คนขี้หวง

@sss ผับ

ไม่คาดคิดว่าเดย์จะพาฉันมาที่ผับด้วย ดีนะที่ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดธรรมดาตั้งแต่อยู่ที่คาเฟ่แล้ว เขาบอกขอเวลาสองชั่วโมงแล้วจะกลับ ฉันก็เลยต้องเอาข้าวหมูกรอบมานั่งกินอยู่ที่โต๊ะกลม ซึ่งมีเพื่อนของเดย์แล้วก็ผู้หญิงไม่คุ้นหน้าอีกสองคนนั่งอยู่ข้างวินซ์ ส่วนฉันนั่งอยู่ข้างหนึ่งในสอง ฝั่งขวามือเป็นเดย์

"แพรว สั่งอย่างอื่นไหม" เก้าหวังดียื่นเมนูกระดาษมาให้ ฉันโบกมือแล้วหยิบแก้วน้ำมาดื่มเพราะเกิดติดคอพอดี "แค้กๆๆๆ"

แต่มันไม่ใช่น้ำนี่ ฉันมองแก้วน้ำสีเหลืองอำพันน้ำแข็งลอยคอด้านบนอย่างตกใจ ชัดเลย! แก้วเหล้าของเดย์

เดย์ถอนหายใจเบาๆ ดึงแก้วเหล้ากลับคืนแล้วหยิบแก้วน้ำเปล่าป้อนฉัน ดื่มเสร็จฉันก็ยิ้มให้เขาเป็นการขอบคุณแล้วหันไปยิ้มให้เก้า

"เราอิ่มแล้ว"

"เลี้ยงง่ายดี" เก้าแซวต่อ

"สนใจรับไปเลี้ยงไหมล่ะ ช่วงนี้หาเจ้าของอยู่"

ตึก! กุกกิกๆ

พลันโต๊ะก็โครงเครงไปมาเหมือนถูกกระแทก พวกเขาช่วยกันจับโต๊ะยกใหญ่เพราะทั้งขวด ทั้งแก้ว อาหารของแกล้มวางอยู่เต็มโต๊ะ ฉันก้มมองดูข้างใต้ ก็ไม่มีสิ่งแปลกปลอมใดๆ นอกจากขาของพวกเราทุกคน

"กูแนะนำให้มึงอยู่เฉยๆ" มังกรพูดกับเก้า เก้ายิ้มพยักหน้า ไม่ใช่แค่สองคนนี้นะ ไฟกับวินซ์ก็ยกยิ้มเหมือนกัน สงสัยจะชอบที่ฉันหยอกเล่นกลับล่ะมั้ง จะมีก็แต่เดย์ที่ทำหน้านิ่ง มือของเขาวางบนบ่าฉันตลอดเวลา

"นี่ๆ เธอเป็นแฟนเดย์เหรอ" ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างฉันกระซิบถาม

"อ่อ เราเคยรับจ็อบเป็นแฟนเดย์น่ะ"

"ฉันหมายถึง.. เธอเป็นแฟนกับเดย์เหรอ" เธอบุ้ยปากไปทางผู้ชายที่นั่งข้างฉัน ชิ! อย่ามาพรากเพื่อนฉันตอนนี้เด็ดขาดเชียว ฉันเลยขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบให้เสียงเบาลง

"ดูออกเลยเหรอ เหมือนใช่ไหม"

"ไม่ใช่ก็บอกมา ฉันจะได้สควอช"

วอท! สควอชในบริบทนี้คืออะไรนะ ฉันคิ้วขมวดสงสัย นึกภาพตามท่าสควอชยามออกกำลังกาย แต่ยังไม่ทันประมวลผลหรือตอบยัยคนนี้ เดย์ก็ดึงศีรษะฉันกลับคืนไปตั้งตรงก่อนจะก้มหน้าลงมากระซิบข้างหู

"อย่าขายฉันเด็ดขาด ถ้าไม่อยากถูกทิ้ง"

"ไม่!" ฉันรีบหันไปตอบ "กฏของการเป็นเพื่อนคือห้ามทิ้ง...แหวะ"

เดย์รูดนิ้วกับปากให้ฉันหยุดพูดแล้วหยิบแก้วเหล้าของเขามาจ่อปากฉัน เอ้า! ให้ดื่มฉันก็ดื่มนะ ดื่มหมดแก้วเลยด้วย

"ห้ามทิ้งเรานะเดย์" ฉันย้ำกับเขาอีกครั้ง กลัวจริงๆ นะ สถานที่อโคจรใช่ว่าจะช่ำชอง ใครก็ไม่รู้จัก เกิดถูกหิ้วไปล่ะแย่เลย

"ก็นั่งให้นิ่ง ปวดฉี่ก็บอก เดี๋ยวพาไป"

พยักหน้าหงึกหงึกๆ อย่างว่าง่าย อยู่กับเดย์ฉันเป็นตัวเล็กตัวน้อย เป็นคนเมาก็ยังได้ แก้วเหล้าของเดย์เลยเป็นแก้วของฉันด้วย ฉันดื่มสลับกับเขาดื่มจนรู้สึกมึนหน่อยๆ แล้วล่ะ

"แพรวๆ เฮ้ย! แพรวจริงด้วย"

มีคนเรียกและสะกิดไหล่ฉัน พอหันมองก็พบว่าเป็นเพื่อนในสาขา "อ้าวโก้ เจอกันที่มอไม่ฉ่ำปอดต้องมาเจอที่นี่อีกเนอะ"

"นั่นดิ เพิ่งรู้ว่าแพรวก็ดื่ม เอาไว้วันไหนนัดไปดื่มกันนะ" โก้ตบบ่าฉันเบาๆ

"ได้เลย เดี๋ยวชวนออมสินด้..."

หมับ! ครืด!

คุยอยู่ดีๆ ลำตัวของฉันก็มีแขนของเดย์พาดผ่านแล้วโอบรั้งให้ทั้งฉันและเก้าอี้ขยับเข้าไปชิดตัวเขา ฉันตกใจตัวชาดิกแหงนหน้าขึ้นมองคนด้านบน เดย์ไม่ได้มองหน้าฉัน เขามองโก้ด้วยดวงตาเรียบนิ่ง แต่แขนกดน้ำหนักโอบรัดฉันแนบแน่น เป็นอะไรของเขา.. นี่เพื่อนฉันไง

"เราไปนะ เอาไว้เจอกัน"

"อะ อ้าวโก้"

ฉันได้สติตอนโก้บอกลา มองอีกทีเขาก็เดินหายไปแล้ว ฉันเลยเบนสายตาปรือๆ มามองสมาชิกในโต๊ะ ทุกคนนั่งนิ่งและมองไปยัง... เดย์ ฉันก็เลยเอี้ยวตัวมองบ้าง วินาทีสบตา หัวใจฉันกระตูกวูบ พ่อเจ้าพระคุณไปโกรธใครมา ทำไมนัยน์ตาถึงดุขนาดนั้น

"เคลียร์ไปก่อน กูจะพาแพรวกลับ" เดย์ยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกก่อนวางลงบนโต๊ะเสียงดัง

"อย่ารุนแรง" วินซ์เอ่ย แต่เดย์ไม่ฟังอะไรแล้ว เขาลุกจากเก้าอี้ สอดแขนเข้าใต้รักแร้อุ้มฉันเหมือนอุ้มเด็ก

"เกาะให้แน่น" เขาสั่งฉัน

"จะเหาะไปรึไง" ถึงจะถามกวนกลับ ฉันก็ยอมโอบกอดรอบคอเขาอย่างว่าง่าย

"เธอได้เหาะแน่ ไม่ต้องห่วง"

น้ำเสียงของเขาที่พูดกับฉันทำเหมือนว่าฉันไปทำอะไรผิด แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ก็เห็นๆ กันอยู่

พ้นหลังของเดย์ วินซ์ก็หัวเราะขึ้นมากลางโต๊ะ เขาหันหน้าจอมือถือที่อัดคลิปวีดีโอช็อตเมื่อครู่เอาไว้ได้ให้เพื่อนคนอื่นดู

"กูว่าไอ้เดย์แม่งปลดระวางก็คราวนี้"

มังกรคิดว่าเดาไม่ผิด แพรวคือผู้หญิงคนแรกที่เดย์เอาตัวเข้าไปวอแววุ่นวายด้วยอย่างเต็มใจ ถึงจะบอกว่าเป็นเพื่อน แต่ก็คือเพื่อนผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่เขาเห็น เห็นมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มัธยมศึกษาแล้วด้วยซ้ำ แถมยังเป็นคนแรกที่เดย์พามาเปิดตัวกับพวกเขา

"แต่แพรวไม่ทันคนอย่างไอ้เดย์แหงๆ" เก้าก็คิดว่าตนเองเดาไม่ผิด

"พอมันจับแพรวอยู่หมัด พวกมึงก็เอามันเป็นไอดอลสิ" ไฟเสริมบ้าง

"ไอเด้าได้ไหมวะ" มังกรสวนทันควัน

"กูเอาอันหลัง"

วินซ์รีบโอบไหล่สาวข้างกาย เธอไม่ใช่แฟนแต่เป็นคนที่คุยกันเล่นๆ แล้วชักชวนกันไปเล่นต่อหลังจากดื่มคืนนี้

"แต่อย่าเพิ่งรีบตัดสินเลยว่ะ มันอาจจะเป็นไอเดี้ยงก็ได้" เพราะดูแล้วหวงโหดขนาดนั้น อาจถูกหญิงเขาเขี่ยทิ้งจนใจเดี้ยงก็ได้

"เดย์.."

"ง่วงก็นอน ถึงแล้วจะอุ้มขึ้นไปเอง" เขาสั่งแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถ ฉันไม่ยอมหรอกเลยกอดหมับเขา เดย์ก็รีบวาดแขนมากอดด้านหลังฉันเช่นกัน

"อยู่ดีๆ ก็โมโห เป็นไรของนาย"

"ไปนั่งดีๆ ขับรถอยู่ อันตราย"

"ก็นายทำเหมือนเราทำอะไรผิดนี่"

"แพรว!"

"นั่นไง เดย์ดุเราอีกแล้ว" ฉันผละออกจากเขามานอนหันหน้าไปอีกด้านเพราะชักมึนหัวขึ้นทุกที "เบื่อจะคุยกับเดย์"

เอี๊ยด! ฉันหลับตาอยู่ แต่รู้สึกได้ว่ารถจอดนิ่งสนิททันที จากนั้นก็มีสัมผัสจั๊กจี้คลอเคลียแก้ม ขาถูกความร้อนฉ่าของมือแนบชิด

"อื้อ เดย์"

"อย่าเบื่อคุยกับฉัน ตอนนี้เธอมีแค่ฉัน" เดย์พึมพำข้างหู อะไรของเขากัน ผู้ชายคนนี้ชักเอาใจไม่ถูก ฉันอยากหันไปพูดกับเขานะ แต่มันมึนหัวเหลือเกินและหนังตาก็หนักเสียจริง

"ก็มันคุยไม่ไหวนี่"

"ถ้าจูบ..."

หืม? จูบเหรอ ก็... อยากอยู่นะ ฉันฝืนเบี่ยงใบหน้าไปหาเขา พลันก็มีความนุ่มยุ่นทาบทับลงมา เดย์จูบฉัน จูบนุ่มฟูดูดดึงริมฝีปากหยอกเย้าให้ฉันหัวใจสะท้าน ดีจัง ฉันชอบ เลยพลิกตัวเป็นนั่งตรง วาดแขนโอบกอดรอบคอให้เราจูบกันถนัดขึ้น ปล่อยให้เดย์เคลื่อนฝ่ามือแตะต้องร่างกายของฉันอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

หัวสมองฉันไม่สั่งการแล้วว่าลิมิตของสถานะเพื่อนอย่างเราได้ถึงขั้นไหน ฉันชอบจูบของเดย์ กลิ่นหอมของตัวเขา เนื้อตัวหนัดแน่นภายใต้เสื้อผ้าแบรนด์ดังนี่ด้วย ชอบ ชอบหมดทุกอย่าง รวมถึงชอบเขา ฉันชอบเดย์!!