“และที่สำคัญคนอย่างผมรักใครรักจริง รักแล้วไม่มีวันจะเปลี่ยนใจง่าย ๆ ตราบใดที่ผมยังรักเขาอยู่ผมไม่มีวันจะคบกับคนอื่นอีกแน่นอน ผมซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองเสมอ”ญานิศามองชายหนุ่มนิ่ง รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวในดวงตาของตนขึ้นมา“ต่อให้เขาไม่รักผมแล้ว ผมก็ยังรักเขาอยู่เสมอ”“.....”“ถ้าไม่รบกวนมากไป ต่อไปนี้เวลาสงสัยหรือข้องใจอะไร ขอให้ถามผมตรง ๆ ไม่ใช่คิดเองเออเองอย่างที่ผ่านมา”งามเนตรกำหมัดแน่นจนมือสั่น นี่มันบ้าบออะไรกัน เติมตระกูลกำลังปิดประตูหัวใจใส่ตนโครมเบ้อเร่อ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีตัวตนในสายตาของชายหนุ่มเลย ตรงข้ามกับผู้หญิงคนนั้นที่ทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดีแต่เขากลับรัก กลับรอคอยอยู่เสมอ โลกนี้ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย“คุณย่าของเราสนิทกันน่ะค่ะเลยอยากให้เราลงเอยกัน แต่ว่าเนตรกับพี่เติมเราไม่ได้คิดอะไรต่อกันแบบนั้นเลย ความรู้สึกของเราเป็นแค่พี่น้องกันเท่านั้น เห็นทีคงต้องบอกให้ผู้ใหญ่เลิกหวังแล้วล่ะค่ะ” เมื่อเห็นเขาปิดประตูตายความสัมพันธ์ใส่ จนไม่มีหวังจะพัฒนาต่อไปได้อีก จึงเอ่ยแก้เก้อขึ้นมาบ้าง เรื่องอะไรจะทำเหมือนให้เขาปฏิเสธเธออยู่ฝ่ายเดียว รู้ถึงไหนอายถึงนั่นปาวลีใช้มือ
Last Updated : 2026-10-14
LOGIN
