หายงอนเถอะ

อึดอัด! วันนี้ตลอดการทำงานของฉันแสนอึดอัดเพราะสายตาของเดย์ที่เอาแต่จับจ้อง อันที่จริงเขาก็ทำฉันอึดอัดตั้งแต่ตอนเรียน เดย์ไปนั่งเฝ้าฉันที่หน้าห้องเรียน เดินไปไหนเขาก็เดินตาม มาทำงานเขาก็ยังขับรถตามรถเมล์ที่ฉันนั่ง ส่งสติ๊กเกอร์หน้าหมามึนๆ มาทั้งวัน ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องง้องอนเบอร์นี้ ปล่อยๆ ไปสักวันเดี๋ยวฉันก็หายเองนั่นแหละ

"ทะเลาะกันเหรอจ๊ะ เดย์กินน้ำไปสามแก้วแล้วนะ" พี่อรถามยิ้มๆ น้ำที่ว่าก็คือชานมเย็นที่ฉันเป็นคนเอาไปเสิร์ฟ

"นิดหน่อยค่ะ"

"นิดเหรอ ปกติเดย์ไม่ดื่มน้ำพวกนี้หรอกนะ แปลกมากเลย"

ฉันได้แต่ยิ้มเจื่อน พยายามไม่มองเดย์ แต่มันอึดอัดไง ฉันเดินไปซ้ายเขาก็มอง เดินไปขวาเขาก็มอง ฉันก็เลยตัดสินใจเดินไปฟาดมือลงบนหน้าอกของเขาไม่แรงนัก

"มองอะไรนักหนา"

เดย์จับมือฉันข้างที่ทุบแล้วดึงให้ฉันถลาเข้าหา แต่เพราะฉันขืนทันเลยก้มหน้าลงไปนิดเดียว

"อยากมอง มีปัญหา?"

"ก็ยังปาก.."

"พี่อรครับ ผมพากลับนะ"

จู่ๆ เดย์ก็ตะโกนบอกพี่อรหน้าตาเฉย ทั้งยังมาดึงรั้งผ้ากันเปื้อนออกจากตัวฉันด้วย

"เดย์อย่านะ"

"คุยกันดีๆ สิจ๊ะ" เสียงพี่อรตะโกนมา

"เดี๋ยวค่าแรงวันนี้ผมรับหยุดเองครับ"

พูดเองเออเองแล้วก็เดินไปเอากระเป๋าของฉันที่ด้านหลังเคาน์เตอร์คิดเงิน ก่อนจะแบกฉันออกมาใส่รถ มาทำแบบนี้แล้วจะหวังให้ฉันหายโกรธ ไม่มีทาง!!

ฉันนั่งเงียบไปตลอดทางที่เขาพากลับมายังคอนโดมิเนียม เดย์ก็คือเดย์คนที่โอบอุ้มฉันเก่ง แบกฉันเป็นกระสอบข้าวสารขึ้นมาถึงบนห้องไม่สนใจสายตาใครทั้งนั้น

"เดย์!"

เขาวางฉันลงได้ก็ย่อตัวนั่งถอดรองเท้าผ้าใบให้แล้วโยนทิ้งไปยังหน้าประตู กลับกลายเป็นเขาที่ดูโกรธ โถมตัวทับฉันพร้อมกับจูบที่เข้าครอบครองริมฝีปาก

"อื้อ!" ฉันพยายามดีดดิ้น มันไม่เหมือนจูบทุกครั้งของเรา มันเจ็บ เขาทำฉันเจ็บ แต่เหมือนว่าเดย์จะรับรู้ความรู้สึกของฉันอยู่หน่อยๆ เขาผละออกเคลื่อนริมฝีปากไปยังใบหูแทน

"ขอโทษ" น้ำเสียงทุ้มกระซิบพร่า มือที่บีบแขนฉันคลายน้ำหนักลง เขาปัดป่ายจมูกไปตามขมับก่อนจะพามันซุกที่ลำคอของฉัน "ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

"นายตั้งใจ"

ฉันยังคงพยายามผลักดันเขาออก แต่เดย์ตัวใหญ่มาก ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิด "ออกไปเลยนะ"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ เธอสวยนะแพรว เธอสวย"

"อย่ามา.."

"พูดจริง แพรวสวย"

เดย์มองหน้าฉัน เขาย้ำคำนั้นอีกครั้ง แต่ใครจะไปเชื่อ ฉันทุบกำปั้นลงบนหน้าอกเขาแรงๆ หลายครั้ง

"นายไม่ต้องมากลับกลอก นายพูดแล้ว นายทำเราอาย"

"ขอโทษ" พูดจบเขาก็จูบปากฉัน ดูดดึงไปพร้อมกับขบเม้มก่อนจะสอดเรียวลิ้นเล่นหยอกล้อให้ฉันตัวสั่นสะท้าน มือของเดย์ซุกซน เขาจับสองขาของฉันตั้งชัน ใช้มือลูบไล้เรียวขาเข้ามาภายในกระโปรงพาฉันขนลุกนิ้วเท้าจิกเกร็ง

"อื้อ!"

ไม่นะ! เหมือนว่าเขาจะไม่ได้ต้องการแค่นี้ เดย์กำลังจะแก้ผ้าฉัน ฉันส่ายหน้าเหวอสลัดให้เขาปล่อย เดย์ผละจูบ แต่กลับใช้ปากนั้นจูบปลายคาง จูบลำคอ เรื่อยลงไปใช้ปากปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของฉัน การกระทำของเขาทำให้ฉันตัวสั่นและมวนท้อง อารมณ์เหมือนครั้งก่อนกำลังมาเยือน แต่มันต้องไม่ใช่สถานการณ์นี้สิ

"เดย์ อย่านะ"

"เธอสวย" คงเห็นฉันดื้อดึง เดย์จึงใช้ความว่องไวสลัดเสื้อนักศึกษาของฉันทิ้ง เขาดึงรั้งทุกอย่างออกแม้ฉันจะดีดดิ้น

"อย่านะเดย์ เราไม่อยากให้นายเห็น เราอาย"

"ฉันอยากเห็น!!"

เขาขึ้นเสียงและครั้งนี้ไม่คิดปราณีดึงทึ้งผ้าทุกชิ้นออกไปจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าได้ในพริบตา

"ไอ้คนบ้า! ฮึก! ฮึก!"

ฉันทุบกำปั้นใส่เขาพัลวัล สองขายกถีบมั่วซั่ว แต่ฉันสู้แรงเขาไม่ได้ เดย์จับยึดฉันด้วยมือข้างเดียว มืออีกข้างปลดกระดุมเสื้อผ้าตัวเอง สายตาโลมเลียของเขามองเรือนร่างของฉันก่อนจะมาจบที่สานสบตา

"เธอสวย เชื่อฉันสิและฉันก็อยากกินเธอ"

ห๊ะ! ไม่ทันได้ประมวลผลอะไรทั้งสิ้น โยนเสื้อทิ้งได้เดย์ก็จู่โจมฉัน เขาใช้ริมฝีปากจูบผิวเนื้อของฉันทุกจุด ส่งสัมผัสร้อนฉ่าและเสียดเสียวให้ฉันวาบหวิวอ่อนระทวยหมดแรงจะต่อต้าน และเหมือนเขาจะชอบก้อนเนื้อนุ่มไม่น้อย เดย์ใช้ปากและปลายลิ้นสัมผัสมันอยู่นานสองนาน ก่อนจะเคลื่อนตัวผ่านหน้าท้องลงไปด้านล่าง

วินาทีหัวใจแทบระเบิดมาพานพบ เดย์ถดตัวลงนั่งขอบเตียง ผลักดันสองขาของฉันลอยเคว้ง วินาทีต่อจากนั้นเขาจูบน้องมิ จูบอย่างไม่รังเกียจแล้วใช้ปลายลิ้นตวัดเลียฉกชิมทุกอย่างของฉัน

"อื้อ.." ฉันหลับตาปี๋ส่ายหน้าหวือตัวเกร็ง มือกำผ้าปูที่นอนข้างหนึ่ง กำเส้นผมตรงหว่างขาข้างหนึ่งระบายความรู้สึก "เสียว เราเสียว"

นานสองนานจนฉันเริ่มทนไม่ไหว อุณหภูมิในร่างกายร้อนขึ้นเรื่อยๆ ไปพร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดพุ่งทะยานแตกพร่ากระจายทำให้ฉันตัวสั่นและกระตุกเกร็งสะโพกลอยหวือ หัวใจเต้นเร็วรัวมากขึ้น มันคืออะไร.. นี่เหรอที่เขาเรียกว่าเสร็จ

ทว่าไม่กี่วินาทีเดย์กดสะโพกฉันลง เขากระชับขาสองข้างของฉันแน่นขึ้นแล้วยังง่วนดูดเลียอยู่ตรงนั้น อร่อยหรือไงกันไอ้คนบ้า ฉันผงกศีรษะมองเขา เดย์เองก็เหลือบสายตาขึ้นมอง ช็อตสบตากันทำหัวใจฉันเกือบวอดวาย มันเป็นภาพอีโรติคที่ฉันไม่เคยจินตนาการว่าคนตรงหน้าคือเดย์ แม้จะรู้ตัวว่าชอบเขา แต่ฉันก็ไม่ทันตั้วตัวไงว่าจะต้องมาถูกทำอะไรแบบนี้ในเวลานี้

"อ๊ะ!  จู่ๆ เดย์ก็จุ๊บครั้งสุดท้ายแรงๆ จนฉันสะดุ้ง เขาหยัดตัวยืนขึ้นทำท่าจะถอดกางเกง แต่ไม่นะ.. ฉันยังเคืองอยู่ เขาจะมาฉวยโอกาสมีเซ็กซ์กับฉันตอนนนี้ไม่ได้ ฉันไม่ยอม!!

"ไม่นะเดย์"

เดย์ชะงักในตอนที่กำลังรูดซิปกางเกงที่มีเป้าตุงๆ นั่นลง เขาเลิกคิ้วขึ้นส่งคำถาม และฉันก็ใช้โอกาสนี้ถอยกรูดไปยังเตียงอีกฝั่ง แต่ฉันก็ยังไม่ทันเขา เดย์คว้าหมับข้อเท้าให้กลับมานอนที่เดิมแล้วโถมตัวทับ

"ยังไม่หายโกรธ?"

"นายทำแบบนี้หวังให้เราหายโกรธเนี่ยนะ"

"อื้อ"

“ใครสั่งใครสอน”

“เธอไง ฉันขอแก้ตัวอีกรอบ”

“อะ อะไรอีก”

ตัวฉันลอยหวือขึ้นแนบอกเดย์ เขาพาฉันเข้ามาในห้องน้ำแล้ววางลงในอ่างอาบน้ำ เปิดน้ำเสร็จสรรพก็ผละไป..แก้ผ้า ฉันเบือนหน้าหนีเพราะไม่ทันตั้งตัวจะมาเห็นอะไรของเขากะทันหัน ไม่ได้ตั้งตัวอะไรทั้งนั้นนั่นแหละ อย่างตอนนี้ที่เขาหย่อนขาลงมานั่งฝั่งตรงข้าม สายตาเอาแต่จ้องมองฉัน ฉันไม่รู้ว่าควรทำตัวหรือรู้สึกยังไง รู้เพียงว่าฉันอายจนต้องนั่งกอดเข่าคุดคู้แม้มันจะมีฟองช่วยปกปิดก็ตาม

"มองอะไร"

"เมื่อคืนฉันก็มองเธอแบบนี้ ไม่เห็นจะถามอะไร"

"เมื่อคืนเราจำไม่ได้ไง นายฉวยโอกาสตอนเราเมาแก้..."

"เธออ้วก"

"ห๊ะ! ระ เหรอ" ทำไมฉันไม่รู้ตัวเลยนะ

"ทั้งข้าวหมูกรอบทั้งเหล้า ควรอ้วก"

"เสื้อผ้าเลอะอ้วกเรา ไม่เห็นจะมี"

ฉันมองหาเพราะถ้าอ้วกจริงนั่นแหละคือหลักฐาน

พรึบ! จ๋อม! ทว่าเดย์ฉวยโอกาสตอนฉันเผลอดึงแขนฉันให้ไถลเข้ามานั่งชิดติดเขา

"ฉันซักอบแขวนเก็บให้เธอเรียบร้อย"

หืม! "เกงลิงกับบราด้วยเหรอ"

"ทั้งหมด"

"เดย์"

"และฉันก็ล้างตัวเธอในนี้ นั่งมองเธออยู่เป็นชั่วโมง ถ้าไม่สวยคงไม่มอง"

"แต่นาย..."

"ให้เธอเอาคืนด้วยการตบปากฉัน"

"ไม่!"

"แล้วทำยังไงถึงจะหายโกรธ"

เดย์แนบสองมือกับลำคอฉัน เขาใช้นิ้วโป้งนวดคลึงตำแหน่งไหปลาร้าด้วยน้ำหนักนิ้วที่ฉันรู้สึกสบาย นายนี่ร้ายเหมือนกันแหะ เขารู้ว่าจุดอ่อนของฉันคือสัมผัสที่ทำให้รู้สึกสบายและปลอดภัย ฉันเหมือนจะลืมความรู้สึกโกรธก่อนหน้าไปดื้อๆ เผลอทิ้งหัวพิงกับต้นแขนของเขา

"ไม่ต้องทำอะไรเลย ขอแค่เวลาพูด เดย์ช่วยคิดถึงใจเราบ้าง"

"ครั้งแรกปากหมา ครั้งสองจากใจ"

ฉันเหลือบตามองเขา ยู่จมูกใส่อย่างหมั่นไส้ เห็นฉันเริ่มผ่อนคลายก็ใช่ว่าฉันจะไม่เขินอายหรอกนะ ก็ใต้น้ำอุ่นๆ มีฟองนี่ฉันกับเขาแก้ผ้ากันล้อนจ้อน แถมก่อนหน้าลิ้นของเขายังกินฉันอย่างมูมมามด้วย แต่ฉันพยายามใจแข็งสู้เสืออยู่ต่างหากเพราะตอนนี้ฉันไปไหนจากผู้ชายคนนี้ไม่ได้

"ช่วยพูดว่าเธอหายโกรธ ไม่งั้นฉันจะไม่สบายใจแล้วเธอจะถูกฉันง้อแล้วง้ออีกให้รู้ว่าเธอแม่งโคตรสวย"

"อะไรของเดย์เนี่ย" ฉันตั้งศีรษะตรงโวยวาย เดย์ใช้โอกาสนี้คว้าฉันไปจูบ...อีกแล้ว สองแขนโอบกอดฉันจนร่างกายเราแนบชิดกัน ก็คือจะง้อฉันให้ได้เลยงั้นสิ ฉันเป็นสเปเชี่ยลเฟรนด์ก็จริง แต่มันจะเกินลิมิตไปไหมล่ะ "อื้อ เอา ออม แอว"

"หืม? ยอมให้เอาแล้ว"

"ไอ้เดย์!"

ขืนฉันยังอยู่ในอ่างอาบน้ำต้องเสร็จไอ้คนนี้แน่ ฉันเลยออกจากอ่างอาบน้ำมายังโซนเรนชาวเวอร์ อาบน้ำให้เสร็จจะได้ไปนอน เขาไม่ตามมา แต่สายตาที่เอาแต่มองฉันเหมือนนายพรานที่กำลังใช้มีดถลกหนังกวาง กวางก็คือฉันที่ไม่รู้จะถูกแร่เนื้อวันไหน ที่แน่ๆ คืนนี้เดย์นอนกอดฉัน พลิกไปซ้ายก็เอาไปด้วย พลิกไปขวาก็เหวี่ยงฉันมาด้วย นอนหงายก็ยังเอาฉันนอนทับบนลำตัว ฮื้อ! เดย์เปลี่ยนไป