ปากพาจน

    เฮือก! ฉันสะดุ้งลืมตาตื่นเพราะฝัน.. ฉันกำลังฝันว่าถูกเสือขย้ำอยู่ในป่าและก่อนที่ฉันจะตื่น มันก็กำลังกินแขนของฉันอย่างมูมมาม ฉันลูบมือบนหน้าอกปลอบประโลมตัวเอง แต่กลับรู้สึกบางอย่างที่หัวไหล่ ครั้นหันมอง...

เดย์! ใบหน้าของเดย์ซุกซบที่หัวไหล่และเขาก็กำลังนอนกอดฉัน โธ่! ตกใจหมดเลย

"เดย์"

"อือ" เขาครางรับ ตื่นแล้วเหรอ... แต่พอฉันแนบมือกับแก้มสากแล้วเขย่าเบาๆ เดย์กลับทำเพียงพลิกตัวฉันตะแคงข้างแล้วสวมกอดจากทางด้านหลังแน่นขึ้น แน่นจนหายใจไม่ออกเลยล่ะ

"พากลับมาตอนไหนเนี่ย"

เมื่อคืนน่าจะภาพตัดตอนเราจูบกันบนรถเพราะนอกนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้แล้ว

"ปะ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วยเหรอ"

มันไม่ใช่ชุดเมื่อคืน ซ้ำยังรู้สึกได้ว่าไม่มีบรา เหมือนจะมีเพียงเสื้อยืดโคร่งๆ ตัวเดียว

"เดย์..."

"ไม่ใช่แค่เปลี่ยน อาบน้ำให้ด้วย"

"ห๊ะ!" ฉันเบี่ยงหน้าไปหาเขา กลับถูกจูบใบหูแรงๆ แล้วเขาก็ทิ้งหัวไปนอนต่อ

ไอ้บ้า! ไอ้จูบไม่ทำให้ฉันตกใจเท่าอาบน้ำ ฉันทุบแขนเขาสองครั้งเรียกให้เดย์ตื่น

"ใครใช้ให้อาบ นายก็เห็นมิเราหมดเลยดิ"

"อือ"

"เดย์" ฉันลากเสียงยาวดีดดิ้น เขายอมปล่อย ฉันเลยลุกจากเตียงนอนหยิบหมอนฟาดเขาไปแรงๆ

"แพรว!" แต่เดย์กลับไม่ยอม เขาตีหน้ายุ่งดึงหมอนจนฉันถลากลับไปนอนทับตัวเขา

"ใครใช้ให้นายมาเห็นนมเห็นมิเรา"

"ไม่เห็นจะมีอะไรน่าดูตรงไหน"

"อะไรนะ" ฉันปากสั่นพับๆ นมสามสิบสี่กับสะโพกผายผิวผุดผ่องน้องมิน่ารักเนี่ยนะ ไม่น่าดู!! "ถะ ถ้าไม่น่าดู ก็ลืมไปซะ คราวหลังก็อย่ามาดูด้วย"

ฉันผุดลุกขึ้นยืน หยิบหมอนฟาดไปอีกทีด้วยความเคืองขุ่นก่อนจะวิ่งหนีเข้าห้องน้ำมากรีดร้อง ผู้ชายพูดแบบนี้มันน่าอับอายไหมล่ะ ฉันไม่สวยก็จริง แต่รูปร่างก็ใช่ว่าจะขี้เหร่เสียหน่อย ถึงจะรู้ตัวว่าชอบเขา ก็ใช่ว่าฉันจะยอมโดนเขาสบประมาทง่ายๆ

"ไอ้เดย์ ไอ้คนบ้า"

ยี่สิบนาทีเท่านั้นฉันก็แต่งตัวเสร็จ เดย์นั่งอยู่ปลายเตียงนอน ผมเผ้ากระเซิง เขามองฉันตาปรือคล้ายยังไม่ตื่นดี แต่พอเห็นฉันสะพายกระเป๋าและใส่รองเท้า เขาก็ถลาเข้ามาหาตาตื่น

"จะรีบไปไหน ก็เดี๋ยวไปพร้อมกัน"

ฉันเบี่ยงตัวหนีเขา หันหลังให้เขาแล้วยกแขนกอดอก "ไม่ไป ชิ! ไม่น่าดูก็ไม่ต้องมายุ่งกับเรา"

"เฮ้ยแพรว..."

ปึง!

มาถึงมหาวิทยาลัย ฉันก็อดไม่ได้จะระบายให้ออมสินฟัง ตีอกชกหัวอยากไปทำศัลยกรรมทั้งตัว แต่ติดตรงที่ฉันไม่มีเงิน

"ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย แกจะไปแคร์ทำไม ก็ยังไม่ได้ใช่ไหมล่ะ"

"ไม่..น่าได้ เพราะฉันไม่รู้สึกว่าเจ็บอะไรตรงไหนเลย ฉันเมาภาพตัด เดย์อาบน้ำให้ฉันยังไง ฉันยังนึกภาพไม่ออกด้วยซ้ำ"

ฉันถอนหายใจอีกพรืดใหญ่ อ่านข้อความของเดย์ที่ส่งมาเพียงสติ๊กเกอร์หมาหน้างอสองตัว ก็คงทำเป็นแค่นี้นั่นแหละ ฉันเพิ่งรู้ว่านอกจากจะพูดน้อยต่อยหนัก เวลาพูดบางครั้งยังปากหมาด้วย

"ถ้างั้นก็ด้อนท์แคร์ค่ะ หาคนที่เขาพอใจรูปลักษณ์เราดีกว่า"

"แต่ฉันยังต้องพึ่งพาเดย์ เพิ่งจะรู้สึกชอบเขาด้วย"

"แล้วจะเอายังไง"

"หิวหมูกรอบ"

เป็นออมสินบ้างที่ถอนหายใจ ก็มันหิวจริงๆ นี่ จากตึกเรียนฉันก็เดินไปโรงอาหารกัน เจอพี่อั้มด้วยนะ ใบหน้าไม่มีร่องรอยฟกช้ำใดๆ เหมือนคนปกติ แต่พอเจอหน้าฉัน เขาก็เดินหนีไปเหมือนยัยพวกรุ่นพี่ที่ตบฉันไม่มีผิด แต่ไม่นานฉันก็เลิกสนใจแล้วเดินมายังร้านข้าวเจ้าประจำ

"หมูกรอบหมดแล้วหนู"

ฉันกับออมสินมองหน้ากันเหลอหลา นี่มันเพิ่งจะสิบโมงเองนะ ขายดีหมดไวขนาดนี้ป้าน่าจะต้องเตรียมของมาขายเยอะๆ แล้ว

"ไปซื้อน้ำมะนาวแก้เซ็งดีกว่า"

"เอาด้วย" พวกฉันสองคนเดินมายังร้านน้ำ แต่โหลที่มันติดป้ายว่าน้ำมะนาวหมดเกลี้ยงเหลือแต่โหลเปล่าๆ อย่าบอกนะ...

"หมดแล้วน้อง เด็กวิศวะเขามาเหมาไป" พี่เจ้าของร้านบอกฉันเพราะจดจำได้ดีเช่นกันว่าซื้อดื่มประจำ

"อะไรเนี่ย!"

"มันจะมีใครบังเอิญชอบกินเหมือนฉันกับแกกันว่ะ" ออมสินบ่นหน้างอไม่แพ้ฉัน เราเลือกมาหาที่นั่งกันก่อนเพื่อคิดว่าจะกินอะไรกันดี

ก๊อกๆๆ ในขณะที่ฉันกำลังเพ่งสายตามองป้ายชื่อร้านอาหาร มีคนมาเคาะโต๊ะพร้อมกับจานข้าววางลงตรงหน้าหลายจาน มันคือ.. ข้าวหมูกรอบโปะหน้าแบบจุกๆ ครั้นเงยหน้ามองคนที่ยืนล้อมโต๊ะ ฉันก็ต้องตกใจเพราะเป็นหนุ่มฮอตแห่งวิศวกรรมศาสตร์ปีสาม

"พวกนาย..." ฉันไล่สายตามองเก้า วินซ์ ไฟและมังกรอย่างหวาดระแวง มันหายไปหนึ่งคนด้วยไงฉันถึงระแวง "นี่อะไร.."

"ข้าวหมูกรอบไง" เป็นเก้าที่ตอบ

"เรารู้ แต่ทำไม..."

ปึก! พลันตรงหน้าก็มีของมาวางอีก ครั้งนี้ทำฉันเบิกตาโตเพราะมันคือทาวเวอร์ที่ปกติเคยเห็นแต่บรรจุเบียร์ แต่เหมือนว่าตรงหน้าจะบรรจุน้ำมะนาว ฉันเงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำศีรษะ เป็นเดย์!!

เขาสอดมือมาด้านข้างค้ำยันกับโต๊ะก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ เอียงคอสบตาฉัน "กินให้อิ่มจะได้ไปคุยกัน"

ชิ! หวังเอาของพวกนี้มาง้อฉันเหรอไอ้เดย์ มันน่ากิน มันน้ำลายสอ มันหิว แต่เขาทำความมั่นใจของฉันหดหาย ไม่มีทางจะยอมง่ายๆ หรอกย่ะ

"แกกินไหมออม" ฉันหันไปถามออมสิน ยัยนี่ยิ้มเจื่อน ฉันเข้าใจว่าเพื่อนหิว เรื่องนี้มีทางออก

"เก้า เราฝากเพื่อนกินข้าวด้วยคนสิ"

"แล้วแกล่ะแพรว" ออมสินจับหมับแขนฉัน สีหน้าไม่ค่อยจะดีเหมือนกัน

"ฉันไม่กิน" ฉันหันไปพูดใส่หน้าเดย์และเขาก็เม้มริมฝีปากทันที

"แกไม่กิน ฉันก็ไม่กิน"

"ถ้างั้นก็ไปเถอะ" พวกฉันสองคนจับมือแล้วลุกออกมาจากโต๊ะ ไปได้เพียงสองก้าวเดย์ก็มารั้งแขนเอาไว้

"คุยกันก่อนดิแพรว"

"ไม่คุย.. เราอาย" พูดเท่านี้ก็น่าจะเข้าใจว่าฉันเสียเซลฟ์แค่ไหน บางคนอาจไม่สนใจเห็นมันเป็นเรื่องขี้ปะติ้ว แต่นี่ผู้ชายที่ฉันมักชมในใจว่าหล่อเหลาปานเทพบุตร ชมตลอดว่าหุ่นดีอย่างนั้น เท่ห์อย่างนี้ แต่พอเขาเห็นเนื้อแท้ของฉัน.. นั่นแหละ มันน่าอายที่สุด

หนุ่มๆ ทั้งสี่คนมองตามสองสาวที่เพิ่งเดินออกไปด้วยสีหน้าที่ติดจะขำอยู่นิดๆ พวกเขาไม่ได้ขำแพรว แต่ขำเพื่อนของตัวเองที่อุตส่าห์เล่นใหญ่ไฟกระพริบง้อสาว แต่สาวไม่คิดแตะแม้แต่กลิ่น

"เอาไงวะ เยอะฉิบหาย" มังกรมองไปยังจานข้าวหมูกรอบที่มีอยู่ราวสิบจาน

"กูบาย แดกไม่ไหวว่ะ" ไฟออกตัว

"กูบายด้วย น้ำนี่ก็ไม่ใช่แนว" วินซ์โบกมือเช่นกัน

"เอาไงไอ้เดย์ แพรวไปโน้นแล้ว"

เก้าตะโกนถามคนต้นเรื่องที่มาขอให้พวกเขาช่วยซื้อข้าวซื้อน้ำมาง้อสาว เดย์บอกแค่ว่าเผลอพูดจาไม่ดีกับแพรวแล้วเธองอน เจอหมูกรอบน้ำมะนาวเข้าหน่อยเดี๋ยวเธอก็กลับมาดีด้วย แต่เหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิด เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเขามองตามสาวตาละห้อย

"นี่มึงชอบแพรวตั้งแต่เมื่อไหร่วะ" จู่ๆ คำถามก็ลอยออกจากปากมังกร "ก่อนหน้านี้กูเห็นมึงเฉยๆ ไม่ได้เป็นขนาดนี้นี่หว่า"

ไม่ใช่แค่มังกรสงสัย เพื่อนทุกคนก็สงสัย รู้เพียงว่าแพรวมาขออยู่ด้วยแบบโนซัมธิง ช่วยเหลือเธอเพราะลำบาก ทว่าช่วงนี้เดย์เปลี่ยนไป ติดหญิงหนึบ นัดสังสรรค์ก็เพิ่งจะไปเมื่อคืนในรอบหลายวัน แถมสายตาที่ใช้มองแพรวก็เปลี่ยนไปจากเดิม

"ไอ้เดย์..."

"ตอนที่ยัยนั่น..ทิ้งน้ำลายเอาไว้ในปากกูล่ะมั้ง"

คำตอบลอยมาออกมาแผ่วเบา ก่อนที่เดย์จะสาวเท้าเดินไปทางที่แพรวกับออมสินเพิ่งเดินไป

"กูบอกแล้วว่าไม่ใช่ไอดอล ไม่ใช่ไอเด้า แต่แววเดี้ยงมาแล้วว่ะ" วินซ์ขำก่อนเพื่อน "เฮ้อ! เมื่อคืนยังเห็นทำดุหวงเขา วันนี้หงอเป็นหมา เสียชื่อแก๊งเราฉิบหาย"

"ปากดีนักก็สมควร จัดการพวกนี้เถอะ"

เก้าหยิบจานข้าวไปแจกจ่ายโต๊ะนักศึกษาคนอื่นเพราะจะทิ้งก็เสียดาย หวังว่าผลบุญจะหนุนนำให้เดย์ง้อหญิงสำเร็จไวๆ