ฉันชะเง้อคอมองเดย์จนคอแทบหลุด เฝ้ารออย่างเป็นห่วงว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับเข้ามาสักที ดูก็รู้ว่าเดย์จะต้องถูกพ่อดุ ประกอบกับที่คุยกับพี่อรด้วยแล้ว เดย์เพื่อนสุดที่รักของฉันคงไม่รอด"รายนั้นเอาตัวรอดได้ ไม่เชื่อคอยดู"พี่อรบุ้ยปากไปทางประตูด้านข้าง พ่อของเขาเดินกลับเข้ามาหน้าตาบึ้งตึง เมื่อแปดปีก่อนที่ฉันเจอท่านครั้งสุดท้ายตอนงานศพพ่อ ใบหน้าก็ดุแบบนี้นั่นแหละ"ฝากเตือนสติมันบ้างแล้วกัน ทำอะไรก็ให้นึกถึงหน้าพ่อบ้าง"ท่านนายพลพูดกับฉัน ก่อนจะเดินดุ่มๆ ออกไปทางประตูหน้าร้านด้วยท่าทีปั้นปึง ไม่นานเดย์ก็เดินกลับเข้ามาพูดคุยกับแม่ของเขาสองสามประโยค ท่านก็หันมาส่งยิ้มให้ฉันก่อนจะเดินตามสามีออกไปพอหมดบรรยากาศอันแสนอึดอัด ฉันก็ถลาไปจับดูตัวเดย์สำรวจ "นายเป็นไงบ้าง มีบาดแผลไหม""อะไรของเธอ" เดย์วาดแขนล็อคคอฉันให้อยู่นิ่งแนบหน้าอก อ่า ใบหน้าหล้อกิ๊งเหมืิอนเดิมไร้บาดแผลแล้วหนึ่ง"ก็นายไปรบมานี่""ฉันไม่เคยรบแพ้"เขาพาฉันเดินกลับมาหาพี่อร จับฉันนั่งลงที่เดิมแล้วหยิบเมนูอาหารและเครื่องดื่มมาวางตรงหน้า"จะกินอะไรก็สั่ง กินข้าวไปให้เรียบร้อย""นายเลี้ยงใช่ไหม""เดี๋ยวให้พี่อรหักค่าแรงล่วงหน้า""เดย์อ่า..
最終更新日 : 2026-10-22
