห้ามข้าม”
“ครับ”
“ถ้าข้ามเจ้าขาถีบนะคะ”
“ลองดู”
เจ้าขาหันไปมองในความมืด “พี่เหนือท้าทายเหรอคะ”
“นอนเถอะ”
“ค่ะ”
ห้านาทีผ่านไป
“พี่เหนือ”
“อะไรอีก”
“เจ้าขาขอเปิดไฟได้ไหมคะ”
เหนือถอนหายใจ ก่อนเอื้อมไปเปิดโคม
“ขอบคุณค่ะ”
สิบนาทีผ่านไป
“พี่เหนือคะ”
“…”
“หลับหรือยัง”
“ยัง”
“เจ้าขานอนไม่หลับค่ะ”
เหนือพลิกตัวหันมา “แล้วจะให้ทำยังไง”
“คุยเป็นเพื่อนหน่อยค่ะ”
“คุยอะไร”
“อะไรก็ได้”
“ง่วง”
“งั้นเจ้าขาจะคุยกับไข่ตุ๋น”
เธอก้มมองข้างเตียง “ไข่ตุ๋นคะ—”
“ถามมา”
เจ้าขายิ้มทันที “ไหนบอกง่วง”
“รำคาญ”
“พี่เหนือมีแฟนครั้งล่าสุดเมื่อไหร่คะ”
เหนือเงียบ
“คำถามแรกก็เรื่องนี้?”
“ก็คุยอะไรก็ได้ไงคะ”
“ไม่มี”
“ไม่มีอะไรคะ”
“ไม่มีแฟนหลังพิม”
เจ้าขาชะงัก “ห้าปีเลยเหรอคะ”
“อือ”
“ทำไมคะ”
“ขี้เกียจ”
“มีคนมาจีบไหม”
“มี”
“เยอะไหม”
เหนือมองหน้าเธอ “สนใจ?”
“ถามเฉย ๆ ค่ะ”
“เยอะ”
เจ้าขาเบะปากเล็กน้อย “มั่นใจจัง”
“เธอถาม”
“แล้วไม่ชอบใครเลยเหรอคะ”
“ยัง”
คำว่า ‘ยัง’ ทำให้เจ้าขาเงียบไปนิดหนึ่ง
เหนือมองสีหน้าเธอ “เธอล่ะ”
“อะไรคะ”
“แฟน”
“ไม่มีค่ะ”
“เคยมี?”
“เคยค่ะ ตอนมหาวิทยาลัย”
เหนือขมวดคิ้ว “คนที่เคยเข้าห้อง?”
เจ้าขาหลุดหัวเราะ “พี่ยังจำได้อีกเหรอคะ”
“ตอบ”
“ไม่ใช่ค่ะ”
“อือ”
“ทำไมคะ โล่งใจเหรอ”
เหนือขยับหมอนตัวเอง ก่อนหลับตา “นอน”
เจ้าขายิ้ม “พี่เหนือหึงจริงด้วย”
“อยากให้หึง?”
“ไม่ได้พูดค่ะ”
“งั้นนอน”
เจ้าขายังยิ้มอยู่ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงคาง ไม่รู้ว่าเพราะมีไฟเปิดไว้หรือเพราะมีคนตัวใหญ่นอนอยู่ข้าง ๆ ความกลัวเมื่อครู่จึงค่อย ๆ หายไป ไม่นานเปลือกตาก็เริ่มหนัก
“พี่เหนือคะ…”
“หืม”
“ถ้าเจ้าขาหลับแล้วผีมา ปลุกด้วยนะคะ”
“ถ้าเธอหลับแล้วจะปลุกทำไม”
“ก็…”
เธอเงียบไปเพราะคิดไม่ออก
เหนือหัวเราะเบา ๆ “นอนเถอะ พี่อยู่”
เจ้าขาไม่ได้ตอบ เพราะไม่ถึงนาทีลมหายใจก็สม่ำเสมอไปแล้ว เหนือเปิดตาขึ้นมองหญิงสาวที่ประกาศชัดว่าจะไม่ให้เขาข้ามเขตแดน ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายนอนกอดหมอนข้างจนมันเลื่อนข้ามมาฝั่งเขาเกือบครึ่ง ชายหนุ่มส่ายหน้า
“ตัวเองข้ามเองอีก”
เขากำลังจะดันหมอนกลับ แต่เจ้าขาพลิกตัวเข้ามาเสียก่อน มือเล็กวางลงบนแขนเขาอย่างไม่รู้ตัวเหนือชะงักใบหน้าของเธออยู่ห่างเพียงคืบ ตอนตื่นพูดไม่หยุดพอหลับกลับดูเรียบร้อยอย่างไม่น่าเชื่อเขามองอยู่ครู่หนึ่งก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ให้ ใต้เตียงไข่ตุ๋นลืมตาขึ้น เหนือเหลือบมอง
“นอน”
เจ้าหมากลับไม่ได้มองเขา มันมองไปทางปลายเตียง เหนือหันตามแม้จะเห็นเพียงความว่างเปล่า
“พิม?”
เขาเรียกชื่อออกมาเบา ๆ ไม่มีคำตอบ แต่ม่านหน้าต่างไหวขึ้นทั้งที่ไม่มีลม เหนือมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงต่ำ
“ถ้าเป็นเธอ…พรุ่งนี้พี่จะดูของในแฟลชไดรฟ์”
ม่านหยุดไหว เขานิ่งไป
“แล้วจะหาความจริงให้”
ความเย็นในห้องค่อย ๆ จางลง ไข่ตุ๋นวางหัวลงกับพื้นอีกครั้ง เหนือกำลังจะหลับแต่เจ้าขากลับขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากแตะไหล่เขา ชายหนุ่มถอนหายใจ
“เขตแดนของเธอนี่ใช้ไม่ได้เลยนะ”
เขาไม่ได้ผลักออก เพียงปล่อยให้เธอนอนอยู่แบบนั้นจนถึงเช้า และเจ้าขาก็ไม่รู้เลยว่า เช้าวันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่เธอจะต้องตกใจไม่ใช่ผี ไม่ใช่กล่องของพิมและไม่ใช่ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ แต่เป็นการตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า… หมอนข้างที่ใช้แบ่งเขตตกอยู่บนพื้นส่วนตัวเธอกำลังกอดเจ้าของโฮมสเตย์แน่นยิ่งกว่ากอดไข่ตุ๋นเสียอีก
Latest chapter
เหนือเจ้าขา คลิปที่ไม่ควรมีอยู่
หลังจากได้รับโทรศัพท์จากตำรวจ เช้าวันนั้นทั้งคู่แทบไม่มีเวลาพูดถึงเรื่องเมื่อคืนอีก เหนือขับรถออกจากโฮมสเตย์ตั้งแต่แปดโมง เจ้าขานั่งข้าง ๆ พร้อมกระเป๋ากล้องตามความเคยชิน แม้วันนี้จะไม่มีแผนถ่ายอะไรเลยก็ตาม ไข่ตุ๋นถูกทิ้งให้อยู่เฝ้าโฮมสเตย์กับป้าที่มาช่วยทำความสะอาดห้องพัก เพราะเหนือไม่ยอมให้มันตามมาด้วย“ทำไมเจ้าขารู้สึกเหมือนขาดสมาชิกไปหนึ่งคนเลยคะ”“มันเป็นหมา”“ก็เป็นสมาชิกค่ะ”“แล้วพี่?”เจ้าขาหันมอง “พี่ก็เป็นคนขับรถค่ะ”เหนือเหลือบมองทันทีเธอหลุดหัวเราะ “ล้อเล่นค่ะ คู่หูไงคะ”“แค่นั้น?”คำถามเดิมอีกแล้วเจ้าขาหันกลับไปมองถนน “พี่ถามบ่อยจังนะคะ”“ก็ยังไม่เคยได้คำตอบใหม่”“แล้วอยากได้คำตอบอะไรคะ”เหนือเงียบไปสองวินาที “ไม่รู้”“งั้นก็อย่าถามสิคะ”“อือ”เจ้าขาแอบเหลือบมอง เห็นมุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยก็รู้ทันทีว่าตัวเองโดนแกล้งอีกแล้ว แต่พอนึกถึงจูบเมื่อคืนขึ้นมา ใบหน้ากลับร้อนเสียเอง เหนือเหมือนจะสังเกตเห็น“เป็นอะไร”“เปล่าค่ะ”“หน้าแดง”“ร้อนค่ะ”เขามองท้องฟ้าที่ครึ้มเหมือนฝนจะตกเจ้าขารีบพูด “ห้ามพูดนะคะ”เหนือหลุดหัวเราะ“เจ้าขารู้ว่าพี่จะพูดอะไร”“ยังไม่ได้พูด”“ก็ดีค่ะ”“เมื่
เหนือเจ้าขา อุบัติเหตุที่ไม่ใช่อุบัติเหตุ
เช้าวันต่อมา เจ้าขาตื่นเร็วกว่าปกติทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะหลับก็เกือบตีสอง สาเหตุไม่ใช่ผี ไม่ใช่เสียงประหลาดและไม่ใช่เรื่องคดีของพิม แต่เป็นประโยคของใครบางคนที่วนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ งั้นพรุ่งนี้ลองใหม่“ลองอะไรของพี่เขาคะ…”เจ้าขาพึมพำกับตัวเองขณะยืนแปรงฟันหน้ากระจก ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเย็น ภาพที่เหนือก้มหน้าเข้ามาใกล้ก็ยิ่งชัดจนต้องรีบก้มล้างหน้า“ไม่ได้ค่ะ วันนี้ต้องทำตัวปกติ”เธอชี้หน้าตัวเองในกระจก“ปกติมาก ๆ”พอลงมาชั้นล่าง คนที่ตั้งใจว่าจะทำตัวปกติกลับหยุดเท้าทันทีเมื่อเห็นเหนือกำลังยืนชงกาแฟอยู่ในครัว ชายหนุ่มหันมา“ตื่นแล้ว?”“ค่ะ”“ตื่นเช้าจัง”“ค่ะ”“เมื่อคืนหลับไหม”“ค่ะ”เหนือเลิกคิ้ว “พูดเป็นคำเดียว?”“เปล่าค่ะ”“อือ”เจ้าขาเดินไปเปิดตู้เย็นทำเหมือนหาอะไร ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาอะไร“หิว?”“นิดหน่อยค่ะ”“โจ๊กอยู่บนโต๊ะ”“ขอบคุณค่ะ”เธอรีบหมุนตัว แต่เหนือกลับยืนขวางทางอยู่เจ้าขาชะงัก “ขอทางหน่อยค่ะ”“วันนี้ไม่มองหน้าพี่?”“มองค่ะ”“ไหน”เจ้าขาจำใจเงยหน้า เหนือมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนยกมุมปาก“หน้าแดง”“เพิ่งล้างหน้ามาค่ะ”“น้ำเย็นทำให้แดง?”เจ้าขาเม้มปากทันที เขาก้มลงมาเล็กน้อย
เหนือเจ้าขา อย่าจูบตอนผีมอง!
เจ้าขารู้สึกตัวเพราะอะไรบางอย่างอุ่นกว่าหมอนข้าง เธอขยับหน้าเล็กน้อยก่อนซุกเข้าไปหาอย่างเคยชิน กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ปนกลิ่นไม้ติดอยู่ใกล้จมูก แถมสิ่งที่กอดอยู่ยังแข็งกว่าหมอนมาก แข็งจนแปลก หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตา สิ่งแรกที่เห็นคือเสื้อยืดสีดำ สิ่งที่สองคือแขนของตัวเองที่พาดอยู่บนเอวใครบางคน และสิ่งที่สาม… คือใบหน้าของเหนือที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ เจ้าขาแข็งค้าง ความทรงจำเมื่อคืนไหลกลับมาทันที บ้านเก่า เงาดำ กล่องของพิม เตียงเดียว หมอนข้างแบ่งเขต เธอค่อย ๆ เหลือบตามองพื้น หมอนข้างนอนอยู่ข้างเตียงอย่างสงบ ส่วนตัวต้นเหตุของการละเมิดเขตแดนกำลังกอดเจ้าของห้องเต็มแขน เจ้าขารีบดึงมือกลับแต่ยังไม่ทันขยับพ้นเสียงทุ้มก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ“ตื่นแล้ว?”เธอเงยหน้า เหนือยังหลับตา“พี่เหนือ…”“หืม”“ทำไมเจ้าขามาอยู่ตรงนี้คะ”คราวนี้เขาลืมตา “ถามพี่?”“ค่ะ”“เมื่อคืนใครตั้งเขต”เจ้าขามองหมอนข้างบนพื้นอีกครั้ง“พี่เอาออกหรือเปล่าคะ”เหนือหัวเราะในลำคอ “ใส่ร้าย?”“ก็เจ้าขานอนดิ้นนิดเดียวเองค่ะ”“นิดเดียว?”เขาก้มมองแขนเธอที่ยังวางค้างอยู่บนเอวเจ้าขารีบชักกลับ “เจ้าขาไม่รู้ตัวค่ะ”“รู้”“แล้วทำไมพี่ไม่ปลุก”“หลั
เหนือเจ้าขา คืนที่ต้องนอนห้องเดียวกัน
ถนนขึ้นเขาในตอนกลางคืนเงียบกว่าที่เจ้าขาคิด แสงไฟจากรถกระบะส่องไปตามทางแคบ ๆ ที่คดเคี้ยว สองข้างเต็มไปด้วยต้นไม้สูงจนแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากเงาดำ เจ้าขานั่งกอดกระเป๋ากล้องไว้บนตัก ส่วนไข่ตุ๋นนั่งอยู่เบาะหลัง จากที่ตอนออกจากโฮมสเตย์ยังแลบลิ้นอย่างร่าเริง ตอนนี้กลับนั่งตัวตรงผิดปกติ“พี่เหนือคะ”“หืม”“บ้านพ่อพี่ไม่มีคนอยู่จริง ๆ เหรอคะ”“อือ”“นานแค่ไหนแล้ว”“เกือบสามปี”“แล้วมีไฟไหมคะ”“มี”เจ้าขาถอนหายใจโล่งอก “ค่อยยังชั่วค่ะ”เหนือเหลือบมอง “กลัว?”“เจ้าขาแค่ถามไว้ค่ะ”“มือกำกระเป๋าจนจะขาด”เจ้าขารีบคลายมือ “เจ้าขาไม่ได้กลัวนะคะ”“อือ”“จริงค่ะ”“ครับ”“คำว่าครับของพี่ไม่น่าเชื่อเลย”เหนือหัวเราะเบา ๆ ก่อนหักพวงมาลัยเข้าโค้ง รถวิ่งต่อไปอีกประมาณสิบห้านาที จนในที่สุดก็เลี้ยวเข้าเส้นทางดินแคบ ๆ บ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด ตัวบ้านเก่ากว่าโฮมสเตย์มาก มีระเบียงด้านหน้าและต้นไม้ใหญ่ขึ้นล้อมรอบ เหนือดับเครื่องยนต์ทุกอย่างเงียบลงทันทีเจ้าขามองบ้านผ่านกระจก “พี่เหนือคะ”“ว่า”“บ้านนี้…”“ทำไม”“บรรยากาศเหมือนบ้านในหนังผีเลยค่ะ”เหนือเปิดประตูรถ “งั้นเหมาะกับเธอ”“หมายควา
เหนือเจ้าขา คู่หูจำเป็น
โทรศัพท์เครื่องเก่าของพิมถูกวางอยู่กลางโต๊ะราวกับเป็นวัตถุอันตราย ทั้งที่สภาพภายนอกแทบไม่ต่างจากเศษอิเล็กทรอนิกส์ หน้าจอแตกร้าว ฝาหลังมีรอยขีดข่วนและปุ่มด้านข้างกดแทบไม่ลง เจ้าขานั่งเท้าคางมองมันมาตั้งแต่กลับถึงโฮมสเตย์“พี่เหนือคะ”“หืม”“ลองเปิดอีกทีได้ไหมคะ”“เมื่อห้านาทีก่อนเพิ่งลอง”“เผื่อมันเปลี่ยนใจค่ะ”เหนือที่กำลังนั่งแกะฝาหลังโทรศัพท์เงยหน้ามอง “โทรศัพท์?”“ค่ะ”“มันมีใจ?”“พี่ก็ลองกดดูก่อนสิคะ”“ถ้ากดแล้วเปิดได้ จะให้ทำอะไร”เจ้าขาคิด “เจ้าขาจะเลี้ยงข้าวค่ะ”“ถ้าไม่เปิด?”“พี่เลี้ยงเจ้าขา”เหนือหัวเราะ “ได้ประโยชน์ทั้งสองทางเลยนะ”“เจ้าขาเป็นแขกค่ะ”“แขกที่อยู่ฟรี?”เจ้าขาชะงัก “เจ้าขาจ่ายค่าที่พักนะคะ”“จ่ายแล้ว?”“…ยังค่ะ”“อือ”“ก็พี่บอกจ่ายวันกลับนี่คะ!”เหนือยกมุมปาก ก่อนกลับไปสนใจโทรศัพท์ต่อเจ้าขามองอยู่พักหนึ่งแล้วขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ “ซ่อมเป็นเหรอคะ”“พอดูได้”“วิศวกรทำได้ทุกอย่างเลยเหรอ”“ไม่”“แล้วพี่เป็นวิศวกรอะไรคะ”“เครื่องกล”“เกี่ยวกับโทรศัพท์ตรงไหนคะ”“ไม่เกี่ยว”“แล้วทำไมทำเป็น”เหนือหยุดมือ “ตอนเด็กจน”เจ้าขานิ่ง“ของพังเลยต้องซ่อมเอง”เธอพยักหน้าเข้าใจ
เหนือเจ้าขา ผีไม่ได้อยากหลอก แต่อยากให้ช่วย
เสียงจากคลิปหยุดไปแล้ว แต่เจ้าขากับเหนือยังไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่ มีเพียงเสียงแมลงยามค่ำคืนดังอยู่รอบบ้านกับเสียงไข่ตุ๋นเคี้ยวขนมกรุบ ๆ อยู่ใต้โต๊ะราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมันเจ้าขากดเล่นอีกครั้ง“ฉัน…ไม่ได้ขับรถ…”เสียงแหบเบาดังลอดออกมาจากลำโพงโน้ตบุ๊กเหนือยืนกอดอกอยู่ด้านหลังเธอ สีหน้าไม่เหลือความกวนเหมือนปกติ ดวงตาจับอยู่บนหน้าจอนิ่ง ๆ“ได้ยินเหมือนกันใช่ไหมคะ”“อือ”“เจ้าขาไม่ได้หูฝาดนะคะ”“ถ้าฝาดก็ฝาดสองคน”“แล้วพี่คิดว่าเป็นเสียงใครคะ”เหนือไม่ได้ตอบทันที เขาเอื้อมมือมากดเล่นคลิปใหม่ ฟังซ้ำอีกครั้ง แล้วเลื่อนย้อนกลับไปก่อนหน้าเกือบนาที มีเพียงเสียงลม ไม่มีใครพูดอยู่ใกล้กล้อง“ตอนนั้นเราอยู่ตรงไหน”“ตามไข่ตุ๋นเข้าไปแล้วค่ะ”“ป้าคำ?”“อยู่ในบ้านค่ะ”เหนือกดหยุดคลิป “อาจเป็นเสียงอื่น”เจ้าขาหันขวับ “เสียงอื่นที่พูดว่าไม่ได้ขับรถเนี่ยนะคะ”“พี่บอกว่าอาจ”“พี่นี่ดื้อจริง ๆ เลยค่ะ”เหนือเหลือบมอง “ว่าใคร”“พี่ค่ะ”“กล้าขึ้นนะ”“ก็พี่ไม่ยอมเชื่อสักทีนี่คะ ทั้งเห็นเงาในกระจก ทั้งได้ยินเสียงแล้ว”“เห็นกับได้ยิน แต่ยังไม่ได้แปลว่าทุกอย่างที่เธอคิดถูก”เจ้าขาชะงักไปเล็
You May Also Like
วิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์84.2K viewsน้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.2M viewsบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn98.6K viewsบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.4K viewsผู้หญิงอยู่บน ผู้ชายอยู่ล่าง SET
สายลมละเมอ90 viewsดวงใจธรณ์
SHASHA56 viewsรักเพียงใจ
SHASHA273 viewsเอาดอร์
เฮียกังฟู809 views
