로그인공유
กฎเหล็ก
게시일:
2026-10-22 20:45:08
최신 챕터
Fan Day พลาดพลั้งรักเพื่อน หายงอนเถอะ
อึดอัด! วันนี้ตลอดการทำงานของฉันแสนอึดอัดเพราะสายตาของเดย์ที่เอาแต่จับจ้อง อันที่จริงเขาก็ทำฉันอึดอัดตั้งแต่ตอนเรียน เดย์ไปนั่งเฝ้าฉันที่หน้าห้องเรียน เดินไปไหนเขาก็เดินตาม มาทำงานเขาก็ยังขับรถตามรถเมล์ที่ฉันนั่ง ส่งสติ๊กเกอร์หน้าหมามึนๆ มาทั้งวัน ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องง้องอนเบอร์นี้ ปล่อยๆ ไปสักวันเดี๋ยวฉันก็หายเองนั่นแหละ"ทะเลาะกันเหรอจ๊ะ เดย์กินน้ำไปสามแก้วแล้วนะ" พี่อรถามยิ้มๆ น้ำที่ว่าก็คือชานมเย็นที่ฉันเป็นคนเอาไปเสิร์ฟ"นิดหน่อยค่ะ""นิดเหรอ ปกติเดย์ไม่ดื่มน้ำพวกนี้หรอกนะ แปลกมากเลย"ฉันได้แต่ยิ้มเจื่อน พยายามไม่มองเดย์ แต่มันอึดอัดไง ฉันเดินไปซ้ายเขาก็มอง เดินไปขวาเขาก็มอง ฉันก็เลยตัดสินใจเดินไปฟาดมือลงบนหน้าอกของเขาไม่แรงนัก"มองอะไรนักหนา"เดย์จับมือฉันข้างที่ทุบแล้วดึงให้ฉันถลาเข้าหา แต่เพราะฉันขืนทันเลยก้มหน้าลงไปนิดเดียว"อยากมอง มีปัญหา?""ก็ยังปาก..""พี่อรครับ ผมพากลับนะ"จู่ๆ เดย์ก็ตะโกนบอกพี่อรหน้าตาเฉย ทั้งยังมาดึงรั้งผ้ากันเปื้อนออกจากตัวฉันด้วย"เดย์อย่านะ""คุยกันดีๆ สิจ๊ะ" เสียงพี่อรตะโกนมา"เดี๋ยวค่าแรงวันนี้ผมรับหยุดเองครับ"พูดเองเออเองแล้วก็เดินไปเอากระเป๋าของ
Fan Day พลาดพลั้งรักเพื่อน ปากพาจน
เฮือก! ฉันสะดุ้งลืมตาตื่นเพราะฝัน.. ฉันกำลังฝันว่าถูกเสือขย้ำอยู่ในป่าและก่อนที่ฉันจะตื่น มันก็กำลังกินแขนของฉันอย่างมูมมาม ฉันลูบมือบนหน้าอกปลอบประโลมตัวเอง แต่กลับรู้สึกบางอย่างที่หัวไหล่ ครั้นหันมอง...เดย์! ใบหน้าของเดย์ซุกซบที่หัวไหล่และเขาก็กำลังนอนกอดฉัน โธ่! ตกใจหมดเลย"เดย์""อือ" เขาครางรับ ตื่นแล้วเหรอ... แต่พอฉันแนบมือกับแก้มสากแล้วเขย่าเบาๆ เดย์กลับทำเพียงพลิกตัวฉันตะแคงข้างแล้วสวมกอดจากทางด้านหลังแน่นขึ้น แน่นจนหายใจไม่ออกเลยล่ะ"พากลับมาตอนไหนเนี่ย"เมื่อคืนน่าจะภาพตัดตอนเราจูบกันบนรถเพราะนอกนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้แล้ว"ปะ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วยเหรอ"มันไม่ใช่ชุดเมื่อคืน ซ้ำยังรู้สึกได้ว่าไม่มีบรา เหมือนจะมีเพียงเสื้อยืดโคร่งๆ ตัวเดียว"เดย์...""ไม่ใช่แค่เปลี่ยน อาบน้ำให้ด้วย""ห๊ะ!" ฉันเบี่ยงหน้าไปหาเขา กลับถูกจูบใบหูแรงๆ แล้วเขาก็ทิ้งหัวไปนอนต่อไอ้บ้า! ไอ้จูบไม่ทำให้ฉันตกใจเท่าอาบน้ำ ฉันทุบแขนเขาสองครั้งเรียกให้เดย์ตื่น"ใครใช้ให้อาบ นายก็เห็นมิเราหมดเลยดิ""อือ""เดย์" ฉันลากเสียงยาวดีดดิ้น เขายอมปล่อย ฉันเลยลุกจากเตียงนอนหยิบหมอนฟาดเขาไปแรงๆ"แพรว!" แต่เดย์กลับไ
Fan Day พลาดพลั้งรักเพื่อน คนขี้หวง
@sss ผับไม่คาดคิดว่าเดย์จะพาฉันมาที่ผับด้วย ดีนะที่ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดธรรมดาตั้งแต่อยู่ที่คาเฟ่แล้ว เขาบอกขอเวลาสองชั่วโมงแล้วจะกลับ ฉันก็เลยต้องเอาข้าวหมูกรอบมานั่งกินอยู่ที่โต๊ะกลม ซึ่งมีเพื่อนของเดย์แล้วก็ผู้หญิงไม่คุ้นหน้าอีกสองคนนั่งอยู่ข้างวินซ์ ส่วนฉันนั่งอยู่ข้างหนึ่งในสอง ฝั่งขวามือเป็นเดย์"แพรว สั่งอย่างอื่นไหม" เก้าหวังดียื่นเมนูกระดาษมาให้ ฉันโบกมือแล้วหยิบแก้วน้ำมาดื่มเพราะเกิดติดคอพอดี "แค้กๆๆๆ"แต่มันไม่ใช่น้ำนี่ ฉันมองแก้วน้ำสีเหลืองอำพันน้ำแข็งลอยคอด้านบนอย่างตกใจ ชัดเลย! แก้วเหล้าของเดย์เดย์ถอนหายใจเบาๆ ดึงแก้วเหล้ากลับคืนแล้วหยิบแก้วน้ำเปล่าป้อนฉัน ดื่มเสร็จฉันก็ยิ้มให้เขาเป็นการขอบคุณแล้วหันไปยิ้มให้เก้า"เราอิ่มแล้ว""เลี้ยงง่ายดี" เก้าแซวต่อ"สนใจรับไปเลี้ยงไหมล่ะ ช่วงนี้หาเจ้าของอยู่"ตึก! กุกกิกๆพลันโต๊ะก็โครงเครงไปมาเหมือนถูกกระแทก พวกเขาช่วยกันจับโต๊ะยกใหญ่เพราะทั้งขวด ทั้งแก้ว อาหารของแกล้มวางอยู่เต็มโต๊ะ ฉันก้มมองดูข้างใต้ ก็ไม่มีสิ่งแปลกปลอมใดๆ นอกจากขาของพวกเราทุกคน"กูแนะนำให้มึงอยู่เฉยๆ" มังกรพูดกับเก้า เก้ายิ้มพยักหน้า ไม่ใช่แค่สองคนนี้นะ ไฟก
Fan Day พลาดพลั้งรักเพื่อน อยู่ใกล้เธอแล้วมันอุ่น
ขากลับฉันนอนหนุนตักคนขับหลับมาตลอดทางและกลับมาถึงคอนโดมิเนียมกันในเวลาเที่ยงคืน เป็นปกติที่ฉันจะต้องอาบน้ำก่อนเดย์ เผลอๆ ก็หลับก่อน แต่วันนี้ฉันรอเขา เดย์มาล้มตัวลงนอนในระยะห่างที่น้อยลง พอเขามาฉันก็ปิดมือถือที่ดูคอมเม้นต์ดราม่าแฟนเดย์ของฉัน ส่วนใหญ่ก็เข้าข้างคนแชร์ ด่าทอฉันกับเดย์เหมือนลืมไปว่าเราก็เป็นคนมีหัวจิตหัวใจ แค่ไม่ตอบโต้ไม่ใช่ว่าจะยอมรับ ฉันก็แค่...ช่างมันเถอะฉันขยับเข้าหาเดย์ พิงแก้มกับหัวไหล่หนา มือสอดประสานมือเขาใต้ผ้าห่มนวมผืนใหญ่ที่ใช้ห่มด้วยกัน อยากขอบคุณที่คนหวงตัวไม่ผลักไสหรือถีบฉันจนตกเตียง"ทำไมจู่ๆ หนาวก็ไม่รู้" ฉันพึมพำ ไม่นานก็ได้ยินเสียงรีโมตแอร์ติ๊ดๆ เดย์คงปรับเพิ่มอุณหภูมิเฮ้อ! เฟรนด์ของฉันบางทีก็ซื่อดีเนอะ แต่ก็..ช่างมันเถอะอีกเหมือนเคย ฉันถูแก้มกับไหล่อุ่นๆ มีกลิ่นหอมครีมอาบน้ำที่ชวนให้ฉันตื่นเต้นและหัวใจเต้นแรง นอนด้วยกันมาก็หลายครั้ง แต่เพิ่งจะมารู้สึกเอามากๆ วันนี้ น่าตลกจัง"หวังว่าพรุ่งนี้เราจะไม่เจอเรื่องยุ่งๆ กันอีกนะ""จะกลัวอะไร ยุ่งแค่ไหนก็เอาอยู่ เรื่องของเธอก็ด้วย นอนเถอะ"เดย์ลูบแก้มฉันแล้วกระชับผ้าห่มให้ได้อุ่นขึ้น เฮ้อ! ฉันจะไปไหนไม่รอดแล้
Fan Day พลาดพลั้งรักเพื่อน กฎเหล็ก
ฉันชะเง้อคอมองเดย์จนคอแทบหลุด เฝ้ารออย่างเป็นห่วงว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับเข้ามาสักที ดูก็รู้ว่าเดย์จะต้องถูกพ่อดุ ประกอบกับที่คุยกับพี่อรด้วยแล้ว เดย์เพื่อนสุดที่รักของฉันคงไม่รอด"รายนั้นเอาตัวรอดได้ ไม่เชื่อคอยดู"พี่อรบุ้ยปากไปทางประตูด้านข้าง พ่อของเขาเดินกลับเข้ามาหน้าตาบึ้งตึง เมื่อแปดปีก่อนที่ฉันเจอท่านครั้งสุดท้ายตอนงานศพพ่อ ใบหน้าก็ดุแบบนี้นั่นแหละ"ฝากเตือนสติมันบ้างแล้วกัน ทำอะไรก็ให้นึกถึงหน้าพ่อบ้าง"ท่านนายพลพูดกับฉัน ก่อนจะเดินดุ่มๆ ออกไปทางประตูหน้าร้านด้วยท่าทีปั้นปึง ไม่นานเดย์ก็เดินกลับเข้ามาพูดคุยกับแม่ของเขาสองสามประโยค ท่านก็หันมาส่งยิ้มให้ฉันก่อนจะเดินตามสามีออกไปพอหมดบรรยากาศอันแสนอึดอัด ฉันก็ถลาไปจับดูตัวเดย์สำรวจ "นายเป็นไงบ้าง มีบาดแผลไหม""อะไรของเธอ" เดย์วาดแขนล็อคคอฉันให้อยู่นิ่งแนบหน้าอก อ่า ใบหน้าหล้อกิ๊งเหมืิอนเดิมไร้บาดแผลแล้วหนึ่ง"ก็นายไปรบมานี่""ฉันไม่เคยรบแพ้"เขาพาฉันเดินกลับมาหาพี่อร จับฉันนั่งลงที่เดิมแล้วหยิบเมนูอาหารและเครื่องดื่มมาวางตรงหน้า"จะกินอะไรก็สั่ง กินข้าวไปให้เรียบร้อย""นายเลี้ยงใช่ไหม""เดี๋ยวให้พี่อรหักค่าแรงล่วงหน้า""เดย์อ่า..
Fan Day พลาดพลั้งรักเพื่อน รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง
‘ไม่มีเงินเช่าหอก็อยู่ที่นี่ เรื่องงานถ้าอยากทำเดี๋ยวจัดการให้’นั่นคือประโยคที่เดย์พูดกับฉันก่อนจะก้าวขาออกมาจากห้องของเขา เช้าวันนี้ฉันมาเรียนเองเพราะเดย์มีเรียนช่วงบ่าย ดีแล้วล่ะ รู้สึกเข้าหน้าไม่ติดยังไงก็ไม่รู้ เมื่อคืนพอเขาเข้าห้องน้ำฉันก็รีบหลับทันทีทันใด“แกดังใหญ่แล้วนะ”ออมสินยื่นหน้าจอที่ปรากฏคลิปวีดีโอใน Tiktok มาให้ดู มันคือฉากที่เดย์เข้าไปกระชากคอเสื้อคุณปณต คอมเม้นต์แตกแตนด่าทอลูกชายนายพลใจนักเลงกันยกใหญ่ ส่วนฉันก็ถูกคุณปณตแชร์เรื่องแฟนเดย์ ดีนะที่ยังไม่ได้รับเงินมา ไม่อย่างนั้นคงเป็นเรื่องราวใหญ่โตกว่านี้“ฉันดังน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เดย์ถูกพ่อดุแน่ๆ”“ห่วงจังเลยนะ”ออมสินขยับแว่นตาแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวฉันมากขึ้น ขณะนี้เรากำลังเดินอยู่ที่ตลาดนัดกลางวันที่จะมีทุกวันพุธในมหาวิทยาลัย“ไม่ห่วงได้เหรอ นั่นเพื่อนสุดที่รักฉันเลยนะ”“เพื่อนกันก็เข้าใจ แต่มันมีด้วยเหรอ เพื่อนชายหญิงที่ไปนอนด้วยกันบ่อยๆ นอนเตียงเดียวกัน กินข้าวช้อนเดียวกัน ไปรับไปส่ง ยามมีปัญหาหันไปเมื่อไหร่ก็เจอ ยอมมีเรื่องเพื่อปกป้อง อะไรอีกล่ะ..อ่อ ให้เล่นมือถือตอบแชทแทนกันได้ด้วย”ใช่! เป็นอย่างที่ออมสินพูดทุก
