All Chapters of รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Chapter 111 - Chapter 120

“แกหาคอนโดไว้ให้ฉันแล้วใช่ไหม”“ยังไม่ได้หา”ปาวลีตอบเสียงราบเรียบ“อ้าว แล้วแบบนี้จะให้ฉันไปพักที่ไหนล่ะ”“แกไปพักบ้านฉันก็ได้นะมิ้งค์ จะอยู่นานเป็นปีเลยก็ได้ รับรองฟรีไม่คิดตังค์แม้แต่บาทเดียว แถมอาหารให้สามมื้อด้วย” ดารินทร์เสนอความเห็น“ได้ไงกัน เกรงใจพ่อแม่แกน่ะสิ”ญานิศาเอ่ยแย้ง“ที่บอกว่าไม่ได้หาเพราะฉันจะให้แกไปอยู่เพนท์เฮ้าส์ฉันต่างหากล่ะ”เพนท์เฮ้าส์ของแกเหรอ ตรงไหน ทำไมฉันไม่เห็นรู้มาก่อนเลย”“ก็เพนท์เฮ้าส์โครงการของเอสเคไลฟ์ที่ซื้อที่ไปจากพ่อฉันไง”“จะบ้าเหรอลี นั่นมันเพนท์เฮ้าส์หรูเลยนะ ราคาห้องหนึ่งเหยียบร้อยล้านแหนะ จะให้ฉันเข้าไปอยู่ได้ยังไง” จำได้ว่าตอนที่เธอตัดสินใจเดินทางไปอังกฤษ โครงการเพนท์เฮ้าส์นี้กำลังเริ่มก่อสร้าง แต่เธอก็ได้ยินเติมตระกูลพูดถึงบ่อย ๆ จึงรู้ดีว่าราคาแพงหูฉี่ขนาดไหน“ถือว่าเป็นสวัสดิการจากบริษัทไง แกไปอยู่ที่นี่ดีที่สุดแล้ว ใกล้ที่ทำงานด้วยเดินทางสะดวก แล้วอีกอย่างความปลอดภัยก็เข้มขวด ฉันจะได้หายห่วงไง แกเป็นเพื่อนฉันนะมิ้งค์ แถมตัวคนเดียวอีก ถ้าให้ไปอยู่ที่อื่นฉันไม่ไว้ใจ ฉันเป็นห่วงแกจริง ๆ”ญานิศามองหน้าเพื่อนด้วยสีหน้าลำบากใจ เธอเข้าใจในความหวั

เติมตระกูลและงามเนตรต่างส่งยิ้มให้กัน แถมท่าทางที่สนิทสนมจนแทบจะสิงร่างกันนั่นอีก มันแปลเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากว่าพวกเขากำลังคบกันอยู่....เธอควรยินดีกับภาพที่เห็นไม่ใช่หรือ นี่คือสิ่งที่เธอต้องการมาตลอดไง การที่เห็นเขาเจอคนดี ๆ และคู่ควร แล้วเธอจะร้องไห้ทำไม เข้มแข็งไว้สิญานิศา คิดได้ดังนั้นจึงเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเองพร้อมกับเข็นรถเข็นหลบมุมไปทางอื่น เวลานี้เธอยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาจริง ๆ“มองอะไรอยู่เหรอคะพี่เติม” งามเนตรที่ยืนเกาะแขนชายหนุ่มอยู่ถามขึ้น เมื่อเห็นว่าเขากำลังมองไปทางหนึ่งอย่างไม่วางตาแต่แทนที่จะตอบคำถาม เติมตระกูลกลับแกะมือเรียวของงามเนตรออก แล้วเดินไปทางแผนกอาหารสำเร็จรูปแทน ร่างสูงกวาดสายตามองหาจนทั่วกลับไม่พบคนที่ตัวเองต้องการ หรือว่าเขาจะตาฝาดไป...“มีอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่าเจอคนรู้จัก” หญิงสาวเอ่ยถามอีกรอบเมื่อชายหนุ่มเดินกลับมา“เปล่า คงตาฝาดน่ะ” เอ่ยตอบพร้อมกับยื่นบัตรเครดิตให้แคชเชียร์“ได้ของที่คุณย่าต้องการครบหมดแล้วใช่ไหม”“ค่ะ ได้ครบหมดแล้ว”“ถ้างั้นก็กลับกันเถอะ”“แต่ว่าเนตรหิวแล้ว เราทานข้าวกันก่อนได้ไหมคะ”คิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยออกไป “ได้สิ

ชายหนุ่มต้องฝืนยับยั้งตัวเองไม่ให้ดึงเธอเข้ามากอดทั้งที่อยากทำจนใจจะขาด เขาอยากกอดเธอให้สมกับความคิดถึงที่มันล้นอยู่ในอก แต่ถ้าทำแบบนั้นเธอคงจะมองเขาเป็นแค่ผู้ชายสันดานดิบ คงคิดว่าเขาเป็นคนที่จ้องจะฉกฉวยโอกาสเหมือนเมื่อครั้งในอดีตอีก ที่สำคัญเขาไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะมีใครไปหรือยังความสัมพันธ์ของเธอกับผู้ชายคนนั้นมันอยู่ในรูปแบบไหนกันแน่ เขาอยากเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเธออีกครั้ง เริ่มต้นจากศูนย์แล้วค่อย ๆ พัฒนาความสัมพันธ์ไปเรื่อย ๆ เขาอยากเป็นคนรักกับเธอเหมือนคู่รักคนอื่น ๆ ทั่วไป“ว่าแต่พี่เติมมาที่นี่ได้ยังไงคะ ยัยลีไม่น่าโทรไปรบกวนพี่เติมเลย” ญานิศามั่นใจว่าปาวลีตั้งใจจะให้เธอเจอกับเติมตระกูล“พี่พักอยู่ที่นี่ ”ตอบสั้น ๆ แต่ทว่าคนฟังกลับตกใจจนตาโต“อยู่ที่นี่งั้นเหรอคะ”“ใช่! ชั้นถัดไปข้างบน”มิน่าเล่าเธอถึงเจอเขาที่ซุปเปอร์มาเก็ตและเห็นภาพบาดตานั่น นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ การที่ให้เธอมาพักเพนท์เฮ้าส์หรูนี่ทุกอย่างคือแผนของปาวลี!“ยังไงมิ้งค์ก็ขอบคุณพี่เติมมากนะคะ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว มิ้งค์ว่าพี่เติมกลับไปพักผ่อนดีกว่าค่ะ” ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณ ชายหนุ่มรู้ตัวดีว่ากำลังโดนเธอไล่ทาง

ถ้าคำว่ารักจากเธอเมื่อก่อนหน้านี้ทำให้หัวใจของเขาพองฟูราวกับล่องลอยอยู่บนสวรรค์ ประโยคถัดมาของเธอเมื่อกี้ก็ไม่ต่างอะไรจากการผลักเขาให้ลงนรกดี ๆ นี่เอง“ที่สำคัญพี่เติมเองก็มีคนของตัวเองอยู่แล้ว เราอย่าทำผิดต่อใครเลยนะคะ ให้ทุกอย่างมันจบแบบนี้และเป็นอดีตอย่างที่ผ่านมาดีกว่าค่ะ”“พี่นี่นะมีคนของตัวเองอยู่แล้ว ถ้าคิดจะปฏิเสธกันก็หาเหตุผลที่มันดี ๆ หน่อยไม่ใช่เหตุผลแบบนี้”คงเพราะความเสียใจที่ทำให้เขาคุมสติไม่อยู่ ถึงพูดออกไปอย่างเกรี้ยวกราดแบบนั้น เขาเฝ้าภาวนามาตลอดว่าอยากเจอเธออีกสักครั้งเพื่อจะเจอกับความเสียใจแบบนี้น่ะหรือ“กำลังจะแต่งก็แปลว่ายังไม่ได้แต่งสินะ งั้นก็อย่าหวังว่าจะได้แต่ง เพราะนอกจากพี่แล้วมิ้งค์ไม่มีสิทธิ์แต่งกับใครทั้งนั้นแหละ” พูดอย่างคนเอาแต่ใจจบก็ลุกขึ้นเดินหันหลังออกจากห้องไปญานิศาได้แต่มองตามหลังไปจนลับตา แล้วก้มลงมองจานสปาเก็ตตี้ของเขาที่วางทิ้งไว้ซึ่งแทบจะไม่มีร่องรอยของการกินเลย ความรู้สึกหลากหลายกำลังตีกันในหัวสมองของเธอจนวุ่นไปหมด เขาทำเหมือนคนเอาแต่ใจโดยไม่คิดถึงความรู้สึกของเธอเลย เข้าใจแล้วว่าการที่ต้องเป็นที่รองรับอารมณ์ของคนอื่นมันเป็นยังไง เมื่อก่อนเขา

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะคุณมิ้งค์” เอ่ยทักตามมารยาทพร้อมกับหันไปมองเติมตระกูลด้วยสายตาเย้ายวน ชายหนุ่มก็ไม่รอช้ารีบตักอาหารใส่จานให้งามเนตรกลับทันที“ค่ะ มิ้งค์จำได้ว่าเราเจอกันครั้งสุดท้ายที่โรงพยาบาลตอนมิ้งค์ไปเยี่ยม..พี่เติม” ประโยคสุดท้ายดูแผ่วลง ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ในเมื่อเติมตระกูลรู้ว่าเธอไปเยี่ยม ก็หมายความว่างามเนตรคงบอกเขา ไม่อย่างนั้นชายหนุ่มจะรู้ได้ไงในเมื่อวันนั้นเธอเจองามเนตรแค่คนเดียว“ค่ะ” งามเนตรตะกุกตะกักขึ้นมาทันใดเติมตระกูลมุ่นคิ้วด้วยความสงสัยทันที มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ วันนั้นงามเนตรเจอกับญานิศางั้นหรือ แล้วทำไมงามเนตรถึงไม่เคยบอกเรื่องนี้กับตน คนที่บอกเขาว่าเจอญานิศาก็คือนภาทิพย์ต่างหาก!ยังมีอะไรที่เขายังไม่รู้อีกบ้าง?“ดูคุณเติมกับคุณเนตรจะสนิทกันจังเลยนะคะ” ปาวลีที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ถามขึ้น แค่มองตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไงกับเติมตระกูลอยู่“พอดีเนตรเป็นหลานสาวของเพื่อนสนิทคุณย่าพี่เติมน่ะค่ะ เลยทำให้เราไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ” เธอรีบตอบเพื่อเลี่ยงประเด็นที่ตัวเองมีชนักปักหลังอยู่“คงเพราะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ นี่เอง มิน่าล่ะวันก่อนมิ้งค์ก็เจอคุณเติมกับคุณเนตรท