Alle Kapitel von รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Kapitel 81 – Kapitel 90

หลังกลับมาจากเขาใหญ่ก็ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของเติมตระกูลและญานิศาจะดีขึ้นเรื่อย ๆ เพราะผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้วที่ทั้งคู่คุยกันดี ๆ เรียกได้ว่าแทบจะไม่ทะเลาะกันเลยก็ว่าได้“กาแฟค่ะพี่เติม” ญานิศาวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะทำงานให้ชายหนุ่ม พร้อมกับส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจมาให้เล่นเอาคนมองแทบใจละลาย แม้จะเห็นรอยยิ้มนี้แทบทุกวันแต่มันไม่เคยทำให้เขาเบื่อได้เลยจริง ๆ“ทำไมวันนี้เอากาแฟเข้ามาให้พี่เองแบบนี้ล่ะครับ จะอ้อนเอาอะไรหรือเปล่า” ร่างสูงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมามองอย่างรู้ทัน วันดีคืนดีแม่เจ้าประคุณเคยยกกาแฟเข้ามาให้เขาเสียที่ไหน ปกติก็เป็นหน้าที่ของแม่บ้าน“พี่เติมน่ะ รู้ทันมิ้งค์ตลอดเลย” ชักสีหน้าเล็กน้อย เม้มริมปากอย่างไม่ชอบใจที่เขารู้ทันเธอไปเสียทุกเรื่อง แต่มันกลับดูน่ารักน่าหยอกในสายตาชายหนุ่มเสียจริง ไม่ติดว่าอยู่ที่ทำงานเขาคงได้จับเธอกดสักรอบเป็นแน่แท้“ว่าไงครับ จะอ้อนขออะไร” เติมตระกูลถามย้ำอีกรอบพร้อมกับดันตัวออกห่างจากโต๊ะทำงานแล้วแตะฝ่ามือลงบนขาตัวเองเบา ๆญานิศาเดินไปหาร่างสูงหลังโต๊ะแล้วทิ้งตัวลงบนตักของอีกฝ่ายอย่างรู้งาน วงแขนเรียวโอบรอบคอแล้วก้มลงไปกระซิบอย่างออดอ้

“สบายดีค่ะ แล้วคุณลุงล่ะคะสบายดีหรือเปล่า” ญานิศาเอ่ยถามอีกฝ่ายบ้าง เห็นคุณสยามแล้วก็อดคิดถึงบิดาขึ้นมาไม่ได้ จำได้ว่าเมื่อก่อนบิดาของหล่อนมักให้คุณสยามเข้านอกออกในบ้านบ่อย ๆ“ก็สบายดีตามประสาคนแก่นั่นแหละ แก่แล้วอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง สายตาฝ้าฟางเรี่ยวแรงกำลังวังชาก็ไม่ค่อยจะมี” ทนายสูงวัยเอ่ยตอบ พร้อมกับอมยิ้มมุมปากก่อนจะส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างคนที่เริ่มปลงกับสังขารตัวเอง“คุณลุงก็พูดเกินไปค่ะ มิ้งค์ไม่เห็นว่าคุณลุงจะแก่อะไรขนาดนั้นเลย นี่ถ้าให้เตะปี๊บคงดังอยู่แน่ ๆ” ญานิศาเอ่ยเย้าเรียกเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีจากคนตรงหน้าเมื่อเห็นเด็กในร้านนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้ ทั้งคู่จึงหยุดการสนทนาลง ก่อนจะเป็นคุณสยามที่เปิดฉากพูดขึ้นก่อนอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเด็กเสิร์ฟเดินลับหายไปจากโต๊ะแล้ว“ใช้ชีวิตตัวคนเดียวอยู่ที่โน่นเป็นยังไงบ้าง” คุณสยามเอ่ยถามต่ออีก“ก็ดีค่ะ ถึงแม้จะเหงาและคิดถึงบ้านบ้างในบางครั้ง แต่มันก็ทำให้มิ้งค์เข้มแข็งขึ้น” เจ้าตัวเอ่ยตอบ แววตาทอแสงอ่อนลง แต่ไม่ได้มีแววกรุ่นโกรธเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว และนั่นก็ทำให้คุณสยามพึงพอใจในท่าทีเลยทีเดียวญานิศามองหน้าทนายตรงหน้าด้วยสายตาขอบคุณ

ญานิศาเอ่ยตัดบทกับคนในสาย “แค่นี้ก่อนนะคะพอล เดี๋ยวค่อยคุยกันใหม่”วางสายเสร็จจึงลุกขึ้นมาหาชายหนุ่มแล้วเอ่ยถามอย่างห่วงใย“ตอนบ่ายงานหนักเหรอคะ ทำไมดูพี่เติมเหนื่อย ๆ”“ก็นิดหน่อย” เขาตอบเสียงเรียบพลางเดินไปทางห้องทำงาน“มาค่ะ! มิ้งค์ช่วยถือ” ร่างบางรีบเข้าไปช่วยถือกระเป๋าทำงานและเสื้อสูทที่ยังวางพาดแขนอยู่มาถือไว้“ไม่ต้อง” ร่างสูงเอ่ยเสียงเข้มขึ้นอย่างไม่พอใจพลางชักมือกลับอย่างรวดเร็ว“พี่เติมเป็นอะไรคะ หรือว่าไม่พอใจอะไรมิ้งค์หรือเปล่า” ถามอย่างสงสัย ถ้ามองไม่ผิดเมื่อกี้เธอเห็นสายตาไม่พอใจจากเขาชายหนุ่มเป่าลมออกจากปากตัวเองเบา ๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ่ยบอก “เปล่าครับ พี่ไม่ได้เป็นอะไร แล้วไหนบอกมีนัดกับรินทร์ไม่ใช่เหรอ”“ค่ะ มิ้งค์นัดกับรินทร์ไว้ตอนหัวค่ำ เลยแวะมาอาบน้ำแต่งตัวก่อน ให้มิ้งค์ทานข้าวเย็นเป็นเพื่อนพี่เติมก่อนไหมคะ”“ไม่ต้อง!”เป็นอีกครั้งที่ญานิศาถึงกับชะงักไปกับน้ำเสียงแข็งกร้าวของเขา ร่างบางย่นหัวคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอทำอะไรผิดไปทำไมอยู่ ๆ เขาถึงมีอาการเช่นนี้“พี่ต้องเคลียร์งานแล้วก็เอกสารหลายฉบับ คงไม่ว่างมานั่งทานข้าวเย็นกับม

“อีลูกผู้ดีตีนแดงตะแคงตีนเดิน อีคุณหนูตกยาก แกมันก็เป็นแค่อีไฮโซจอมปลอม เป็นแค่หลานผู้ดีเก๊!”ลูกตาลเหยียดยิ้มมุมปากพลางจ้องหน้าญานิศาด้วยสายตาดูถูก“แกพูดอะไรของแก หมายความว่ายังไง”“ก็หมายความว่าแกก็เป็นแค่ผู้ดีเก๊ เพราะแม่แกเป็นแค่เด็กที่เขาเก็บมาเลี้ยง ไม่ได้มีสายเลือดผู้ดีอะไรเลย ตัวแกเองไม่ได้สูงส่งไปกว่าลูกตาสีตาสาอย่างพวกฉันนักหรอก ก้มลงมามองข้างล่างบ้าง อย่าแหงนเชิดให้มากเดี๋ยวจะคอหักเอา”ญานิศาคว้าแก้วน้ำที่อยู่ใกล้มือสาดใส่ลูกตาลเต็มแรง จนอีกฝ่ายเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า“กล้าดียังไงถึงมาดูถูกแม่ฉัน” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดอย่างระงับสติอารมณ์ไม่อยู่“คิดว่าฉันกลัวแกหรือไงนังมิ้งค์” ลูกตาลที่เปียกโชกอยู่คว้าแก้วน้ำของตนขึ้นมาสาดอีกฝ่ายกลับอย่างไม่ยอมเสียเปรียบ พร้อมกับเพื่อนในกลุ่มคนอื่นที่ลุกขึ้นมาช่วยกันล็อกแขนของญานิศาไว้“ขอกูตบสักทีเถอะนังมิ้งค์ กูหมั่นไส้มานานแล้ว”แรงตบจากลูกตาลทำให้ญานิศาหน้าหัน ก่อนจะตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดตรงมุมปาก“โธ่! มันก็เลือดสีแดงเหมือนกันนี่หว่า นึกว่าจะเป็นนางฟ้านางสวรรค์มาจากที่ไหน” ลูกตาลแสยะยิ้มตรงมุมปาก“ปล่อยสิ! แน่จริงปล่อย! แบบนี้เขาเรียกห

“อย่าโกรธฉันเลย เพราะทุกครั้งที่พวกฉันนัดเจอกันก็คุยเรื่องแกตลอด อ่ะ! ไม่เชื่อแกเอาไปดู” ยื่นมือถือของตัวเองให้เพื่อนดูญานิศารับโทรศัพท์จากดารินทร์ที่เข้าแอปพลิเคชันสนทนาค้างไว้มาดู ก่อนจะเห็นว่ามันคือบทสนทนาระหว่างดารินทร์และปาวลี มือบางเลื่อนอ่านข้อความอย่างรวดเร็วแล้วก็ต้องน้ำตาซึมออกมาอีกรอบ เพราะมันคือบทสนทนาที่ทั้งสองพูดคุยถึงเธอด้วยความห่วงใย มีทั้งข้อความจากปาวลีที่บอกให้ดารินทร์ดูแลญานิศาให้ดี และให้คอยอยู่ข้าง ๆ เวลาเจ้าหล่อนมีปัญหา หรือแม้กระทั่งข้อความที่ดารินทร์เคยถามปาวลี‘บอกฉันมาซะดี ๆ ว่าแกกล่อมพ่อแกให้ยอมขายที่ดินให้พี่เติมใช่ไหม’‘ใช่’‘เพราะอะไร’‘ก็คุณเติมเขาเป็นคนดีไงแถมหล่อด้วย ฉันเลยอยากร่วมงานด้วย’‘อย่ามาโกหกหน่อยเลย’‘โกหกอะไรไม่ทราบ’‘ที่แกกล่อมพ่อให้ขายที่ให้คุณเติมเพราะว่าเขาเป็นประธานเอสเคไลฟ์ต่างหาก ซึ่งมันก็คือบริษัทของยัยมิ้งค์ แกทำไปเพราะยัยมิ้งค์ต่างหาก’“ว้า! ฉันไม่เคยโกหกแกได้เลย’“แกทำเพื่อฉันขนาดนี้เลยเหรอลี” ญานิศาเงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมกับถามเสียงแผ่ว“อย่าคิดมากน่า เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ แล้วนี่ร้องไห้ทำไมอีก”“ก็ฉันซึ้งใจไม่คิดว่าพวกแกสองค