All Chapters of รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Chapter 91 - Chapter 100

ร่างบางที่นอนขดตัวซุกอยู่ในผ้าห่มหนาลืมตาขึ้นช้า ๆ จำได้ว่าเมื่อคืนเติมตระกูลเป็นคนอุ้มเธอขึ้นมา แถมยังช่วยเธออาบน้ำและเปลี่ยนชุดนอนอีก แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือเขาไม่นอนค้างในห้องเธอเหมือนที่ผ่านมา หลังจากช่วยเธอเปลี่ยนชุดนอนเสร็จเขาก็ออกไปจากห้อง แม้แต่กอดหรือหอมแก้มเขาก็ไม่ทำ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ความน้อยใจก็แล่นขึ้นมาจุกอกอย่างเสียไม่ได้ เธอรู้ว่าเขาเปลี่ยนไป แต่ที่ไม่รู้ก็คือเหตุผลว่าเพราะอะไรเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จจึงเดินลงมายังโต๊ะอาหาร ก็พบว่าบนโต๊ะมีถ้วยข้าวต้มเพียงถ้วยเดียว“พี่เติมไม่ทานข้าวเช้าเหรอคะป้ามอญ หรือว่าอยู่ในห้องทำงานเดี๋ยวมิ้งค์เดินไปตามเองก็ได้ค่ะ”“คุณเติมไม่อยู่ค่ะ ออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว”“ออกไปไหนเหรอคะ วันนี้มันวันหยุดนะ”“ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะคุณหนู แต่ดูคุณเติมเหมือนจะเครียด ๆ ป้าก็ไม่รู้ว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า”ร่างบางถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ “มีคนไปเอารถของมิ้งค์มาให้หรือยังคะ”“เอามาให้แล้วค่ะ ตอนนี้จอดอยู่ที่โรงรถ”“ค่ะ” ก้มหน้าทานข้าวต่อเงียบ ๆ พลางครุ่นคิดบางอย่างอยู่ในใจ บางอย่างที่กวนใจเธอมาตั้งแต่เมื่อคืนด้านคนที่หนีหน้าออกมาจากบ้านตั้งแต่เช้า ตอน

“ไอ้ธวัชมันฉลาดถึงทำแบบนั้น มันป้องกันและปกป้องลูกสาวไว้หมดทุกทาง เพราะมันรู้ว่าอรอนงค์เมียมันและลูกสาวมันไม่ได้มีสายเลือดเราแม้แต่หยดเดียว” พลับพลึงพูดอย่างแค้นใจ“แล้วลุงธวัชรู้ได้ไงครับว่าน้าอรเป็นแค่เด็กที่คุณยายเก็บมาเลี้ยง”“มันก็คงให้คนแอบตามสืบ ก็เหมือนที่มันรู้ว่าเราจะให้ทินรวบหัวรวบหางลูกสาวมันไง มันถึงแก้เกมส์เราโดยการยกทุกอย่างให้ไอ้เติมตระกูล แล้วส่งยัยมิ้งค์ไปเรียนต่อต่างประเทศ”ญานิศาตัวชาจนแทบไม่มีแรงเดิน น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตกอย่างกลั้นไม่อยู่หัวใจดวงน้อยของเธอแทบจะแตกสลายจนไม่มีชิ้นดี สิ่งที่กำลังรับรู้ในตอนนี้ทำให้เธอหูอื้อตาลายแม่ของเธอเป็นแค่เด็กที่คุณยายพลับพลึงเก็บมาเลี้ยงจริง ๆ เหมือนที่ลูกตาลพูดไว้ไม่มีผิด แล้วไหนจะประโยคที่บอกว่าจะให้ทินกรรวบหัวรวบหางเธออีก ทำไมทุกคนถึงใจร้ายกับเธอแบบนี้ ที่ผ่านมาทุกคนไม่เคยรักและเอ็นดูเธอเหมือนที่กระทำออกมาเลย ทุกอย่างเป็นแค่การแสดงเท่านั้น ทุกคนก็แค่หวังผลประโยชน์จากเธอ“ไอ้เติมก็เหมือนกันมันกันท่าผมทุกทาง ไม่ให้ผมได้เข้าใกล้มิ้งค์เลย ทำตัวเป็นจงอางหวงไข่อยู่ได้”“แล้วทินจะเอายังไงล่ะ”“ถ้าเป็นไปได้ผมก็อยากจะเอ

“คุณเติมคะ ฟ้าว่าเราบอกความจริงคุณมิ้งค์เถอะค่ะ ฟ้าไม่อายอะไรทั้งนั้น”“ไม่จำเป็นหรอก ต่อให้บอกอะไรไปก็ไม่ได้ทำให้เขามองเราดีขึ้นหรอก!”ญานิศามองทั้งคู่เดินออกไปจนลับตา ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นแล้วปล่อยให้น้ำตารินไหลออกมาอย่างสุดกลั้น เมื่อวันก่อนเขาเพิ่งบอกว่ารักเธอไปหยก ๆ แต่วันนี้เขากลับกอดประโลมกับผู้หญิงคนอื่น ถ้อยคำว่ารักจากเขามันช่างเชื่อถือไม่ได้เลยเสียงเรียกเข้าจากมือถือดึงเธอให้ออกจากความเสียใจ หญิงสาวลุกขึ้นยืนเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ เมื่อเห็นว่าผู้ที่โทรเข้ามาคือพอล กดรับสายพร้อมกับสนทนาอยู่ชั่วครู่จึงกดวางทว่ายังไม่ทันจะได้เดินออกมาจนพ้นประตูก็มีข้อความส่งเข้ามาอีกรอบ ทว่าว่ารอบนี้มันถูกส่งมาจากดารินทร์ เป็นรูปภาพจากไอจีร้านเครื่องประดับร้านหนึ่งในภูเก็ต ที่ขึ้นขอบคุณเติมตระกูลซึ่งไปซื้อสินค้าที่ร้าน พร้อมกับโพตส์รูปสร้อยจี้ไข่มุกซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นสินค้าที่ชายหนุ่มซื้อนั่นเอง‘พี่เติมซื้อมาให้แกใช่ไหม’ ดารินทร์ส่งข้อความมาถามต่อพร้อมกับสติ๊กเกอร์เขินอายร่างบางแค่นยิ้มมุมปากอย่างสมเพชตัวเอง ซื้อมาให้เธองั้นหรือ........จากนั้นก็มีข้อความส่งเข้ามาจากดารินทร์อีกแต่เธอไม่คิดจะเปิ

“กูอยู่ที่ทองหล่อ ผับxx รีบมาแล้วกันกูจะคอยดูเด็กมึงอยู่ห่าง ๆ ให้” รณภพรีบบอกก่อนที่เติมตระกูลจะกดวางสาย“ขอบใจมึงมาก”“ก็มึงเพื่อนกูนี่ ทำไงได้หลวมตัวไปคบด้วยแล้ว”“เรื่องเพื่อนมึงเยี่ยมมาก แต่เรื่องอื่นมึงยอดแย่ว่ะ”“เออ กูรู้” รณภพที่โดนเพื่อนตำหนิวางสายไปอย่างรวดเร็ว“เกิดเรื่องกับคุณมิ้งค์เหรอคะ” นภาทิพย์ถามขึ้น“ไม่เชิงเกิดเรื่องหรอก แค่เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องซะมากกว่า”หญิงสาวระบายยิ้มออกมา เห็นสีหน้าและอาการกระวนกระวายของเติมตระกูลก็รู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มเป็นห่วงญานิศาแค่ไหน“คุณเติมไปดูคุณมิ้งค์เถอะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงฟ้า ฟ้าดูแลตัวเองได้ คุณเติมทิ้งคุณมิ้งค์มาแบบนี้คุณมิ้งค์เธอคงน้อยใจแย่”“ฟ้าก็เห็นนี่ว่าเขาเป็นคนไล่พี่ออกมาจากบ้านเองนะ”“คุณเติมกำลังงอนคุณฟ้าอยู่ใช่ไหมคะเนี่ย” หญิงสาวอดขำไม่ได้ อยู่กันมาก็หลายปีไม่เคยเห็นเขาน้อยใจผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ชายหนุ่มส่งสายตาดุคมให้ กลบเกลื่อนอาการเสียฟอร์ม“แน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้” ถามย้ำอีกรอบ“แน่ใจค่ะ”“ถ้าไอ้ภพยังมาวุ่นวายหรือฉวยโอกาสกับฟ้าอีกให้รีบโทรหาพี่นะ” เติมตระกูลมองดูรอยที่เกิดกับฟ้าแล้วเอ่ยบอก เขารู้ว่ารณภพเพื่อนสนิทตนก

“ตอนนี้คุณอยู่ไหนคะ จะให้ฉันไปเจอที่ร้านไหนดี”“ผมอยู่ที่ทำงานคุณแล้ว”งั้นคุณรออยู่ข้างล่างก็ได้ เดี๋ยวฉันลงไป ขอเวลาเก็บกระเป๋าแป๊บหนึ่ง” วางสายแล้วหันมาบอกนันทินี“มิ้งค์ออกไปทานข้าวข้างนอกนะคะ”“ค่ะ” นันทินีลอบมองร่างบางที่เก็บสัมภาระบนโต๊ะลงกระเป๋าสะพายอย่างลวก ๆ ก่อนจะเดินออกไปอย่างเร่งรีบ เลขามากประสบการณ์อย่างเธอก็อยากจะถามเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็รู้ว่าถามไปก็คงไม่ได้คำตอบ รู้ ๆ กันอยู่ว่าทั้งเจ้านายของตนและญานิศาต่างก็ปากแข็งทั้งคู่“ร้านนี้เป็นของพี่ที่รู้จักคนสนิทของฉันเองค่ะ รับประกันว่าอร่อยทุกอย่าง คุณกลับไปที่ลอนดอนแล้วจะต้องร่ำไห้อยากกลับมากินอีกแน่นอน” ญานิศาที่พาพอลมานั่งร้านเจ้หนิงเอ่ยบอก“ถ้าคุณยังอยู่เมืองไทยยังไงผมก็ต้องกลับมาอีกแน่ ๆ”“แน่ใจเหรอคะ?”“แน่ใจสิ ลืมไปแล้วเหรอว่าคุณน่ะเป็นภรรยาของผม”“พอล!” ญานิศามองค้อนร่างสูงที่นั่งตรงข้ามกับตัวเอง“ไหนคืนนั้นคุณบอกว่าระหว่างเราไม่มีอะไรกันไง” จำได้ว่าหลังจากตื่นขึ้นมาจากความเมาในโรงแรมหรูกับพอล ตัวเธอนอนอยู่บนเตียงโดยที่ยังสวมเสื้อผ้าครบชุด และพอลเองก็หอบหมอนและผ้าห่มไปนอนตรงโซฟาโซนห้องนั่งเล่น รู้จักกันมาหล