All Chapters of รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Chapter 131 - Chapter 140

“ฉันจะให้หนึ่งร้อยล้าน ถ้าเธอยอมเลิกกับผู้ชายที่ชื่อพอลนั่น แล้วยอมแต่งงานกับหลานชายของฉันแทน”“คุณย่าคะ!”ญานิศาตาโตอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน“ฉันรู้ว่ามันเป็นการขอร้องที่น่าเกลียดและตาเติมคงไม่ชอบใจ ที่ฉันเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ฉันทนไม่ได้ที่จะเห็นหลานชายฉันต้องเจ็บปวดกับความรักและอยู่อย่างคนไร้หัวใจอีก”“....”“รู้ไหมว่าตั้งแต่วันที่เธอจากไป ฉันแทบจะไม่เคยเห็นหลานชายฉันยิ้มอีกเลย ฉันเคยคิดว่าถ้าไม่มีเธอสักคนทุกอย่างมันคงจะดีขึ้น ตาเติมคงตัดใจจากเธอได้และคงมองหาใครสักคนเข้ามาแทนที่ แต่ฉันก็รู้แล้วว่าที่ผ่านมาฉันคิดผิด ทุกครั้งที่ฉันมองหน้าหลานชาย เธอรู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง ใจของฉันมันจะขาดเสียให้ได้” อยู่ ๆ น้ำเสียงที่ดูเย็นชาก่อนหน้าเริ่มสั่นไหว“คุณย่าคะ” มือเรียวของญานิศาเอื้อมไปจับมือเหี่ยวย่นไว้อย่างปลอบประโลม“อย่าทิ้งหลายชายฉันไปไหนอีกเลยนะ ถือว่าคนแก่อย่างฉันขอร้องล่ะ ฉันรู้ว่ามันดูไม่ดีและเห็นแก่ตัวที่ทำแบบนี้ แต่ฉันทนเห็นหลานชายฉันเสียใจไม่ได้จริง ๆ”“หนูมากกว่าที่ต้องขอบคุณคุณย่าที่ให้โอกาสหนูได้ยืนเคียงข้างพี่เติม หนูสัญญาค่ะว่าจะไม่ทิ้งพี่เติมไปไหนอีก เพราะหนูเ

“สุดท้ายคนที่มิ้งค์เลือกก็ไม่ใช่พี่อยู่ดีสินะ” เอ่ยพร้อมกับแค่นยิ้มสมเพชให้ตัวเอง เปลือกตาหนาค่อย ๆ ปิดลงอีกครั้ง“มิ้งค์เลือกพี่เติมต่างหาก และจะอยู่กับพี่เติมตลอดไป จะไม่มีวันจากพี่เติมไปไหนอีก” ร่างบางเอ่ยตอบพร้อมกับทิ้งตัวลงไปบนเตียง วงแขนเสลาโอบกอดร่างสูงที่ยังนอนอยู่ไว้แน่นเติมตระกูลลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมองใบหน้าหวานที่อยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา เริ่มมั่นใจแล้วว่าตนไม่ได้ฝันไป“มิ้งค์จริง ๆ ใช่ไหม มาได้ยังไง พี่คิดว่ามิ้งค์อยู่กับ...”ไม่รอให้ชายหนุ่มพูดจบญานิศารีบประกบริมฝีปากบางลงกับริมฝีปากหนาของเขาทันที รสชาติของแอลกอฮอลล์ยังเจือจางอยู่ในอุ้งปากใหญ่“มิ้งค์จะอยู่กับพี่เติมและเป็นของพี่เติมคนเดียว มิ้งค์เป็นของพี่เติมค่ะ” มือเล็กสอดเข้าไปในกลุ่มผมหนาแล้วพลิกกายให้ตนขึ้นไปคร่อมเขาไว้“เดี๋ยวก่อนมิ้งค์ จะทำอะไร” ชายหนุ่มงงไม่น้อยกับการโดนเธอรุก“จะทำลูกค่ะ ลูกของเราไงคะ” ในเมื่อคุณย่านงค์นุชอยากได้เหลนเธอก็จะจัดให้เติมตระกูลนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย“ไม่ได้เหรอคะ หรือพี่เติมไม่อยากมีลูกกับมิ้งค์”“อยากสิ อยากมากด้วย” เมื่อได้สติจึงรวบเอาร่างบางที่อยู่ข้างบนให้พลิกกลับลงบนเตียงกว้าง

“พี่เติม ลุกไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” มือเล็กผลักร่างหนาที่ยังเอาแต่ซบหน้ากับอกอิ่มของเธออยู่“อย่าเพิ่งขัดสิ พี่ยังไม่อิ่มเลย” งึมงำตอบเหมือนเด็กที่โดนขัดใจ“แต่นี่มันก็หลายรอบแล้วนะ มิ้งค์ช้ำไปหมดทั้งตัวแล้ว” ญานิศาว่าอย่างอ่อนใจ“ก็จะได้มั่นใจไงว่าเติมจูเนียร์มาอยู่ในตัวมิ้งค์แล้วแน่ ๆ”“ถ้ามันจะติดมันก็ติดตั้งแต่รอบแรกแล้วล่ะค่ะ ถ้าหลายรอบขนาดนี้ยังไม่ติดอีก พี่เติมต้องพิจารณาตัวเองแล้ว” พูดไปก็กลั้นขำไป แต่มีหรือคนที่โดนสบประมาทจะยอม“ก็เผื่อรอบที่ผ่านมาจะได้ผู้ชายไง พี่เลยต้องย้ำเพื่อจะเอาผู้หญิงอีกสักคน ไม่ดีหรือไงจะได้ลูกแฝด มิ้งค์จะได้ไม่ต้องเหนื่อยอุ้มท้องหลายรอบ”“ให้ย้ำได้ค่ะ แต่ต้องลุกไปอาบน้ำแล้วก็ทานข้าวก่อน หักโหมมากไปเดี๋ยวเป็นลมคาอกมิ้งค์จะทำไง รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น เดี๋ยวหาว่ามิ้งค์รังแกคนแก่อีก”นั่น! ดูพูดเข้าผู้หญิงคนนี้นี่ แก่เก่ออะไรกัน เขาแค่ใกล้แตะหลักสี่แค่นั้นเอง กำลังยังมีเหลือ ๆ“ลุกไปอาบน้ำแล้วเราลงไปทานข้าวกันค่ะ เดี๋ยวป้ามอญได้สงสัยว่าทำไมมิ้งค์หายเข้ามานานจัง”“ก็บอกไปสิว่ากำลังปั๊มคุณหนูตัวเล็ก ๆ ของบ้านให้ป้ามอญเลี้ยงอยู่”“พี่เติม!” ฝ่ามือบางตีลงบนแขนแ

“เมื่อคืนยัยมิ้งค์อยู่กับคุณใช่ไหมคะ พวกคุณทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า ถึงทำให้ยัยมิ้งค์ตัดสินใจหนีไปอีก”“เมื่อคืนมิ้งค์อยู่กับผมจริง แต่ว่าเราไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน” ไม่ใช่แค่ไม่ทะเลาะแต่ว่าเขากับเธอยังมีค่ำคืนที่ดื่มด่ำด้วยกันอีกด้วย“แค่นี้ก่อนนะครับผมกำลังรีบไปที่สนามบิน” บอกพร้อมกับตัดสาย เท้าเหยียบคันเร่งรถคันหรูของตนจนแทบมิดไมล์ ประสบการณ์ในอดีตย้ำเตือนเขาว่าจะเสียเธอไปอีกไม่ได้เด็ดขาดชายหนุ่มซัดกำปั้นลงกับพวงมาลัยรถอย่างหงุดหงิด นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน ทั้งที่เมื่อคืนเธอก็อยู่กับเขาทั้งคืน เสียงครวญครางยังดังติดหูเขาไม่หาย คุยกันแล้วว่าจะเริ่มต้นใหม่พร้อมกับสร้างครอบครัวไปด้วยกัน แต่แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น พอรุ่งเช้าเธอก็จะหนีเขากลับไปอังกฤษพร้อมผู้ชายคนอื่นอย่างนั้นหรือ ในสายตาเธอเห็นเขาเป็นตัวอะไรกันแน่ คิดจะหลอกกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปถึงไหนร่างสูงวิ่งเข้ามาในสนามบินอย่างรีบร้อนพร้อมกับมองตารางเวลาที่เครื่องจะออกไปฮีทโทรว์ ก็พบว่ามันเพิ่งออกไปก่อนหน้าที่เขาจะมาถึงแค่ไม่กี่นาทีเติมตระกูลเดินมานั่งทรุดตัวลงกับเก้าอี้อย่างคนหมดแรง จบแล้วทุกอย่างที่เขาเคยคิดว่ามันคือความสุข จากนี้ไปเ

เมื่อถึงวันหยุดเติมตระกูลพาญานิศามานอนค้างที่เพ้นท์เฮ้าส์ เพราะต้องการจะใช้เวลาอยู่กับเธอแค่สองคน เพื่อชดเชยเวลาที่ขาดหายไปญานิศาลงมือทำสปาเก็ตตี้ให้ชายหนุ่มทาน เพราะอยากจะให้เขาลองชิมฝีมือเธอบ้าง“อร่อยไหมคะ ฝีมือมิ้งค์พอกินได้หรือเปล่า” ร่างบางลุ้นกับคำตอบเมื่อเติมตระกูลบรรจงตักสปาเก็ตตี้ฝีมือเธอเข้าปากอย่างละเมียดละไมชายหนุ่มแกล้งเคี้ยวช้า ๆ จนคนรอลุ้นที่นั่งข้าง ๆ เริ่มมีสีหน้าเจื่อนลง “ไม่อร่อยเหรอคะ”“อร่อยมากครับ” เขาตอบกลั้วรอยยิ้มที่แกล้งอีกฝ่ายได้“อร่อยก็ทานเยอะ ๆ สิคะ มิ้งค์ทำสุดฝีมือเลยนะ”“แสดงว่าทำบ่อยล่ะสิ รสชาติถึงอร่อยแบบนี้”“ตอนที่อยู่เมืองนอกมิ้งค์ทำบ่อยค่ะ ทำทุกอาทิตย์เลย เวลาที่มิ้งค์คิดถึงพี่เติมแล้วไม่รู้จะทำยังไง มิ้งค์ก็ทำสปาเก็ตตี้ทานซะเลย มันให้ความรู้สึกเหมือนว่าพี่เติมยังอยู่กับมิ้งค์”“...” เติมตระกูลถึงกับนิ่งไปเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอเอ่ยออกมา“บางวันมิ้งค์คิดถึงพี่เติมมาก จนนั่งทานไปร้องไห้ไปคนเดียวก็มี”“คิดถึงพี่แล้วทำไมไม่กลับมาหาพี่ล่ะครับ” เขาเองก็คิดถึงเธอใจจะขาด ตามหาเธอทุกที่ที่คิดว่าเธอจะไปแต่ก็ไม่พบ ถามคนที่รู้จักกับเธอก็ไม่มีใครยอมบอกว่าอยู