All Chapters of รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Chapter 71 - Chapter 80

“แบบนี้คุณเติมคงเหนื่อยเลยสิ ดูแลบริษัทไม่พอยังต้องคอยดูแลหนูญานิศาอีก”“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ” เติมตระกูลตอบเสียงราบเรียบ“ลีว่าคุณเติมคงเหนื่อยอีกไม่นานหรอกค่ะ ดูหนุ่ม ๆ ในงานสิคะ จ้องยัยมิ้งค์ตาเป็นมันเชียว เดี๋ยวคงมีคนอาสามาช่วยคุณเติมดูแลยัยมิ้งค์แน่ ๆ ว่าแต่คุณเติมเถอะ อย่าทำตัวเป็นพี่ชายหวงน้องสาวล่ะ เอ๊ะ!!หรือว่าหวงคะ” ปาวลีแกล้งเย้า แต่มันกลับทำให้เติมตระกูลชะงักไปกับคำถาม“อุ๊ย!อะไรไม่รู้เข้าตาลีค่ะ รู้สึกแสบจัง คุณเติมช่วยดูให้ลีหน่อยได้ไหมคะ” ปาวลียกมือเรียวของตนขึ้นมาแตะที่ตาเบา ๆ“ตรงไหนครับ มาเดี๋ยวผมช่วยดูให้” ร่างสูงของเติมตระกูลก้มลงมาดูใกล้ ๆ“ตรงนี้ค่ะ ลีรู้สึกเคืองตรงนี้” เอแกล้งชี้ไปที่หางตาเติมตระกูลเป่าให้เบา ๆ หญิงสาวจึงกะพริบตาปริบ ๆ สองสามทีแล้วโบกไม้โบกมือ “คงจะออกแล้วมั้งคะ ลีหายเคืองแล้ว”ศราวุธมองบุตรสาวอย่างไม่เข้าใจว่าเจ้าหล่อนกำลังจะทำอะไรอยู่ปาวลีลอบยิ้มอย่างเป็นต่อเมื่อเห็นว่าญานิศามองมาทางตนและเติมตระกูล ซึ่งญานิศาคงเห็นทุกการกระทำหมดแล้ว“ตายแล้ว! ทำไมยัยมิ้งค์ทำตัวน่าเกลียดแบบนั้นคะ” ปาวลีเอ่ยเสียงสูง ชี้นิ้วไปทางญานิศาที่ตอนนี้ทินกรกำลังตัก

ปาวลีและศราวุธยืนมองอากัปกิริยาของคนทั้งคู่อย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นว่าทั้งคู่เดินออกจากงานไปแล้วจึงหันมามองบุตรสาวที่ตอนนี้ยืนเอามือปิดปากหัวเราะจนไหล่สั่น“พ่อว่าระหว่างคุณเติมตระกูลและหนูญานิศามีบางอย่างไม่ปกติ”“ลีถึงบอกพ่อไงคะว่าให้รอดูอะไรสนุก ๆ”“นี่คือเหตุผลที่ลูกสาวของพ่อไม่สนใจคุณเติมตระกูลใช่ไหม”“ก็มีส่วนค่ะ ลีไม่ใช่คนที่จะชอบวิ่งไล่ตามคนที่เขามีคนที่รักอยู่แล้ว”“รู้มานานแค่ไหนแล้ว”“สักพักแล้วค่ะ ทุกครั้งที่คุยกับลี เวลาคุณเติมพูดถึงยัยมิ้งค์ น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน ยิ่งตอนยัยมิ้งค์กลับมาแววตาที่คุณเติมมองยัยมิ้งค์มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความคิดถึง”“เพราะแบบนี้เราถึงมาคุยกับพ่อเรื่องที่ดินที่ทางนั้นสนใจอยู่”“ลีก็แค่ไว้ใจเขา และคิดว่าร่วมงานกับเขาบริษัทเราจะก้าวไปไกลมากกว่านี้ ไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวหรอกค่ะ”“พ่อเลี้ยงลูกสาวมาเองกับมือ คิดว่าพ่อจะไม่รู้จักนิสัยลูกสาวตัวเองงั้นหรือ”ปาวลีหันมามองหน้าบิดาก็เจอกับสายตาอาทรที่ส่งมาให้ ชายสูงวัยลูบหัวบุตรสาวอย่างอ่อนโยน “ไปทิ้งระเบิดไว้แบบนั้นฆ่ากันตายขึ้นมาจะทำยังไง”“อย่างคุณเติมน่ะเหรอคะจะกล้าฆ

“หิวไหม” จำได้ว่าในงานเห็นเธอทานไปบ้าง แต่เท่าที่สังเกตเห็นทานไปนิดเดียว“ไม่หิว”“แต่พี่หิว เราแวะหาอะไรกินกันก่อนนะ” เติมตระกูลรู้ว่าเธอหิวแต่ไอ้ครั้นจะยอมเอ่ยออกมาตรง ๆ คงไม่มีทางเสียล่ะ“ถ้ามีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้ว วันหลังก็ไม่ต้องเอ่ยถามความเห็นคนอื่นหรอก”“ก็ถามพอเป็นพิธีไปแบบนั้นแหละ เพราะไม่ว่ายังไงมิ้งค์ก็ต้องลงไปกินกับพี่”“ก็บอกว่าไม่หิวไง” ถึงแม้ในใจจะหิวแต่ก็อดพยศออกมาไม่ได้“งั้นก็ไม่ต้องกินไปนั่งเป็นเพื่อนพี่เฉย ๆ แล้วกัน” พูดพร้อมกับจอดรถข้าง ๆ ฟุตบาทที่มีร้านอาหารรายเรียงอยู่สองข้างทางเติมตระกูลจอดรถพร้อมกับเปิดประตูฝั่งคนนั่งข้างออก ไม่ลืมหยิบเสื้อสูทของตนขึ้นมาคลุมให้“กินร้านข้างทางง่าย ๆ แบบนี้เป็นไหม”ญานิศามองไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวบนฟุตบาทที่มีคนนั่งอยู่เกือบเต็มทุกโต๊ะโดยไม่พูดอะไร“เห็นร้านเล็ก ๆ แบบนี้แต่อร่อยมากนะ วันไหนพี่เลิกงานดึก ๆ มักจะแวะมาฝากท้องประจำ”“ใครถามไม่ทราบ”“ก็อยากบอกเผื่อเปลี่ยนใจอยากจะกินด้วยกัน” เขาเดินไปสั่งและนั่งรออยู่ที่โต๊ะญานิศาเดินตามลงมานั่งฝั่งตรงข้าม รอไม่นานคนขายก็ถือก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟให้“บอกแล้วไงว่าไม่หิว จะสั่งมาให้ทำไม” ถาม

ลิ้นร้อนที่กำลังโลมเลียส่วนปลายยอด ทำให้ชายหนุ่มถึงกับเผลอสะดุ้งออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะแอ่นสะโพกสวนกลับเข้าไปในอุ้งปากอุ่นแล้วระรัวเป็นจังหวะเข้าออกถี่ ๆ ริมฝีปากบางที่ช่างพ่นวาจาร้ายกาจในเวลาปกติแต่ตอนนี้มันกำลังทำให้เขาคลั่งแทบบ้า“อย่าเพิ่งเสร็จนะพี่เติม รอมิ้งค์ด้วย” เอ่ยห้ามเมื่อเห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยไฟราคะราวกับจะมอดไหม้“ยังไม่เสร็จหรอก พี่จะเสร็จในตัวมิ้งค์” ปากเอ่ยตอบแต่สะโพกก็ยังขยับกระแทกเข้าออกในอุ้งปากอุ่นไม่หยุดญานิศาผงกหัวเข้าออกตามจังหวะกระแทกของชายหนุ่ม ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าของตนออก ผลักให้ชายหนุ่มนอนราบไปกับพื้น แล้วขึ้นมานั่งทาบทับร่างแกร่ง ที่ตอนนี้หายใจขาดจังหวะด้วยความกระสันสายตาคมมองร่างเล็กที่นั่งคร่อมตนอยู่ด้วยความหลงใหล อยากรู้ว่าเจ้าหล่อนจะทำยังไงกับเขาต่อญานิศายกสะโพกของตนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ครอบครองแท่งเอ็นร้อนของชายหนุ่มไว้ในร่องสวาทของตนจนมิดลำ สะโพกอวบขยับขึ้นลงเป็นจังหวะอย่างผู้คุมเกมส์ ร่างหนาด้านล่างก็ไม่ขัดขืนแต่กลับช่วยอำนวยความสะดวกให้อีกฝ่ายได้โยกขยับให้ถนัดขึ้นฝ่ามือใหญ่จับเอวคอดไว้หลวม ๆ พร้อมกับช่วยยกเจ้าหล่อนกระแทกขึ้นลงอย่า

“พี่เติมจำได้ด้วยเหรอคะ” ใจเต้นแรงด้วยความดีใจที่รู้ว่าเขายังจำเรื่องราวของเธอในอดีตได้“พี่จำเรื่องของมิ้งค์ได้ทุกเรื่องไม่เคยลืม” เขาบอกหน้าตาเฉย แต่ก็แอบเห็นทางหางตาว่าเจ้าหล่อนแก้มเห่อแดงด้วยความเขินอาย“ขอบคุณนะคะที่ดีกับมิ้งค์มาตลอด ถึงแม้ว่ามิ้งค์จะดื้อและงี่เง่าแค่ไหนก็ตาม”คราวนี้ชายหนุ่มชะลอความเร็วรถลง พร้อมกับขับไปจอดข้าง ๆ พุ่มไม้ในที่ลับตาคนก่อนเอ่ยบอก “เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นได้ไหม”ญานิศาตาโตมองคนตรงหน้าด้วยสายตาตะลึง “นี่มันยังกลางวันแสก ๆ นะพี่เติม ใครผ่านมาเห็นเข้าจะทำยังไง ถึงแม้จะลับตาคนก็ใช่ว่าจะไม่มีใครมาเห็น”เติมตระกูลหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างชอบใจ “พี่แค่จะขอเปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นการที่มิ้งค์จะช่วยลดความดื้อกับพี่ลงหน่อยจะได้ไหมแค่นั้นเอง คิดเรื่องอย่างว่าไปไกลถึงไหนแล้วเราน่ะ” ฝ่ามือหนาลูบหัวคนหน้าแดงแปร๊ดอย่างเอ็นดู“มิ้งค์จะไปรู้ได้ไงล่ะ ก็เห็นทุกทีพี่เติมก็วกหาแต่เรื่องแบบนั้นตลอดนี่นา” เธอเอ่ยแก้เขินเมื่อรู้ว่าตัวเองคิดไปถึงเรื่องอย่างว่า แถมยังถูกเติมตระกูลล้อเลียนเอาอีก“แต่ถ้ามิ้งค์อยากจะให้พี่เอา หรืออยากจะลองเอาท์ดอร์ตรงนี้ดูบ้างพี่ก็ไม่ขัดน