Lahat ng Kabanata ng รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

“อ้อยเข้าปากช้างแล้วมันคงคายคืนมาให้หรอก!” อินทุอรยิ้มหยันมุมปากกับความคิดโง่ ๆ ของหลานสาว“มิ้งค์มั่นใจว่ามิ้งค์ทำได้ค่ะ”อินทุอรไม่ตอบแต่ยกยิ้มมุมปากด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก ยายพลับพลึงที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ถึงกับถอนหายใจออกมา“กินข้าวกินปลามาหรือยัง” หญิงสูงวัยเอ่ยถามหลานสาว“กินมาจากบ้านนิดหน่อยแล้วค่ะ” ญานิศาตอบ“งั้นเดี๋ยวยายให้คนตั้งโต๊ะให้ ไปกินข้าวกินปลาก่อน”“ขอบคุณค่ะ มิ้งค์คิดถึงอาหารบ้านคุณยายที่สุดเลย” เอ่ยประจบพร้อมกับกอดยายพลับพลึงแน่นขึ้นกว่าเดิม“ใครจะกินข้าว ขอพี่กินด้วยคนสิ” ร่างสูงของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาเอ่ยทักขึ้นญานิศาหันไปตามเสียงจึงเห็นว่าเป็นทินกร บุตรชายของอินทุอร ชายหนุ่มส่งยิ้มมาให้พร้อมกับเอ่ยทักทาย “ว่าไงเรากลับมาไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะ”“สวัสดีค่ะพี่ทิน มิ้งค์กลับแบบกะทันหันค่ะเลยไม่ได้บอกใครเลย เพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้เอง วันนี้เลยรีบเข้ามากราบคุณยายค่ะ”“ไปนานหลายปีกลับมาโตเป็นสาวเต็มตัวเลย สวยจนพี่จำแทบไม่ได้” ทินกรเอ่ยเย้า“พี่ทินก็หล่อขึ้นมาก จนมิ้งค์เกือบจำไม่ได้เหมือนกัน” หญิงสาวตอบ“ยายว่าให้มิ้งค์กินข้าวกินปลาก่อนดีกว่า กินเสร็จจะได้มานั่งคุ

“คุณยายขาขนมฝีมือคุณยายอร่อยที่สุดเลยค่ะ” เด็กหญิงญานิศาเอ่ยบอกยายพลับพลึงขณะที่มือก็แกะใบตองกินขนมต่อ“อร่อยก็กินเยอะ ๆ”“หนูเอาขนมกลับไปฝากพี่เติมได้ไหมคะ”“รักมากหรือไงพี่ชายต่างสายเลือดของเราน่ะ” อินทุอรเอ่ยถามขึ้น“รักค่ะ พ่อบอกหนูว่าพี่เติมคือพี่ชายของหนู แล้วพี่เติมก็ใจดีกับหนูมาก”“พี่ชายอย่างงั้นเหรอ จะบอกอะไรให้นะว่าพ่อเติมตระกูลอะไรนั่น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับอมรกุลทั้งนั้นแหละ อ้อ...ไม่สิ ถ้าจะเกี่ยวก็คงจะเกี่ยวที่คุณธวัชพ่อของเราน่ะรักแม่ของเด็กนั่น เป็นรักฝังใจเลยล่ะ” อินทุอรเอ่ยเสียงดูแคลน“พอแล้วแม่อิน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เด็กจะต้องมารับรู้” หญิงสูงวัยเอ่ยห้ามเมื่อเห็นว่าอินทุอรจะหลุดพูดอะไรออกมาอีก“ทำไมคะคุณแม่ อินว่าบางทีเราควรบอกความจริงกับยัยมิ้งค์บ้าง ยัยมิ้งค์จะได้เลิกเข้าใจอะไรผิด ๆ เสียที จะได้ไม่หลงไปนับญาติกับแม่นิลยาและลูกชายของแม่นั่น”“ป้าอินพูดเรื่องอะไรคะ มิ้งค์ไม่เข้าใจ คุณพ่อรักแม่ของใครเหรอคะ คุณพ่อไม่ได้รักแม่ของมิ้งค์เหรอ”“พ่อของเราเขาก็ต้องรักแม่ของเราสิ ไม่รักแม่ของเราแล้วจะมีเราออกมาได้ไงจริงไหม” ผู้เป็นยายเอ่ยพร้อมกับลูบหัวหลานสาวอย่างป

“คิดว่าทำแบบนี้แล้วนายจะได้ทุกอย่างของอมรกุลไปครอบครองอย่างงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ! ฉันจะให้ทนายจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” คนตัวสั่นตะโกนใส่หน้าอีกฝ่าย“เอาไว้ให้เป็นเรื่องของทนายเถอะ แต่ตอนนี้มาทำหน้าที่ของตัวเองก่อน” สิ้นสุดคำพูดร่างสูงก็รวบเอาร่างบางแนบชิดลำตัวมากกว่าเดิม“ปล่อย....อ๊ะ!” ร่างบางร้องประท้วงแต่เหมือนกับเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้จังหวะมากกว่าเดิม ชายหนุ่มรีบประกบปากบางพร้อมกับสอดลิ้นหนาของตนเข้าไปในโพรงปากร้อน ไล่ต้อนและดูดดึงคลึงเคล้นริมฝีปากไปในที ญานิศานิ่งอึ้งกับการจู่โจมที่ไม่ทันตั้งตัวจนเกือบลืมหายใจ“แล้วต่อไปพี่ไม่อนุญาตให้แต่งตัวแบบนี้อีก”“ฉันจะแต่งตัวแบบไหนมันก็เรื่องของฉัน”“งั้นก็ลองแต่งดู แต่ถ้าพี่เห็นตรงไหนพี่จะจับถอดตรงนั้นแหละ” ไม่ใช่แค่ขู่แต่เขายังใช้มือของตนเองปลดเปลื้องชุดเดรสรัดรูปตัวจิ๋วของเธอออกไปอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้หญิงสาวเหลือแต่บราเซียตัวน้อยและแพนตี้ปกปิดร่างกายไว้“ไอ้บ้าเติม หยุดเดี๋ยวนี้นะ บอกให้หยุด! ไอ้กาฝาก! ไอ้คนเนรคุณ!” ญานิศาที่ตอนนี้สติหลุดพ่นคำด่าออกมาเสียงดัง“แล้วต่อไปก็เรียกผัวตัวเองว่าพี่เติมด้วย จะไปเรียกไอ้บ้าต่อหน้าคนอื่นก็คงยังไง

“ฉันจะไม่ไหวแล้ว” เอ่ยบอกเสียงกระเส่า“ถึงก่อนเลยคนดี” ชายหนุ่มเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วขึ้น ปากร้อนก็กลืนกินหยาดน้ำหวานที่หลั่งไหลออกมาอย่างกระหาย ราวกับคนหลงทางกลางทะเลทรายที่เจอบ่อน้ำ“ฮึก!” ญานิศากระตุกเกร็งเบา ๆ พร้อมกับขนลุกชูชันไปทั้งร่างกาย บ่งบอกว่าเขาส่งเธอไปแตะขอบสวรรค์เรียบร้อยแล้ว“มันยังไม่จบครับมิ้งค์ นี่แค่เริ่มต้น” ชายหนุ่มเอ่ยบอกร่างบางที่อ่อนแรงซวนซบกับร่างแกร่งของตนอยู่ “ไปต่อกันที่เตียงนะ”เติมตระกูลช้อนอุ้มร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวไปยังเตียงกว้างกลางห้อง แล้วทาบทับตัวตนตามลงไป“ต่อไปตาพี่บ้างนะ อาจจะเจ็บนิดหน่อยแต่พี่จะทำให้เบาที่สุด” เอ่ยขออนุญาตคนที่ตอนนี้นอนซุกหน้ากับอกของตนอยู่ เจ้าหล่อนพยักหน้าช้า ๆ เป็นสัญญาณว่าแล้วแต่เขาจะนำทางพาเธอไปในเกมรักครั้งนี้ชายหนุ่มจับมือเรียวของญานิศาลงไปสัมผัสกับกึ่งกลางลำกายของตน ที่ตอนนี้กำลังผงาดชูชันอย่างเต็มที่ เหมือนต้องการให้เธอคุ้นเคยกับมัน “มันเป็นของมิ้งค์ มิ้งค์จะทำอะไรกับมันก็ได้”ใบหน้าคมก้มหน้าลงไปดูดเคล้นทรวงอกกลมกลึงของญานิศาอีกครั้ง แค่เพียงได้สัมผัสก็ทำให้เขาลุ่มหลง เขาอยากครอบครองและเป็นเจ้าของเธอแต่เพียงผู้เดียว

ญานิศากระชับชุดคลุมอาบน้ำให้แน่นขึ้นกว่าเดิม “เข้ามาทำอะไรอีก ออกไปได้แล้วฉันจะพักผ่อน”“มิ้งค์ยังไม่ได้ตอบพี่เลยว่าวันนี้หายไปไหนมาทั้งวัน” ชายหนุ่มยังเค้นเอาคำตอบกับคำถามที่ถามไปก่อนหน้านี้“ไปไหว้อัฐิพ่อกับแม่แล้วก็เลยไปบ้านคุณยายพลับพลึงมา” ร่างบางตอบพร้อมกับเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า รู้ว่าถ้าไม่ได้คำตอบเขาคงไม่ยอมจบง่าย ๆชายหนุ่มหน้าตึงเล็กน้อยกับคำตอบของเธอ แต่เพียงชั่วครู่ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“ได้คำตอบแล้วจะออกไปได้หรือยัง”“ง่วงแล้วขี้เกียจเดินกลับ ไม่มีแรงเดินใช้พลังงานไปเยอะ ขอนอนในห้องนี้ด้วยคนแล้วกัน” พูดจบก็ล้มตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มหนาขึ้นมาห่มเสียดื้อ ๆญานิศาอ้าปากค้างกับการกระทำของอีกฝ่าย ทั้งเรื่องที่มีเซ็กส์กันแบบไม่ตั้งใจแล้วนี่ยังต้องมานอนร่วมเตียงด้วยอีกหรือเติมตระกูลตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับร่างบอบบางในอ้อมกอด เมื่อคืนหลังจากที่โมเมมานอนกับญานิศา เขาก็ใช้ชั้นเชิงที่เหนือกว่าหลอกล่อหญิงสาวให้คล้อยตาม และร่วมมือไปกับเกมรักอีกหลายยก เรียกว่ากว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า ชายหนุ่มใช้มือปัดปอยผมที่ตกลงมาปิดใบหน้าของหญิงสาวขึ้นไปทัดหูให้เพื่อที่ตนจะได้มองใบหน้าหวานได้เต็มตา