พี่เหนือ มีคนนั่งคอพี่อยู่

เจ้าขาเดินกลับเข้าบ้านโดยไม่หันไปมองใต้ต้นไม้อีก แม้ในใจจะอยากรู้แทบตายว่าผู้หญิงคนนั้นยังยืนอยู่ที่เดิมหรือเปล่า ตลอด 21 ปีที่ผ่านมา เธอเรียนรู้มาแล้วว่าความอยากรู้อยากเห็นกับเรื่องแบบนี้ไม่เคยให้ผลดี ยิ่งมองยิ่งเห็น ยิ่งสนใจยิ่งตาม เพราะฉะนั้นสิ่งที่ดีที่สุดคือทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ไข่ตุ๋น กลับบ้านกันค่ะ”

เงียบ เจ้าขาหยุดเดินก่อนหันกลับไปมองเจ้าหมาตัวโตที่เมื่อครู่ยังเดินตามเธอต้อย ๆ ไข่ตุ๋นยืนนิ่งอยู่กลางลาน หางฟูที่เคยแกว่งตลอดเวลาตกลงต่ำ ใบหูทั้งสองข้างลู่ไปด้านหลัง ดวงตาจ้องเขม็งไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่ จุดเดียวกับที่ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่เจ้าขาใจหายวาบ

“ไข่ตุ๋น…”

มันส่งเสียงครางต่ำในลำคอ หญิงสาวเหลือบมองตามสายตาของมันอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ยังอยู่แต่คราวนี้ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิม เธอขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมเกือบครึ่งทาง เจ้าขารีบหันกลับทันที

“โอเคค่ะ ไม่ต้องดูแล้ว มาเร็ว”

ไข่ตุ๋นยังไม่ขยับ

“ไข่ตุ๋นคะ”

โฮ่ง!

มันเห่าใส่ความว่างเปล่าหนึ่งครั้ง ก่อนหมุนตัววิ่งพรวดมาหาเจ้าขาแล้วเอาตัวใหญ่ ๆ เบียดขาเธอจนเกือบเสียหลัก

“โอ๊ย ๆ เจ้าขาจะล้มค่ะ”

เธอย่อตัวลงลูบหัวมัน ก่อนกระซิบเบา ๆ

“เห็นเหมือนเจ้าขาใช่ไหม”

ไข่ตุ๋นหันกลับไปมองทางเดิม

“ไม่ต้องมองค่ะ เดี๋ยวเขารู้ว่าเราเห็น”

มันหันกลับมาหาเธอ

เจ้าขาชี้นิ้วเบา ๆ “ทำตัวปกตินะคะ”

ไข่ตุ๋นแลบลิ้น

“ดีมากค่ะ”

“คุยกันรู้เรื่องด้วย?”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง เจ้าขาสะดุ้งจนเกือบชนหัวไข่ตุ๋น เหนือยืนพิงเสาประตูมือหนึ่งถือถ้วยกาแฟ อีกมือสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง มองหนึ่งคนหนึ่งหมาด้วยสายตาเหมือนกำลังดูอะไรประหลาด

“พี่เหนือมาเงียบ ๆ ทำไมคะ”

“บ้านพี่”

“ก็จริงค่ะ…”

เจ้าขาลุกขึ้น ก่อนจับหัวไข่ตุ๋นไว้เหมือนหาเพื่อนร่วมทีม

เหนือพยักหน้าไปทางหมา “เมื่อกี้คุยอะไร”

“ความลับค่ะ”

“กับหมาพี่?”

“ค่ะ”

“เพิ่งเจอกันไม่ถึงวัน”

เจ้าขาก้มมองไข่ตุ๋น “บางความสัมพันธ์ไม่ต้องใช้เวลานานค่ะ เนอะ”

ไข่ตุ๋นกระดิกหางทันที

“เห็นไหมคะ”

เหนือมองหมาตัวเองนิ่ง ๆ

“ขายเจ้าของแล้ว?”

ไข่ตุ๋นเดินไปซบเจ้าขาเต็มตัว

เหนือพยักหน้าช้า ๆ “ดี”

เจ้าขาหลุดหัวเราะ แต่พอเธอเหลือบไปด้านหลังเหนือ รอยยิ้มก็แข็งค้างทันที ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ตรงบันได ใกล้กว่าเดิมอีก เจ้าขารีบหลบสายตา

“เป็นอะไร”

“เปล่าค่ะ”

“หน้าเหมือนเห็นผี”

เจ้าขาชะงัก เธอค่อย ๆ เงยหน้ามองเขา

“พี่เหนือเคยเห็นไหมคะ”

“อะไร”

“ผีค่ะ”

เหนือจิบกาแฟอย่างใจเย็น “ไม่”

“แล้วเชื่อไหมคะ”

“ไม่”

ตอบเร็วมาก

“ถ้ามีจริง ๆ ล่ะคะ”

“ก็ให้ช่วยงาน”

“คะ?”

“ช่วงนี้คนไม่พอ”

เจ้าขามองเขาอย่างเหลือเชื่อ “พี่จะให้ผีทำงานเหรอคะ”

“กินอยู่ฟรีก็ต้องช่วยกัน”

“พี่เหนือ!”

เหนือยกมุมปากแล้วเดินกลับเข้าบ้าน เจ้าขามองตามก่อนพึมพำ

“ถ้าพี่เห็นสภาพเขา พี่คงไม่กล้าใช้หรอกค่ะ”

ไข่ตุ๋นส่งเสียงหงิงเหมือนเห็นด้วย คืนนั้นเจ้าขาพยายามทำตัวเหมือนทุกอย่างปกติ หลังอาบน้ำเสร็จ เธอนั่งตัดคลิปอยู่บนเตียง ตั้งใจว่าจะเรียบเรียงฟุตเทจวันแรกให้เสร็จแม้จะยังอัปโหลดไม่ได้ก็ตาม เธอตัดภาพตอนหลงทางออกบางส่วนก่อนหยุดตรงภาพเหนือกำลังยกกระเป๋าขึ้นท้ายรถ เจ้าขาซูมเข้าไป

“หน้าตาดีค่ะ แต่ปากไม่ค่อยดี”

เธอบ่นกับตัวเองแล้วกดตัด คลิปถัดมาเป็นตอนเหนือเดินผ่านหลังกล้อง เสียงในวิดีโอดังขึ้น

“พี่เหนือ ติดกล้องค่ะ”

“ลบด้วย”

“ทำไมคะ”

“ไม่ได้แต่งหน้า”

เจ้าขาหลุดหัวเราะอีกครั้ง

“กวนจริง ๆ”

เธอลากไทม์ไลน์ต่อ แล้วนิ้วก็หยุด ภาพหนึ่งแวบผ่านหน้าจอ เจ้าขาขมวดคิ้วก่อนลากย้อนกลับไป ไม่มีอะไร เธอลากไปข้างหน้าอีกนิด ตรงหน้าต่างบ้านด้านหลังเหนือมีเงาดำคล้ายผู้หญิงยืนอยู่ เจ้าขานิ่ง

“ไม่เอาน่า…”

เธอซูมภาพ เงานั้นหายไปเพราะความละเอียดไม่พอแต่รูปร่างชัดเจนว่าเป็นคน ผมยาว ยืนอยู่หลังหน้าต่าง ทั้งที่ตอนถ่ายในบ้านไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เจ้าขารีบปิดโปรแกรม

“พรุ่งนี้ค่อยทำค่ะ”

เธอพับโน้ตบุ๊กแล้ววางไว้ข้างเตียงทันที ไม่ตัดแล้ว นอนดีกว่า หญิงสาวคลานเข้าใต้ผ้าห่มดึงขึ้นมาถึงคางแล้วหลับตา ผ่านไปไม่ถึงห้านาที กึก… เจ้าขาลืมตา เสียงเหมือนอะไรบางอย่างกระทบประตูเธอนอนนิ่ง

กึก…

ครืด… คราวนี้เหมือนเล็บลากไปตามไม้

“ไข่ตุ๋นหรือเปล่าคะ”

ไม่มีเสียงตอบ

ครืด…

เจ้าขากลืนน้ำลาย ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา สี่ทุ่มสี่สิบเจ็ด ยังไม่ดึกด้วยซ้ำ เธอรวบรวมความกล้าเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออกเร็ว ๆ ไม่มีใครทางเดินหน้าห้องว่างเปล่ามีเพียงหลอดไฟสีเหลืองสลัว ๆ กับเสียงแมลงจากนอกบ้าน เจ้าขาถอนหายใจ

“คิดมากเองค่ะ”

เธอปิดประตู หันกลับมาแล้วตัวแข็งค้าง ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ปลายเตียง ใบหน้าซีดขาวผมเปียกแนบแก้ม ลำคอเอียงไปด้านหนึ่งผิดธรรมชาติ ริมฝีปากมีรอยเลือดแห้งและดวงตาดำสนิทกำลังจ้องตรงมาที่เธอ เจ้าขากำลูกบิดประตูแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก

“เอ่อ…”

เธอพยายามยิ้ม

“ผิดห้องหรือเปล่าคะ”

ผีสาวไม่ตอบ

“ห้องพี่เหนืออยู่ข้าง ๆ ค่ะ”

เงียบ

“ถ้ามาหาเขา…เจ้าขาเรียกให้ได้นะคะ”

ศีรษะของหญิงสาวค่อย ๆ ตั้งตรง

กร๊อบ…

เสียงกระดูกดังเบา ๆ เจ้าขาหน้าซีดกว่าเดิม

“ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะ”

ผีสาวยกมือขึ้น นิ้วซีดขาวชี้ไปทางผนังด้านข้างตรงนั้นคือห้องของเหนือ เจ้าขามองนิ้วแล้วมองหน้าเธอ

“พี่เหนือเหรอคะ”

มือยังชี้อยู่

“อยากให้เจ้าขาไปเรียกพี่เหนือ?”

ผีสาวลุกขึ้นช้า ๆ

“เข้าใจแล้วค่ะ!”

เจ้าขารีบเปิดประตูออกไปทันที

“พี่เหนือคะ!”

เสียงหวานดังลั่นทางเดิน

“พี่เหนือ!”

เธอเคาะประตูห้องข้าง ๆ รัวจนแทบเป็นจังหวะเพลง ไม่ถึงสิบวินาทีประตูก็เปิด เหนือยืนอยู่ตรงหน้าในเสื้อยืดสีดำกับกางเกงนอน ผมยาวที่ปกติมัดถูกปล่อยลงมายุ่งเล็กน้อย สีหน้าเหมือนคนที่กำลังจะนอนแต่ถูกปลุกขึ้นมา

“อะไร”

เจ้าขารีบขยับไปอยู่ใกล้เขา

“ในห้องเจ้าขามีผู้หญิงค่ะ”

เหนือเงียบไปสองวินาที

“พามาด้วยเหรอ ไหนบอกพักคนเดียว”

“ไม่ใช่ค่ะ!”

“แล้วใคร”

“เจ้าขาก็ไม่รู้ค่ะ”

เหนือขมวดคิ้ว ก่อนเดินออกจากห้อง

“ไหน”

เจ้าขารีบจับชายเสื้อเขาไว้

“เดี๋ยวค่ะ”

เหนือก้มมองมือเล็กที่กำเสื้อตัวเอง เจ้าขารีบปล่อย

“ขอโทษค่ะ”

“กลัว?”

“นิดหนึ่งค่ะ”

“เมื่อกี้เสียงดังไปถึงท้ายสวน”

“งั้น…มากกว่านิดหนึ่งก็ได้ค่ะ”

เหนือหลุดหัวเราะทางจมูก ก่อนเดินไปยังห้องเธอ เจ้าขาตามหลังติด ๆ ทันทีที่ประตูเปิด— ว่างเปล่า ไม่มีใคร เหนือเปิดไฟมองใต้เตียงเปิดห้องน้ำ แล้วเดินกลับออกมา

“ไหนผู้หญิง”

เจ้าขายืนกอดอกตัวเอง “เมื่อกี้ยังนั่งอยู่ตรงนั้นค่ะ”

“หน้าตา?”

“ผมยาวค่ะ ตัวซีด ๆ แล้วก็…”

เธอหยุด

เหนือมอง “แล้วก็?”

“คอเอียงค่ะ”

“เมา?”

“พี่เหนือ!”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“เจ้าขาพูดจริงนะคะ”

“อือ”

“พี่ไม่เชื่อเลยใช่ไหม”

“อือ”

หญิงสาวเม้มปากอย่างหงุดหงิด แต่ก่อนจะได้พูดอะไรเสียงข่วนประตูก็ดังขึ้น

แกรก แกรก

เจ้าขาสะดุ้ง เหนือเปิดประตู ไข่ตุ๋นยืนอยู่หน้าห้อง

“เข้ามาทำไม”

เจ้าหมาตัวใหญ่ไม่สนใจเจ้าของ มันรีบมาหาเจ้าขา ก่อนกระโดดขึ้นเตียงแล้วหมอบอยู่ข้างเธอ

“เห็นไหมคะ ไข่ตุ๋นก็กลัว”

“มันอยากนอนห้องแอร์”

“ห้องเจ้าขาไม่มีแอร์ค่ะ”

เหนือเงียบ

เจ้าขายิ้มอย่างผู้ชนะ “เห็นไหมคะ”

“งั้นมันร้อน”

“พี่เหนือเถียงเก่งจังเลยค่ะ”

“พี่เป็นวิศวกร ต้องหาคำอธิบายก่อนโทษผี”

เจ้าขาชะงักเล็กน้อย “พี่เป็นวิศวกรเหรอคะ”

“เคยเป็น”

“แล้วทำไมมาเปิดโฮมสเตย์”

“เรื่องยาว”

“เจ้าขามีเวลาหนึ่งเดือนค่ะ”

เหนือมองเธอ “เสือกเก่งนะเรา”

เจ้าขาทำตาโต ก่อนยกนิ้วชี้เขา “พูดไม่เพราะเลยค่ะ”

“แล้ว?”

“เจ้าขาจะเอาไปลงคลิป”

“งั้นขอใหม่”

เหนือหันเข้าหากล้องที่วางอยู่บนโต๊ะทั้งที่ไม่ได้เปิด

“คุณเจ้าขาครับ กรุณาอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้านมากครับ”

เจ้าขาหลุดหัวเราะทันที

“แบบแรกก็ได้ค่ะ”

เหนือส่ายหน้า ก่อนเดินออกจากห้อง

“นอนได้แล้ว”

“แล้วถ้าเขากลับมาล่ะคะ”

“เรียกไข่ตุ๋น”

“ถ้าไข่ตุ๋นกลัวล่ะคะ”

เหนือหยุดหน้าประตูแล้วหันกลับมา

“เรียกพี่”

เจ้าขานิ่งไปนิดหนึ่ง

“พี่จะมาเหรอคะ”

“ถ้าเสียงดังเท่าเมื่อกี้ ไม่มาก็ต้องมา”

ความรู้สึกอุ่นแปลก ๆ เพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่ถึงสองวินาที ก็หายวับ

“พี่เหนือ!”

ประตูปิดพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ จากด้านนอเจ้าขากอดหมอนแน่น

“คนอะไรคะไข่ตุ๋น กวนจริง ๆ”

เจ้าหมาหาว

“ใช่ไหม”

มันฟุบหน้าลงกับเตียง

“ดีค่ะ อย่างน้อยคืนนี้เจ้าขาก็มีเพื่อน”

คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกหรืออย่างน้อยเจ้าขาก็คิดแบบนั้น จนกระทั่งเช้าวันต่อมา

“เจ้าขา”

เสียงเหนือดังจากหน้าห้อง หญิงสาวงัวเงียเปิดประตู

“คะ…”

“หมาพี่อยู่ไหน”

เธอหันกลับไป ไข่ตุ๋นนอนหงายท้องอยู่กลางเตียงเธออย่างสบายใจ เหนือมอง เจ้าขามอง ไข่ตุ๋นลืมตาขึ้นแล้วกระดิกหาง

“…”

“มันขึ้นมาเองนะคะ”

“อือ”

“เจ้าขาไม่ได้ลักพาตัวค่ะ”

“อือ”

“ทำไมมองแบบนั้นคะ”

“เลี้ยงมาสี่ปี ไม่เคยนอนห้องพี่”

เจ้าขายิ้มกว้าง “แสดงว่าไข่ตุ๋นชอบเจ้าขาค่ะ”

“หรือมันชอบผู้หญิง”

“พี่เหนือ!”

เหนือเดินออกไปแล้ว เช้าวันแรกของเชียงดาวเริ่มต้นด้วยข้าวต้มหมูง่าย ๆ ที่เหนือทำเอง เจ้าขาถือกล้องลงมาถ่ายบรรยากาศตั้งแต่ครัว

“เช้านี้เราจะกินข้าวต้มฝีมือเจ้าของโฮมสเตย์นะคะ”

กล้องหันไปหาเหนือ

“พี่เหนือ สวัสดีกล้องหน่อยค่ะ”

เหนือกำลังตักข้าวต้ม

“สวัสดี”

“แค่นี้เหรอคะ”

“ครับ”

“แนะนำตัวด้วยค่ะ”

“เหนือ”

เจ้าขารอ ไม่มีต่อ

“อายุ?”

“28”

“สถานะ?”

เหนือหยุดมือแล้วมองกล้อง

“เจ้าของที่พัก”

เจ้าขาหัวเราะ “หมายถึงโสดไหมคะ”

“คำถามนี้เกี่ยวกับรีวิวที่พักตรงไหน”

“คนดูอยากรู้ค่ะ”

“คนดูหรือคนถาม”

เจ้าขาชะงัก เหนือยกมุมปาก

“หน้าแดงทำไม”

“เจ้าขาไม่ได้หน้าแดงค่ะ แสงเช้าต่างหาก”

“อือ”

เขาตักข้าวต้มใส่ชามแล้วเลื่อนมาตรงหน้าเธอ

“กิน”

“ขอบคุณค่ะ”

เจ้าขารีบหันกล้องไปถ่ายชามแทน

“ทุกคนดูค่ะ น่ากินมาก—”

เสียงคำรามต่ำดังขึ้น

ครืด…

เจ้าขาหยุด ไข่ตุ๋นที่นอนอยู่ใต้โต๊ะลุกขึ้นยืน มันไม่ได้มองเธอ ไม่ได้มองเหนือ แต่มองไปทางบันไดด้านหลัง เจ้าขาค่อย ๆ หันตาม หัวใจหล่นวูบ ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น กลางวันแสก ๆ คราวนี้เจ้าขาเห็นหน้าชัดกว่าเมื่อคืน เธออายุไม่น่าจะเกินสามสิบ ใบหน้าที่คงเคยสวยกลับซีดจนเกือบเป็นสีเทา มีรอยช้ำบริเวณขมับและเลือดแห้งติดอยู่ตรงหน้าผาก ดวงตาคู่นั้นมองตรงมายังโต๊ะอาหาร เจ้าขารีบก้มหน้า

“เจ้าขา?”

“คะ”

“เป็นอะไร”

“เปล่าค่ะ”

เหนือเดินผ่านเธอไปหยิบกาแฟ ผีสาวค่อย ๆ เดินตาม เจ้าขาเหลือบมอง หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว จนเหนือหยุดตรงเคาน์เตอร์ ผีสาวก็หยุดด้านหลังเขา ใกล้มาก เจ้าขากลืนน้ำลายแล้วภาพที่ทำให้เธอแทบสำลักข้าวต้มก็เกิดขึ้น ผีสาวยกแขนซีด ๆ ทั้งสองข้างขึ้นพาดบนไหล่เหนือ ก่อนค่อย ๆ ลอยตัวขึ้นไปแล้วนั่งคร่อมอยู่บนคอเขา ช้อนในมือเจ้าขาหล่นกระทบชาม

เคร้ง!

เหนือหันมา “อะไร”

“พี่…”

“หืม”

เจ้าขามองผี มองเหนือแล้วมองไข่ตุ๋น เจ้าหมาตัวใหญ่ถอยกรูดไปอยู่ใต้เก้าอี้ทันที ดีมาก ทิ้งกันอีกแล้ว เหนือเดินกลับมานั่งตรงข้ามผีสาวยังนั่งอยู่บนคอเขา ผมยาวตกลงมาข้างใบหน้าของชายหนุ่ม ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ… เธอกำลังจ้องเจ้าขา เหนือเอื้อมมือแตะต้นคอ

“ทำไมวันนี้หนักคอแปลก ๆ”

เจ้าขาหน้าซีด

“พี่รู้สึกด้วยเหรอคะ”

“อือ”

“หนักมากไหมคะ”

“นิดหน่อย”

หญิงสาวพยายามคิดว่าควรพูดหรือไม่ควรพูด แต่สุดท้ายความอยากรู้ก็ชนะ

“พี่เหนือคะ”

“ว่า”

“เจ้าขาถามอะไรแปลก ๆ ได้ไหม”

“ตั้งแต่มาถึงก็ยังไม่มีอะไรที่ไม่แปลก”

“พี่เหนือ…”

“ถามมา”

เจ้าขาวางช้อน ก่อนชี้ไปบริเวณเหนือศีรษะเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“พี่เคยรู้สึกเหมือนมีใคร…เกาะอยู่ไหมคะ”

เหนือเลิกคิ้ว

“เกาะ?”

“ค่ะ”

“ตรงไหน”

เจ้าขามองผู้หญิงที่กำลังนั่งคร่อมคอเขาอยู่

“ประมาณ…ตรงนี้ค่ะ”

เหนือจับต้นคอ

“ทำไม”

เจ้าขาเม้มปาก ผีสาวค่อย ๆ ก้มใบหน้าลงมาอยู่ข้างแก้มเหนือ ก่อนหันดวงตาดำสนิทมาจ้องเธอเจ้าขาขนลุกซู่ทั้งตัว

“คือ…”

เหนือรอฟัง

“ถ้าเจ้าขาบอก พี่อย่าเพิ่งตกใจนะคะ”

“อือ”

“แล้วอย่าหาว่าเจ้าขาบ้าด้วยค่ะ”

“ยังไม่รับปาก”

“พี่เหนือ!”

“โอเค ไม่ว่า”

เจ้าขาสูดหายใจลึก

“พี่เหนือคะ”

“ครับ”

เธอยกนิ้วชี้ขึ้นช้า ๆ

“มีผู้หญิงนั่งอยู่บนคอพี่ค่ะ”

เงียบ ลมเย็นพัดผ่านระเบียง ไข่ตุ๋นส่งเสียงหงิงเบา ๆ จากใต้โต๊ะ เหนือไม่พูดอะไรอยู่หลายวินาทีจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ เงยหน้ามองด้านบนทั้งที่แน่นอนว่าไม่มีทางเห็นอะไร

“สวยไหม”

เจ้าขาอ้าปากค้าง

“คะ?”

“ผู้หญิง”

“นี่ไม่ใช่เวลาถามว่าสวยไหมนะคะ!”

“ก็ไหน ๆ มานั่งแล้ว”

“พี่เหนือ!”

ชายหนุ่มหัวเราะ ก่อนยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอย่างสบายใจ เจ้าขามองอย่างเหลือเชื่อ

“พี่ไม่กลัวเลยเหรอคะ”

“ไม่เห็น จะกลัวอะไร”

“แต่เจ้าขาเห็นค่ะ!”

“งั้นเธอกลัวแทนพี่ด้วย”

“…”

คนอะไร! เจ้าขากำลังจะเถียงแต่จู่ ๆ รอยยิ้มของเธอก็หายไป เพราะผีสาวบนคอเหนือค่อย ๆ ยกมือขึ้น นิ้วซีดชี้ไปทางผนังด้านหนึ่งของบ้าน ตรงนั้นมีกรอบรูปเก่า ๆ แขวนอยู่หลายใบ เจ้าขาหันไปมองตามแล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่รูปหนึ่ง เป็นภาพเหนือเมื่อหลายปีก่อน ผมสั้นกว่าในตอนนี้ใบหน้าดูอ่อนวัยกว่า เขายืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงในรูปยิ้มกว้างใบหน้าสวยสดใสไม่มีเลือด ไม่มีรอยช้ำและลำคอไม่ได้เอียงผิดรูป แต่เจ้าขาจำดวงตาคู่นั้นได้ทันที เธอค่อย ๆ ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปใกล้กรอบรูป เหนือมองตาม

“ทำไม”

เจ้าขาไม่ได้ตอบ เธอมองรูปสลับกับผู้หญิงที่ยังอยู่บนคอเขา คนเดียวกันไม่ผิดแน่

“พี่เหนือคะ…”

น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปจนเหนือหยุดยิ้ม

“อะไร”

เจ้าขาชี้ไปที่หญิงสาวในรูป

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอคะ”

เหนือมองตามปลายนิ้ว ทันทีที่เห็นรูปนั้น สีหน้าของเขาก็นิ่งลง ความกวนที่มีมาตลอดเช้าหายไปในพริบตา เขาวางแก้วกาแฟลง

“แฟนเก่า”

เจ้าขาหันกลับมามอง

“แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหนคะ”

เหนือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ

“ตายแล้ว”

เจ้าขารู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ต้นคอถึงปลายเท้า

“นานหรือยังคะ”

“5 ปี”

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอคะ”

สายตาของเหนือยังจับอยู่ที่รูปนั้น

“รถตกเหว”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้เจ้าขาเงียบ เหนือหันกลับมามองเธอ

“ทำไมถึงถาม”

หญิงสาวไม่ได้ตอบทันที เพราะด้านหลังเหนือ—พิมค่อย ๆ ลงจากคอเขา เธอยืนอยู่บนพื้นอย่างเงียบงันก่อนยกมือซีดขาวขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้ชี้ไปที่รูป เธอชี้ออกไปทางภูเขาไกล ๆ ริมฝีปากที่เปื้อนเลือดค่อย ๆ ขยับ ไม่มีเสียงออกมา แต่เจ้าขาอ่านรูปปากนั้นได้ชัดเจน ช่วยฉันด้วย เจ้าขานิ่งค้างและเป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มรู้สึกว่า ผีผู้หญิงคนนี้อาจไม่ได้ตามเหนือเพราะยังตัดใจไม่ได้ เธออาจกำลังรอใครสักคนที่มองเห็นเธอ มาตลอดห้าปี