ผู้หญิงที่ชื่อพิม

เช้าวันต่อมา เจ้าขาตื่นตั้งแต่หกโมงทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะหลับก็เกือบตีหนึ่ง ไม่ใช่เพราะเปลี่ยนที่นอน แต่เพราะประโยคเดียววนอยู่ในหัวตลอดทั้งคืน ในรถไม่ได้มีพิมอยู่คนเดียว อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เธอเข้าใจจากการส่ายหน้าของพิม แต่จะให้เชื่อคนตายทั้งหมดก็คงไม่ได้ ต่อให้เจ้าขามองเห็นวิญญาณมาตั้งแต่เด็ก เธอก็รู้ดีว่าบางตนจำเรื่องก่อนตายไม่ได้ บางตนพูดไม่ได้ บางตนสับสนจนแยกอดีตกับปัจจุบันไม่ออก สิ่งที่พิมกำลังพยายามบอกจึงยังเป็นเพียงเบาะแส ไม่ใช่ความจริง เจ้าขานอนมองเพดานอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะรู้สึกถึงน้ำหนักบางอย่างทับขา เมื่อเปิดผ้าห่มออกก็พบไข่ตุ๋นนอนขวางปลายเตียงอย่างสบายใจ

“ไข่ตุ๋นคะ”

หางสีทองกระดิกสองทีทั้งที่ยังหลับตา

“นี่ห้องเจ้าขาหรือห้องไข่ตุ๋นกันแน่คะ”

มันพลิกตัวหงายพุง

เจ้าขาหลุดหัวเราะ “ไม่ต้องมาอ้อนเลยค่ะ เมื่อวานพอเห็นพิมก็ทิ้งเจ้าขาก่อนทุกที”

ไข่ตุ๋นลืมตาขึ้น ก่อนเอาเท้าหน้ามาวางบนขาเธอ

“วันนี้ต้องอยู่ข้างเจ้าขานะคะ เข้าใจไหม”

“มันไม่เข้าใจหรอก”

เสียงทุ้มดังมาจากหน้าประตูที่เปิดค้างไว้

เจ้าขาสะดุ้ง รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงอก “พี่เหนือ!”

ชายหนุ่มยืนพิงกรอบประตู ในมือมีแก้วกาแฟ สีหน้ายังง่วงนิด ๆ ผมยาวถูกรวบไว้ต่ำเหมือนทุกวัน

“ประตูไม่ได้ล็อก”

“แต่พี่ก็ต้องเคาะก่อนสิคะ”

“เคาะแล้ว”

“เจ้าขาไม่ได้ยินค่ะ”

“มัวแต่คุยกับหมา”

เจ้าขาก้มมองเสื้อยืดกับกางเกงขายาวที่ตัวเองใส่นอน พอแน่ใจว่าเรียบร้อยก็ลดผ้าห่มลง

“แล้วพี่เข้ามาทำไมคะ”

“มาตามลูก”

เหนือพยักหน้าไปทางไข่ตุ๋น

“ลูกพี่ไม่ยอมกลับบ้านค่ะ”

“นี่ก็บ้านมัน”

“งั้นไม่ยอมกลับห้องพี่ค่ะ”

เหนือมองหมาที่นอนหงายท้องข้างเธอ ก่อนเรียก “ไข่ตุ๋น”

เจ้าหมาเหลือบตามอง

“มา”

มันหลับตาต่อ เจ้าขากลั้นยิ้ม

เหนือเรียกอีกครั้ง “ไข่ตุ๋น”

คราวนี้มันขยับจริง แต่แทนที่จะลงจากเตียงกลับคลานเข้ามาซุกข้างเจ้าขามากกว่าเดิม

หญิงสาวหลุดหัวเราะ “ดูเหมือนไข่ตุ๋นจะเลือกแล้วนะคะ”

เหนือจิบกาแฟ “เลี้ยงเสียข้าวสุก”

“อย่าว่าน้องค่ะ”

“รู้จักกันสองวันเรียกน้องแล้ว?”

“น้องรักเจ้าขาค่ะ”

“พี่ให้อาหารมันมาสี่ปี”

“ความรักซื้อด้วยอาหารไม่ได้ค่ะ”

เหนือมองไข่ตุ๋น “เย็นนี้งดไก่”

เจ้าหมาตัวใหญ่เด้งลงจากเตียงทันทีแล้ววิ่งไปหาเจ้าของ

เจ้าขาอ้าปากค้าง “ไข่ตุ๋น!”

เหนือยกมุมปาก “ความรักซื้อไม่ได้?”

“น้องแค่หิวค่ะ”

“อือ”

“ไม่ต้องอือเลยค่ะ”

เช้านั้นเจ้าขาลงมาช่วยเหนือเตรียมอาหาร แม้คำว่า “ช่วย” จะดูเกินจริงไปเล็กน้อย เพราะหน้าที่หลักของเธอคือเดินถือกล้องตามเขาแล้วถามโน่นถามนี่ ส่วนเหนือเป็นคนทำทุกอย่างตั้งแต่ต้มกาแฟ ทอดไข่ไปจนถึงหั่นผัก

“พี่เหนือทำทุกอย่างเองจริง ๆ เหรอคะ”

“อือ”

“ไม่มีพนักงานเลย?”

“มีป้าคนหนึ่งมาช่วยวันที่แขกเยอะ”

“แล้วถ้าแขกเต็มล่ะคะ”

“รับไม่เยอะ”

เจ้าขาหันกล้องไปถ่ายรอบบ้าน “เจ้าขานึกว่าคนเปิดโฮมสเตย์ต้องอยากได้แขกเยอะ ๆ เสียอีก”

“เยอะแล้วเหนื่อย”

“แล้วจะเปิดทำไมคะ”

เหนือหยุดมีดแล้วหันมามอง “คำถามเยอะแล้วเหนื่อยเหมือนกัน”

“เจ้าขาทำงานอยู่นะคะ”

“กล้องยังไม่เปิด”

หญิงสาวก้มมองกล้อง ไฟบันทึกไม่ได้ติดจริง ๆ

“รู้ได้ยังไงคะ”

“อยู่กับเธอสองวันก็เริ่มรู้แล้ว”

“เก่งนะคะ”

“ครับ”

“เจ้าขาไม่ได้ชม”

“รับไว้แล้ว”

เธอหลุดหัวเราะ ก่อนหยิบมะเขือเทศชิ้นหนึ่งจากเขียงเข้าปาก

เพี๊ยะ!

เหนือใช้หลังมือแตะมือเธอเบา ๆ

“ล้างหรือยัง”

“ล้างแล้วไม่ใช่เหรอคะ”

“หมายถึงมือ”

เจ้าขาชะงัก ก่อนค่อย ๆ เอามะเขือเทศออกจากปาก

“เจ้าขาเพิ่งอาบน้ำมาค่ะ”

“จับกล้อง จับหมา จับประตู”

“พี่ละเอียดจังเลยค่ะ”

“กลัวท้องเสียแล้วมาโทษที่พัก”

“เจ้าขาแข็งแรงค่ะ”

เหนือมองตัวเล็ก ๆ ของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ตรงไหน”

“พี่เหนือ!”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในครัว หลังอาหารเช้า เจ้าขาเตรียมกระเป๋าและอุปกรณ์ถ่ายคลิป เพราะเหนือรับปากว่าจะพาไปจุดชมวิวแห่งหนึ่งที่นักท่องเที่ยวไม่ค่อยรู้จัก เธอไม่ลืมพกโน้ตบุ๊กกับฮาร์ดดิสก์ไปด้วย เพราะเป้าหมายสำคัญไม่แพ้วิวคือการหาสัญญาณโทรศัพท์เพื่ออัปโหลดคลิป แต่ก่อนขึ้นรถ สายตาเจ้าขาก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปของพิมอีกครั้งเธอหยุด

เหนือที่เดินตามหลังเกือบชน “หยุดทำไม”

“พี่เหนือคะ”

“หืม”

“เจ้าขาถามเรื่องพิมได้ไหมคะ”

รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของชายหนุ่มจางลงทันที

“จะถามอะไร”

“ถ้าพี่ไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรนะคะ”

เหนือเงียบรอฟัง

เจ้าขาจึงถามเบา ๆ “พี่กับพิมเลิกกันก่อนที่เธอจะเสียใช่ไหมคะ”

“อือ”

“นานแค่ไหนคะ”

“ประมาณปีหนึ่ง”

“เพราะอะไรเหรอคะ”

เหนือหันไปมองรูปนั้น

“เขาจะแต่งงาน”

เจ้าขานิ่งไป “กับคนอื่น?”

“อือ”

“ตอนที่ยังคบกับพี่?”

“ไม่ได้คบแล้ว”

“แต่…”

เธอหยุดคำถามไว้ เพราะรู้สึกว่ากำลังก้าวเข้าไปในเรื่องส่วนตัวมากเกินไป

เหนือกลับพูดต่อเอง “บ้านพิมอยากให้แต่งกับคนที่เหมาะกว่า พี่ตอนนั้นเพิ่งเริ่มทำงานเงินก็ไม่ได้มีมาก”

“แล้วพิมเลือกเขาเหรอคะ”

“เขาเลือกชีวิตของเขา”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความโกรธ มีเพียงความเรียบเฉยที่เหมือนผ่านเรื่องนั้นมานานมากแล้ว

“พี่เสียใจไหมคะ”

เหนือหันมามองเธอ “ตอนนั้น?”

“ค่ะ”

“เสียใจสิ”

คำตอบตรงเกินไปจนเจ้าขาเงียบ

“แล้วตอนรู้ว่าเธอเสีย…”

“เจ้าขา”

เหนือเรียกชื่อเธอเบา ๆ หญิงสาวรู้ทันทีว่าควรหยุด

“ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไร”

เขาเดินผ่านไปหยิบกุญแจรถ แต่เจ้าขายังมองรูปอยู่

“พี่เหนือคะ”

“อะไรอีก”

“สร้อยเมื่อวาน…พี่เก็บไว้ที่ไหนคะ”

“ในห้อง”

“เจ้าขาขอดูอีกทีได้ไหม”

“ทำไม”

คราวนี้เธอเตรียมคำตอบไว้แล้ว

“เจ้าขาสงสัยค่ะว่าทำไมมันถึงไปอยู่ตรงนั้น ทั้งที่พี่บอกว่าพิมเสียอีกที่”

เหนือมองเธอนิ่งอยู่หลายวินาที “พี่ก็สงสัย”

“แล้วพี่ไม่อยากรู้เหรอคะ”

“อยาก”

“งั้นเรา”

“แต่วันนี้เธอต้องทำงานไม่ใช่เหรอ”

เจ้าขาหุบปาก

“ไป”

เหนือเคาะหน้าผากเธอเบา ๆ หนึ่งที “เลิกทำหน้าเหมือนนักสืบ”

“เจ้าขายังไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ”

“แววตาบอกหมดแล้ว”

“พี่อ่านแววตาเจ้าขาออกด้วยเหรอคะ”

“ง่ายจะตาย”

เจ้าขาเดินตามเขาออกไป “งั้นตอนนี้เจ้าขาคิดอะไรอยู่คะ”

เหนือหันกลับมามอง ก่อนตอบหน้าตาย

“อยากรู้เรื่องพิม แต่ก็อยากไปเที่ยวแล้วก็หิวอีกนิดหน่อย”

หญิงสาวอ้าปาก “ข้อสุดท้ายรู้ได้ยังไงคะ”

“เมื่อกี้กินไข่ไปสองฟอง”

“…”

เหนือหัวเราะแล้วเดินนำไปที่รถ วันนี้ไข่ตุ๋นได้ติดรถมาด้วย มันนั่งตรงกลางเบาะหลังอย่างอารมณ์ดี ต่างจากเมื่อวานที่เอาแต่จ้องท้ายรถ เจ้าขาแอบมองหลายครั้งแต่ไม่เห็นพิมเธอจึงค่อยสบายใจขึ้น เส้นทางที่เหนือพาไปเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ สองข้างทางเป็นป่าและพื้นที่เกษตร บางช่วงต้องขับขึ้นเนินจนเจ้าขาจับมือกับที่จับเหนือประตูแน่น

“พี่เหนือคะ”

“ว่า”

“ที่นี่มีสัญญาณจริงใช่ไหมคะ”

“มี”

“แน่นะคะ”

“ไม่แน่”

เจ้าขาหันขวับ “อ้าว!”

“เมื่อเดือนก่อนมี”

“แล้วเดือนนี้ล่ะคะ”

“ยังไม่ได้มา”

“พี่หลอกเจ้าขามาหรือเปล่า”

“พามาเที่ยว”

“แต่เจ้าขาต้องอัปคลิปค่ะ”

“ถ้าไม่มี เดี๋ยวพาไปอีกที่”

“ไกลไหมคะ”

“ประมาณชั่วโมง”

เจ้าขาถอนหายใจ “ชีวิตยูทูบเบอร์ในป่านี่ลำบากเหมือนกันนะคะ”

“กลับกรุงเทพฯ ไหม”

“ไม่ค่ะ”

ตอบทันทีจนเหนือหันมามอง

“ทำไม”

“เพิ่งมาสองวันเองค่ะ แล้วเจ้าขาตั้งใจอยู่หนึ่งเดือนก็ต้องอยู่ให้ครบสิคะ”

“ดื้อ”

“เรียกว่ามีความตั้งใจค่ะ”

“อือ”

“แล้วพี่ห้ามไล่เจ้าขากลับด้วยนะคะ”

“ยังไม่ได้ไล่”

“เผื่อไว้ก่อนค่ะ”

เหนือยกมุมปาก “อยู่ให้รอดก่อน”

รถจอดตรงลานดินเล็ก ๆ จากนั้นต้องเดินต่อขึ้นไปอีกประมาณสิบห้านาที เจ้าขาสะพายกล้องเดินตามเหนือ โดยมีไข่ตุ๋นวิ่งนำไปบ้างกลับมาหาบ้างเมื่อถึงด้านบนเจ้าขาก็ลืมความเหนื่อยทันที เบื้องหน้าเป็นแนวภูเขาสลับซับซ้อน หมอกสีขาวลอยคลุมอยู่บางส่วน ท้องฟ้าสีฟ้าสดตัดกับสีเขียวของป่าอย่างสวยงาม

“สวยมาก…”

เจ้าขารีบหยิบกล้องขึ้นมา

“ทุกคนคะ ดูข้างหลังเจ้าขา!”

เธอพูดกับกล้องด้วยสีหน้าตื่นเต้น ก่อนหมุนถ่ายวิวรอบตัว

“ที่นี่คนไม่เยอะมากนะคะ จริง ๆ วันนี้มีแค่เจ้าขา พี่เหนือ แล้วก็ไข่ตุ๋น ถ้าใครชอบที่เงียบ ๆ วิวภูเขาแบบเต็มตา เจ้าขาว่าดีมากเลยค่ะ”

เหนือเดินผ่านหลังกล้อง

“แล้วก็เจ้าของโฮมสเตย์หนึ่งคนค่ะ”

เจ้าขาหันกล้องตาม “พี่เหนือ มานี่ค่ะ”

“ไม่”

“นิดเดียวค่ะ”

“ไม่”

“พี่เป็นคนพามานะคะ”

“แล้ว?”

เจ้าขาเดินถอยหลังตามเขา “คนดูต้องเห็นไกด์สิคะ”

“ถ่ายไข่ตุ๋น”

“ไข่ตุ๋นพูดไม่ได้ค่ะ”

“พี่ก็ไม่อยากพูด”

“งั้นยืนเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ”

เหนือหยุดกะทันหัน เจ้าขาที่กำลังเดินถอยหลังชนเข้ากับอกเขาเต็ม ๆ

“โอ๊ะ!”

มือใหญ่คว้าเอวเธอไว้โดยอัตโนมัติ กล้องในมือเจ้าขาเกือบหล่นแต่เหนือใช้อีกมือรับทัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก พอเจ้าขาเงยหน้าใบหน้าของเหนืออยู่ใกล้จนเธอมองเห็นแม้แต่ไรหนวดจาง ๆ บริเวณคาง

“เดินดูทาง”

“ก็พี่หยุดกะทันหันนี่คะ”

“เดินถอยหลังเอง”

“พี่ปล่อยก่อนค่ะ”

เหนือก้มมองมือตัวเองที่ยังอยู่ตรงเอวเธอ

“อือ”

เขาปล่อยอย่างง่ายดาย แต่พอเจ้าขาถอยออกมา หัวใจกลับเต้นแรงกว่าเดิมอย่างน่าหงุดหงิด

เหนือยื่นกล้องคืน “หน้าแดง”

“เหนื่อยค่ะ”

“เดินสิบห้านาที?”

“แดดร้อนด้วยค่ะ”

“นี้ยังสายอยู่เลยนะ”

เจ้าขาเงียบ

เหนือยกมุมปาก “อือ”

“ห้ามอือค่ะ!”

เสียงหัวเราะของเขาดังไปตามลม หลังถ่ายคลิปอยู่พักใหญ่ เจ้าขาก็เจอสัญญาณโทรศัพท์จริง ๆ แม้จะมีเพียงสองขีด เธอแทบจะกรี๊ดด้วยความดีใจ รีบเปิดโน้ตบุ๊กนั่งอัปโหลดคลิปบนม้านั่งไม้เก่า ๆ

“หนึ่งชั่วโมงค่ะ”

เหนือที่นั่งดื่มกาแฟจากกระติกหันมอง “อะไร”

“ขึ้นสามเปอร์เซ็นต์”

“เร็วดี”

เจ้าขาหันไปทำหน้ามุ่ย “พี่ประชดใช่ไหมคะ”

“เปล่า”

“ถ้าเจ้าขาต้องมานั่งตรงนี้จนมืด พี่ต้องอยู่เป็นเพื่อนนะคะ”

“ทำไม”

“เจ้าขาไม่กล้าอยู่คนเดียวค่ะ”

“กลัวผี?”

คำถามนั้นทำให้เจ้าขาชะงัก

“พี่เชื่อแล้วเหรอคะ”

“ยัง”

“แล้วถามทำไม”

“เห็นเธอกลัว”

เจ้าขาก้มมองหน้าจอ “เจ้าขาไม่ได้กลัวทุกตัวค่ะ”

“เลือกด้วย?”

“ค่ะ บางตนก็แค่ผ่านมา บางตนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายแล้ว”

เหนือเงียบไปเล็กน้อย

“เห็นมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

เจ้าขาเงยหน้าทันที “พี่เชื่อจริง ๆ แล้วเหรอคะ”

“ถามเฉย ๆ”

“ตั้งแต่เด็กค่ะ”

“แล้วเมื่อคืนที่ห้อง?”

“เห็นจริงค่ะ”

“ผู้หญิง?”

“ค่ะ”

“คนเดียวกับที่เธอบอกว่านั่งคอพี่เมื่อวาน?”

เจ้าขาเม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้า

เหนือจิบกาแฟ “อือ”

“พี่ไม่ถามเหรอคะว่าเป็นใคร”

“ถ้าเธอรู้ เดี๋ยวก็พูดเอง”

เจ้าขามองเขา คนอะไรบางทีก็ดูไม่สนใจอะไรเลย แต่บางครั้งกลับเหมือนรู้ทันเธอไปหมด

เธอจึงตัดสินใจถาม “ถ้าเจ้าขาบอกว่าเป็นคนที่พี่รู้จัก พี่จะเชื่อไหมคะ”

มือที่ถือแก้วกาแฟของเหนือหยุดไปเล็กน้อย

“ใคร”

ยังไม่ทันที่เจ้าขาจะตอบ ไข่ตุ๋นที่นอนอยู่ใต้โต๊ะก็ลุกพรวดขึ้น มันจ้องไปทางแนวป่าด้านหลัง เจ้าขาหันตาม พิมยืนอยู่ตรงนั้น คราวนี้ไม่มีเลือด ไม่มีคอเอียง มีเพียงใบหน้าซีดกับชุดเดิมที่ดูเปียกชื้น เธอหันหลังให้ก่อนเดินเข้าไปตามทางเล็ก ๆ ข้างป่า

“พิม…”

ชื่อหลุดจากปากเจ้าขาเบามาก แต่เหนือได้ยิน

เขาหันขวับ “อะไรนะ”

เจ้าขารู้ตัวว่าพลาดแล้ว

“เอ่อ…”

“เมื่อกี้พูดว่าพิม?”

เหนือวางแก้วลง เจ้าขามองเขาก่อนหันไปมองวิญญาณสาวที่หยุดอยู่ไกล ๆ พิมหันกลับมาแล้วกวักมือเรียก ไข่ตุ๋นส่งเสียงหงิงก่อนเริ่มเดินตาม

“ไข่ตุ๋น!”

เจ้าขารีบลุก เจ้าหมาตัวใหญ่กลับวิ่งตามพิมไป

“ไข่ตุ๋น กลับมาค่ะ!”

เธอวิ่งตามโดยลืมเรื่องที่กำลังคุยกับเหนือไปชั่วขณะ

“เจ้าขา!”

เสียงเหนือดังตามหลัง ทางเล็ก ๆ พาเข้าไปในแนวต้นไม้ไม่ลึกนัก ไข่ตุ๋นวิ่งไปหยุดอยู่บริเวณไหล่ทางที่มองลงไปเห็นถนนด้านล่าง พิมยืนอยู่ข้างมันเจ้าขาหอบเบา ๆ

“มีอะไรคะ”

พิมชี้ลงไปด้านล่าง เจ้าขามองตามเป็นถนนคดเคี้ยวเลาะภูเขาธรรมดา

“ถนน?”

พิมพยักหน้า จากนั้นยกมือขึ้นเหมือนจับอะไรบางอย่างแล้วหมุน

เจ้าขาขมวดคิ้ว “พวงมาลัย?”

พิมพยักหน้าอีก แล้วจู่ ๆ เธอก็ใช้มือจับลำคอตัวเอง สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เจ้าขาชะงัก

“มีคนทำร้ายพี่เหรอคะ”

พิมไม่ตอบ แต่ยกมือขึ้นชี้ด้านหลังตัวเอง ก่อนที่เจ้าขาจะทันเข้าใจ มือหนึ่งก็คว้าต้นแขนเธอแล้วดึงกลับ

“ทำอะไร!”

เหนือมายืนข้างหลัง สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ตรงนี้มันชัน”

เจ้าขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองยืนห่างขอบลาดไม่ถึงก้าว

“ขอโทษค่ะ”

“ถ้าตกลงไปจะทำยังไง”

“เจ้าขาไม่ได้ตั้งใจค่ะ”

“เห็นอะไรก็เดินตามไปหมด?”

น้ำเสียงเขาดุขึ้นกว่าปกติ

เจ้าขาก้มหน้า “ก็เขาพามาค่ะ”

“ใคร”

เธอเงียบ

เหนือจับแขนเธอไว้ไม่ปล่อย “เจ้าขา”

หญิงสาวเงยหน้ามองเขา ถึงเวลาต้องบอกแล้ว

“พี่เหนือคะ”

“ว่า”

“ผู้หญิงที่เจ้าขาเห็น…”

เหนือรอฟัง เจ้าขาหันไปมองพิม วิญญาณสาวยืนห่างออกไปไม่กี่เมตร ดวงตาจ้องเหนืออย่างเศร้า ๆ

“คือพิมค่ะ”

เหนือไม่ขยับ สีหน้าของเขานิ่งสนิท

“พูดใหม่”

“เจ้าขาเห็นพิมค่ะ”

“…”

“ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง”

เหนือปล่อยแขนเธอช้า ๆ

เจ้าขารีบพูดต่อ “เมื่อคืนคนที่อยู่ในห้องเจ้าขาก็คือพิม เมื่อวานที่เจ้าขาบอกว่ามีผู้หญิงนั่งคอพี่ก็คือพิม แล้วสร้อยที่เราเจอพิมเป็นคนพาไข่ตุ๋นกับเจ้าขาไปค่ะ”

เหนือมองเธอนิ่งนานจนเจ้าขาเริ่มใจเสีย

“พี่ไม่เชื่อใช่ไหมคะ”

“ไม่รู้”

“เจ้าขาไม่ได้โกหกนะคะ”

“แล้วทำไมเพิ่งบอก”

“เพราะพี่บอกว่าไม่เชื่อเรื่องผีค่ะ”

“ตอนนี้ก็ยังไม่เชื่อ”

เจ้าขาทำหน้ามุ่ย “แล้วจะให้เจ้าขาพูดทำไมคะ”

“แต่เรื่องสร้อย…”

เขาหยุด

“ไม่มีใครรู้ว่าพี่เป็นคนซื้อให้พิม”

เจ้าขาเงียบ เหนือหันไปมองบริเวณที่เธอมองเมื่อครู่ ทั้งที่สำหรับเขาตรงนั้นมีเพียงต้นไม้กับลมที่พัดผ่าน

“เขาอยู่ตรงไหน”

เจ้าขาชี้ “ตรงนั้นค่ะ”

“ทำอะไร”

“มองพี่อยู่ค่ะ”

เหนือเงียบ

“สภาพเป็นยังไง”

เจ้าขาลังเล “พี่อยากรู้จริง ๆ เหรอคะ”

“อือ”

“วันนี้ดูปกติค่ะ แต่วันแรก…มีเลือดตรงหน้าผาก คอเหมือนจะบาดเจ็บ แล้วเสื้อผ้าเปียกกับเปื้อนดิน”

กรามของเหนือขยับเล็กน้อย

“ตอนเจอศพ พิมมีแผลที่หัว”

เจ้าขารู้สึกขนลุก

“แล้วคอล่ะคะ”

“ไม่รู้”

พิมขยับเข้ามาใกล้ เจ้าขามองเธอ วิญญาณสาวยกมือขึ้นจับคอตัวเองอีกครั้ง ก่อนกำมือแน่นเหมือนมีบางอย่างรัดอยู่

“พี่เหนือคะ”

“อะไร”

“พิมกำลังบอกเรื่องคอค่ะ”

“ยังไง”

“เหมือน…”

เจ้าขาพยายามดูท่าทาง

“เหมือนมีคนรัดคอเธอ”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที เหนือมองพื้นที่ว่างตรงหน้า คราวนี้เขาไม่หัวเราะ ไม่กวน และไม่ได้บอกว่าเธอคิดไปเอง

“แน่ใจ?”

“เจ้าขาบอกได้แค่ว่าเห็นแบบนั้นค่ะ แต่ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร”

เหนือก้มหน้าคิด

“รายงานตอนนั้นบอกว่าพิมเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถตกเหว”

“มีชันสูตรไหมคะ”

“มี แต่พี่ไม่เคยเห็นเอกสารทั้งหมด พี่ไม่ใช่ครอบครัว”

เจ้าขาพยักหน้า พิมค่อย ๆ ยกมืออีกครั้ง คราวนี้เธอชี้ไปที่เหนือ แล้วชี้ไปยังตัวเองก่อนเอามือแตะอกเจ้าขาพยายามอ่านริมฝีปาก ขอโทษ เธอนิ่ง

“พิมพูดอะไร”

เหนือถามทันที

เจ้าขาหันมองเขา “เธอบอกว่า…ขอโทษค่ะ”

แววตาของเหนือไหวเล็กน้อย

“เรื่องอะไร”

เจ้าขาหันไปถามพิม “ขอโทษเรื่องอะไรคะ”

พิมเพียงส่ายหน้า จากนั้นร่างของเธอก็ค่อย ๆ จางลง

“เดี๋ยวก่อนค่ะ!”

เจ้าขาก้าวตาม แต่เหนือคว้าเอวเธอกลับมา

“พอ”

“แต่พิมกำลังจะไปค่ะ”

“ก็ให้ไป”

“พี่เหนือ…”

“ตรงนี้อันตราย”

เขาพาเธอถอยออกจากขอบทาง เจ้าขาหันกลับไปอีกครั้ง พิมหายไปแล้วเหลือเพียงไข่ตุ๋นที่นั่งมองพื้นที่ว่างตรงนั้น เหนือก้มมองหมาตัวเอง

“แกก็เห็น?”

ไข่ตุ๋นกระดิกหางหนึ่งที

“ถ้าเห็นก็เห่าสิ”

โฮ่ง!

เหนือสะดุ้งเล็กน้อย

เจ้าขาหลุดหัวเราะ “พี่เป็นคนสั่งเองนะคะ”

“มันกวนเหมือนใครบางคน”

“เจ้าขาไม่เกี่ยวค่ะ”

เหนือมองเธอ ก่อนยกมือขยี้ผมเธอจนยุ่ง

“พี่เหนือ!”

“กลับ”

“ผมเจ้าขายุ่งหมดแล้วค่ะ”

“ดี จะได้เลิกสวย”

เจ้าขารีบจัดผม “เจ้าขาสวยอยู่แล้วค่ะ”

“มั่นใจดี”

“เรื่องจริงค่ะ”

เหนือยกมุมปาก ก่อนเดินนำกลับไป เจ้าขามองแผ่นหลังเขาแล้วถอนหายใจเบา ๆ อย่างน้อยหลังจากวันนี้ เธอก็ไม่ต้องปิดบังเรื่องพิมกับเขาอีกแล้วแต่สิ่งที่พิมกำลังบอกกลับทำให้เรื่องทั้งหมดน่ากลัวกว่าเดิม สร้อยที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น รถที่พิมยืนยันว่าไม่ได้อยู่คนเดียว รอยบาดเจ็บที่ลำคอและคำขอโทษที่เธอฝากถึงเหนือ

เย็นวันนั้น ทั้งคู่กลับถึงโฮมสเตย์เกือบหกโมง เจ้าขาอาบน้ำแล้วลงมานั่งตัดคลิปที่โต๊ะด้านนอก ส่วนเหนือกำลังซ่อมก๊อกน้ำอยู่ไม่ไกล ไข่ตุ๋นนอนหมอบระหว่างทั้งคู่ เจ้าขากำลังไล่ดูฟุตเทจจากวันนี้ ก่อนจะหยุดตรงคลิปที่ถ่ายบนจุดชมวิว

“พี่เหนือคะ”

“อะไร”

“มาดูนี่หน่อยค่ะ”

“มือเปียก”

“สำคัญค่ะ”

เหนือเช็ดมือกับกางเกงแล้วเดินมา เจ้าขากดย้อนคลิป

“ตรงนี้ค่ะ”

เป็นช่วงก่อนที่ไข่ตุ๋นจะวิ่งเข้าป่า ภาพจากกล้องตั้งอยู่บนขาตั้งและถ่ายบริเวณด้านหลังพวกเขาไว้ทั้งหมด เจ้าขากดหยุดภาพ

“เห็นไหมคะ”

เหนือก้มลงมอง

“อะไร”

“ตรงนี้”

เธอซูมภาพบริเวณกระจกหน้าต่างรถที่จอดอยู่ด้านหลัง ในเงาสะท้อนของกระจกมีรูปร่างผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ แม้ใบหน้าจะไม่ชัดแต่เห็นเส้นผมยาวและชุดสีอ่อนอย่างชัดเจน เหนือเงียบไป

“เจ้าขาไม่ได้เห็นคนเดียวแล้วนะคะ”

เขายังไม่พูด

เจ้าขาเงยหน้ามองเขา “เชื่อหรือยังคะ”

เหนือขยับเข้ามาใกล้จอมากขึ้น จนแขนของเขาแทบแนบกับไหล่เธอ

“ส่งคลิปนี้ให้พี่”

“ทำไมคะ”

“อยากดู”

“ได้ค่ะ”

เหนือพยักหน้า แต่ก่อนจะเดินกลับเขาหยุดแล้วพูดขึ้น

“อย่าเพิ่งเอาเรื่องพิมลงช่อง”

เจ้าขาพยักหน้าทันที “เจ้าขาไม่ลงค่ะ เรื่องนี้ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็เป็นเรื่องส่วนตัวของพี่ด้วย”

เหนือมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

“ขอบใจ”

“แต่เจ้าขาจะช่วยพิมนะคะ”

“ใครบอกให้ช่วย”

“พิมค่ะ”

“พี่ไม่ได้ขอ”

“ก็ไม่ได้ช่วยพี่นี่คะ”

เหนือเลิกคิ้ว

เจ้าขายิ้มหวาน “เจ้าขาช่วยพิมค่ะ”

“ดื้อ”

“มีความตั้งใจค่ะ”

“เสือก”

“พี่เหนือ!”

เขาหัวเราะแล้วเดินหนี เจ้าขามองตามอย่างหมั่นไส้ก่อนกลับมาสนใจหน้าจอ เธอเลื่อนคลิปต่อไปเรื่อย ๆ ภาพวิว ภาพตัวเอง ภาพเหนือ ภาพไข่ตุ๋นจนถึงช่วงที่กล้องยังเปิดทิ้งไว้หลังทุกคนวิ่งตามไข่ตุ๋นเข้าไป ในคลิปไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว มีเพียงรถของเหนือจอดอยู่ เจ้าขากำลังจะกดข้ามแต่บางอย่างทำให้เธอหยุด เสียงหนึ่งดังเบามากจากลำโพง เธอเร่งเสียงจนสุด เสียงลมดังซ่าก่อนจะมีเสียงผู้หญิงแทรกเข้ามา เบา แหบ และขาดห้วง เจ้าขาขยับหน้าเข้าใกล้ลำโพง ครั้งแรกฟังไม่ออกเธอจึงย้อนกลับฟังอีกครั้ง แล้วอีกครั้ง จนในที่สุดก็จับคำได้

“…ไม่ได้ขับ…”

เจ้าขานิ่งค้าง เธอกดย้อนอีกครั้ง เสียงเดิมดังขึ้น

“ฉัน…ไม่ได้ขับรถ…”

หัวใจของเจ้าขาเต้นแรง

“พี่เหนือคะ!”

เหนือโผล่หน้าจากอีกฝั่ง “อะไรอีก”

เจ้าขาหันหน้าจอไปหาเขา

“พี่ต้องฟังอันนี้ค่ะ”

เหนือเดินกลับมา หญิงสาวกดเล่น เสียงลมดังขึ้น ซ่า… ซ่า… ก่อนเสียงของผู้หญิงจะดังแทรกออกมาอีกครั้ง

“ฉัน…ไม่ได้ขับรถ…”

สีหน้าของเหนือเปลี่ยนทันที เจ้าขามองเขา

“พี่ได้ยินใช่ไหมคะ”

เขาไม่ตอบ แต่สายตาที่จับอยู่บนหน้าจอบอกชัดว่าได้ยิน เจ้าขากลืนน้ำลายก่อนพูดเบา ๆ

“ถ้าพิมไม่ได้เป็นคนขับ…”

เหนือเงยหน้ามองเธอ ประโยคที่เหลือไม่มีใครพูดออกมา เพราะทั้งคู่คิดตรงกันแล้วว่า คืนที่รถคันนั้นตกเหวเมื่อห้าปีก่อน อาจมีใครอีกคนอยู่กับพิมจริง ๆ และถ้าเป็นอย่างนั้น… คนคนนั้นอาจรู้ดีที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนรถจะตกลงไป