All Chapters of รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Chapter 101 - Chapter 110

“ไม่ทราบว่าคุณเติมตระกูล ชัชวาลเดช พักอยู่ห้องไหนคะ” ญานิศาเอ่ยถามประชาสัมพันธ์สาวของโรงพยาบาลด้วยเสียงร้อนรน“อยู่ห้อง505 ตึกA ค่ะ”“ขอบคุณมากค่ะ” นิ้วเรียวกดเรียกลิฟต์อย่างรีบร้อน เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกญานิศาก้าวเข้าไปข้างในพร้อมกับกดหมายเลขชั้นที่ประชาสัมพันธ์สาวเพิ่งบอกไป“รอด้วยค่ะ” หญิงสาวหน้าตาสะสวยเอ่ยบอก พร้อมกับก้าวเข้ามายืนในลิฟต์ข้าง ๆ เธอ“มาเยี่ยมพี่เติมเหรอคะ” ผู้มาใหม่เอ่ยถาม ญานิศาหันมามองจนเต็มตา แล้วก็จำได้ว่าเจ้าหล่อนคืองามเนตร ผู้หญิงที่เคยเอาอาหารกลางวันไปให้เติมตระกูลที่บริษัทหญิงสาวลอบสำรวจงามเนตรอย่างเงียบ ๆ แล้วก็ต้องสะดุดตากับสร้อยคอที่เจ้าหล่อนสวมอยู่ มันเป็นเส้นเดียวกับที่ดารินทร์เคยส่งมาให้เธอดู ว่าเติมตระกูลซื้อจากร้านเครื่องประดับราคาแพงขึ้นชื่อของภูเก็ต ที่แท้ชายหนุ่มก็ซื้อมาฝากงามเนตรนั่นเอง“ค่ะ” ญานิศาตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“เนตรก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันค่ะ แต่เมื่อวานก็อยู่เฝ้าจนสี่ทุ่ม” เจ้าหล่อนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เหนือกว่า“พี่เติมเข้าโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อวานแล้วเหรอคะ”“ตั้งแต่วันก่อนต่างหากค่ะ วันนี้วันที่สามแล้ว อุ๊ย! ตายจริง ไม่มีใคร

เป็นอีกครั้งที่ญานิศามานั่งหลบมุมอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวในสวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ ๆ บ้าน เพื่อทบทวนถึงเรื่องราวทุกอย่างที่ผ่านมา บริษัทของพ่อเธอล้มละลายไปตั้งนานแล้วอย่างนั้นหรือ แล้วคนที่เข้ามาซื้อหุ้นไว้ก็คือเติมตระกูล และถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะมีบ้านอมรกุลด้วยบิดาของเธอคงเอาบ้านไปจำนองไว้เพื่อพยุงธุรกิจ แต่สุดท้ายก็ไปไม่รอด เขาเข้ามานั่งแท่นผู้บริหารและเข้ามาอยู่ในบ้านอมรกุลอย่างถูกต้อง เพราะเขาคือเจ้าของตัวจริง ไม่ใช่คนเลวที่แย่งทุกอย่างไปจากเธออย่างที่เธอยัดเยียดให้เขามาโดยตลอดมิหนำซ้ำเขายังจดทะเบียนสมรสกับเธอเพียงเพราะบิดาเธอขอร้อง ทั้งที่มันอาจจะไม่ได้มาจากความเต็มใจของเขาเลย ที่ทำไปเพราะไม่ต้องการให้เธอโดนทินกรและครอบครัวหลอก เงินทุกบาททุกสตางค์ที่เธอใช้ก็เป็นเงินส่วนตัวของเขาทั้งนั้น ไม่มีเงินของอมรกุลเลยแม้แต่บาทเดียวญานิศามองกุญแจรถหรูในมือของตนแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ยิ่งรู้ว่าเงินที่ให้เธอใช้เป็นเงินส่วนตัวของเขาเธอก็ยิ่งสมเพชตัวเอง เธอก่นด่าดูถูกและยัดเยียดให้เขาเป็นกาฝากเสมอมา โดยหารู้ไม่ว่าเธอต่างหากที่เป็นกาฝากในชีวิตเขา หลงคิดว่าตัวเองเป็นนางหงส์มาตลอด แต่ตอนนี้เป็นได้

ส่วนคนที่ทำให้เติมตระกูลว้าวุ่นจนแทบเป็นบ้าเป็นหลังอยู่ตอนนี้ กำลังนั่งเผชิญหน้ากับคุณสยามในร้านอาหารแห่งหนึ่ง“มิ้งค์ต้องขอโทษด้วยนะคะที่นัดคุณลุงออกมากะทันหันแบบนี้”“ไม่เป็นไร ลุงเชื่อว่าหนูมิ้งค์นัดลุงออกมาแบบนี้คงมีเรื่องสำคัญอะไรแน่ ๆ”“คุณลุงได้เตรียมเอกสารที่หนูต้องการมาไหมคะ”“เตรียมมาแล้ว หนูลองตรวจความเรียบร้อยดูอีกทีก็แล้วกัน” ชายสูงวัยส่งซองสีน้ำตาลมาให้ญานิศารับมาอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ“หนูมิ้งค์คิดดีแล้วใช่ไหม”“ค่ะ หนูคิดมาอย่างดีแล้ว” ไม่มีความลังเลในน้ำเสียงเลยสักนิด“คุณลุงก็รู้ว่าทุกอย่างมันไม่ใช่ของหนู และอีกอย่างพี่เติมก็เป็นเจ้าอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง”“หนูมิ้งค์รู้ความจริงแล้วหรือ” ชายสูงวัยหรี่ตาถามอย่างสงสัย“ค่ะ พี่เติมบอกทุกอย่างกับมิ้งค์หมดแล้วค่ะ ทั้งเรื่องหุ้นของบริษัท เรื่องบ้านที่จำนองไว้ หรือแม้กระทั่งเรื่องที่คุณพ่อล้มละลาย” เธอปั้นหน้ายิ้มให้เล็กน้อยเพื่อไม่ให้มีพิรุธ ไม่อย่างนั้นมีหวังคุณสยามได้โทรรายงานเติมตระกูลแน่ ก็รู้ ๆ อยู่ว่าตอนนี้เขาแทบจะรายงานทุกเรื่องให้เติมตระกูลรู้“แล้วหนูมิ้งค์ไม่โกรธคุณเติมหรือ”“ไม่

เติมตระกูลรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงเมื่อได้อ่านข้อความในจดหมาย เขาดีใจที่เธอบอกว่า ‘รัก’ เพราะมันคือสิ่งที่เขารอคอยมาแสนนาน ที่เฝ้าอดทนทุ่มเททำทุกอย่างก็เพื่อคำ ๆ นี้จากเธอไม่ใช่หรือ แต่มันจะมีประโยชน์อันใดถ้ามันมาพร้อมกับการจากไปของเธอชายหนุ่มรีบเดินออกจากห้องทำงานแล้วก้าวเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของเธออย่างเร่งรีบ หวังว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไปเขาจะยังเจอเธออยู่ในห้อง หวังเหลือเกินว่าเขาจะมาทันเวลา ก่อนที่ญานิศาจะก้าวออกจากบ้านหลังนี้ไปแต่แล้วเขาก็ต้องพบกับความผิดหวัง เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วเจอแต่ความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของคนที่อยากจะเจอ เปิดตู้เสื้อผ้าก็พบว่าข้าวของทุกชิ้นยังอยู่เกือบครบ สิ่งที่เธอนำติดตัวไปด้วยมีเพียงไม่กี่ชิ้น ไม่ต่างจากวันที่เธอลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กเข้ามาในบ้านเธอทำประหนึ่งว่ามาแค่ไหนก็จากไปเพียงแค่นั้น เธอทิ้งเขาไปแล้วจริง ๆ เหลือไว้แค่เพียงกลิ่นหอมจาง ๆ ซึ่งเป็นกลิ่นกายของเธอให้ลอยอบอวลไปทั่ว จนคนที่นั่งลงกับปลายเตียงเกือบเผลอหลั่งน้ำตาลูกผู้ชายออกมาขอให้เขาเจอคนดี ๆ ที่เพียบพร้อม ขอให้เขามีครอบครัวที่อบอุ่นอย่างนั้นหรือ เคยถามเขาบ้างไหมว่าเขาต้องการหรือเปล่

หนึ่งเดือนเต็มที่เติมตระกูลเสียหลักและใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย มีชีวิตเหมือนหุ่นยนต์ที่ขับเคลื่อนด้วยสมองแต่ไร้หัวใจ ชายหนุ่มโหมทำงานหนักเพื่อให้ลืมญานิศาจนล้มป่วยต้องเข้าโรงพยาบาล พอออกจากโรงพยาบาลก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขากลายเป็นคนขี้โมโหและฉุนเฉียวง่าย จนแทบจะไม่มีใครเข้าหน้าติด ญานิศาไม่ได้จากไปแค่ตัว แต่เธอยังเอาหัวใจของหลานชายนางติดมือไปด้วยแม้กระทั่งทุกวันนี้ที่ดูเหมือนทุกอย่างจะเข้าร่องเข้ารอยมากกว่าเดิม ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ แต่นางรู้ดีว่ามันไม่ปกติ ในใจของเติมตระกูลยังรอคอยการกลับมาของญานิศาอยู่เสมอนางเคยคิดว่าสิ่งที่เติมตระกูลทำลงไปเพียงเพราะต้องการรับผิดชอบกับคำพูดที่เคยรับปากธวัชไว้ หรือถ้ามันจะเป็นความรักจริง ๆ นางก็คิดว่ามันคงไม่ใช่ความรักที่มั่นคงพอ อาจจะเป็นแค่ความรักของวัยหนุ่มสาว ชั่วคราวประเดี๋ยวประด๋าวเดี๋ยวก็ลืม วันหนึ่งถ้าไม่มีญานิศาเรื่องทุกอย่างก็คงจะจบ แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าตนคิดผิดนี่กระมังที่คนเก่าคนแก่ชอบพูดกันอยู่เสมอว่า ‘ปลูกบ้านตามใจผู้อยู่ ผูกอู่ตามใจผู้นอน’เรื่องของหัวใจมันบังคับกันได้เสียที่ไหน ไม่อยากนั้นชีวิตคู่ของบุตรชายนางกับนิลยาจะล่มไม่เ