Lahat ng Kabanata ng รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Kabanata 41 - Kabanata 50

“เห็นบ่นว่าปวดหัว ไม่รู้ไข้จะกลับอีกหรือเปล่า อาทิตย์ก่อนเพิ่งหายไข้ไปหยก ๆ ” ป้ามอญตอบ“ฝากป้าช่วยดูแลหายาให้ฟ้าด้วย ถ้ามีไข้อีกให้มาบอก ผมจะได้พาไปหาหมอ”“ค่ะ”รณภพมองตามหญิงสูงวัยที่เดินถอยห่างออกไป ก่อนจะนั่งคิดอะไรคนเดียวเงียบ ๆ เป็นนาน จนเติมตระกูลต้องเอ่ยถามทำลายความเงียบอีกครั้ง “เห็นข่าวมึงในเน็ตหรือยัง”“ยังไม่เห็นข่าวอะไรอีกล่ะ” คนที่เป็นข่าวบ่อยทำหน้าเอือมเติมตระกูลไม่ตอบแต่หยิบไอแพดของตนขึ้นมาแล้วยื่นให้อีกฝ่ายดูรณภพรับไปแล้วเบ้ปากวางไอแพดคว่ำหน้าลงกับโต๊ะ “เมื่อไหร่นักข่าวจะเลิกเขียนข่าวไร้สาระที่มันไม่มีมูลความจริงแบบนี้สักทีวะ” ชายหนุ่มบ่นไม่สบอารมณ์ เพราะในข่าวเป็นรูปของเขากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ในอดีตเคยเป็นคู่ควงแต่ตอนนี้ได้จบกันไปแล้ว“นักข่าวคงคิดว่าคบกันอยู่มั้ง”“พวกกูไม่เคยคบกัน มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยคบใคร”“กูลืมไปว่ามึงมันพวกชอบซื้อกิน”“กูฟ้องนักข่าวพวกนี้ได้ไหมวะ ชอบเขียนข่าวให้กูเสียหาย”“มาแคร์กับข่าวอะไรตอนนี้ กูก็เห็นนักข่าวเขียนข่าวมาตั้งนานมึงไม่เห็นจะเดือดร้อน”“ก็เพราะแบบนี้ไงเดี๋ยวคนได้เข้าใจกูผิดกันหมด”“มึงกลัวใครจะเข้าใจผิดล่ะ”“กูหมายถึงรวม ๆ ไม่ได

“ส่วนนี่คุณนันทินี เลขาส่วนตัวพี่เอง จากนี้ไปพี่จะให้มิ้งค์ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยคุณนัน มีอะไรไม่เข้าใจตรงไหนสอบถามคุณนันได้เลย หรือถ้าไม่เข้าใจในส่วนของสายงานบริหาร มิ้งค์สามารถถามพี่ได้ทุกเวลา” ชายหนุ่มหันมาบอกญานิศาที่ยืนนิ่งอยู่ นันทินีลอบมองอากัปกิริยาของเติมตระกูลที่แสดงออกมา ก็เห็นว่าในแววตาที่มองญานิศาเต็มไปด้วยความเอื้ออาทร“สวัสดีค่ะคุณนัน มิ้งค์ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ มีอะไรแนะนำมิ้งค์ได้เต็มที่เลยค่ะ”“ยินดีที่ได้ร่วมงานค่ะ” นันทินีตอบกลับ“เช่นกันค่ะ” ญานิศาเอ่ยตอบอย่างเป็นมิตร สร้างความพึงพอใจให้แก่เติมตระกูลไม่น้อย ที่ดูเหมือนเจ้าหล่อนจะลดความพยศลง ไม่ได้ถือยศถือตัวเหมือนในอดีต“ช่วยเตรียมข้อมูลที่จะใช้เข้าประชุมผู้ถือหุ้นเช้านี้ให้เรียบร้อยด้วยนะครับคุณนัน ส่วนมิ้งค์ตามพี่เข้ามาในห้องก่อน มีธุระสำคัญจะคุยด้วย”ทันทีที่ญานิศาเดินตามเข้ามาจนพ้นประตูห้องทำงาน เติมตระกูลก็กดล็อกพร้อมกับคว้าเอาร่างบางที่ยังยืนงุนงงอยู่หน้าห้องเข้ามากอดไว้แน่น ก้มหน้าลงไปไซ้ซอกคอขาวหอมกรุ่นของอีกฝ่ายทันที“พี่เติม! ปล่อยมิ้งค์ก่อน นี่มันที่ทำงานนะคะ!” เธอร้องห้ามพร้อมกับดันร่างสูงออก“ถ้าไม่ใช่

มือถือส่งเสียงเตือนว่ามีข้อความเข้าจึงเปิดอ่าน แล้วก็เห็นว่าเป็นเจ้หนิงส่งข้อความมาถามว่าเธอถึงไหนแล้ว ร่างบางหันไปมองประตูห้องทำงานของเติมตระกูลอีกรอบ แล้วก็ตัดสินใจหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมา เอ่ยบอกนันทินีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “นี่ก็เที่ยงแล้วมิ้งค์ออกไปทานข้าวข้างนอกนะคะ”“คะ?” นันทินีแปลกใจไม่น้อยที่หญิงสาวรุ่นน้องจะออกไปกินข้าวข้างนอก เธอคิดว่าเจ้าหล่อนจะกินข้าวพร้อมกับเจ้านายของตนเสียอีก“ไปคนเดียวเหรอคะ”“ใช่ค่ะ”“ไม่บอกบอสก่อนเหรอคะ”ตามหลักความจริงแล้วเธอควรต้องบอกเขาก่อน แต่เพราะภาพรอยยิ้มหวาน ๆ ของงามเนตรที่ส่งมาให้ และความสนิทสนมของคนทั้งคู่ก็ทำให้ญานิศาส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ มิ้งค์คงไปไม่นาน เดี๋ยวตอนบ่าย ๆ ก็กลับเข้ามาแล้วค่ะ”“ค่ะ ได้ค่ะ” เลขาสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจถึงแม้ว่าลึก ๆ จะไม่เข้าใจก็ตาม..........................................“เนตรมารบกวนเวลางานพี่เติมหรือเปล่าคะ” งามเนตรที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของชายหนุ่มเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าเขาง่วนอยู่กับกองเอกสารจนแทบไม่รับรู้ว่าเธอเดินเข้ามาในห้องเติมตระกูลเงยหน้าขึ้นจากงานก็เจอกับร่างบางคุ้นตาที่มักจะแวะเวียนมาหาเขา

“แล้วผู้หญิงที่เอาข้าวมาส่งพี่เติมถึงโต๊ะทำงานเป็นใคร” ดารินทร์ถามด้วยความอยากรู้“ไม่รู้สิ ฉันเองก็ไม่รู้จัก” เธอยักไหล่ตอบ“แล้วตอนที่แกออกมา พี่เติมเขาว่าไงบ้าง” อยากรู้เพราะจะได้วิเคราะห์อีกฝ่ายหนึ่งถูก“ไม่ได้ว่าอะไร เพราะตอนที่ฉันออกมาฉันไม่ได้บอกเขา ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นหิ้วปิ่นโตเข้าไปในห้องทำงาน ฉันก็ออกมาเลย”“โอ้ย ยัยมิ้งค์! แล้วแกก็มานั่งงอนนั่งหึงเขา โดยที่เขายังไม่ได้พูดหรือทำอะไรเลยนี่นะ ป่านนี้จะรู้ตัวหรือยังเหอะว่าโดนแกงอนอยู่ ทำไมแกไม่ถามเขาก่อนว่าจะเอายังไง บางทีพี่เติมอาจจะเลือกออกมากับแกก็ได้” ญานิศาก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรชอบคิดเองเออเองอยู่ร่ำไป“ฉันไม่ใช่ตัวเลือกของใครนะ อีกอย่างเขาจะมาด้วยหรือไม่มาก็ไม่มีผลอะไรกับฉันเลย ฉันชวนแกมาทานเป็นเพื่อนก็ได้เห็นไหมล่ะ” มีหรือที่คนปากแข็งจะยอมแพ้ง่าย ๆ“ทานข้าวเสร็จกลับบริษัทเลยใช่ไหม เดี๋ยวฉันขับรถไปส่ง” ดารินทร์ถามเปลี่ยนคำถามเพราะเห็นเพื่อนสนิทนั่งแท็กซี่มา อีกอย่างเธอเพราะคร้านจะเถียงกับญานิศาอีก“อื้อ..เข้าบริษัทเลย” ทั้งที่เติมตระกูลก็เซ็นเช็คให้แล้ว แต่ญานิศาก็ยังไม่ได้จัดการกับเรื่องรถสักที“นั่นมันพี่ทิน ลูกพี่ล

“แต่ลีรู้ดีว่ามันคงไม่ใช่ ยิ่งคุณเห็นยัยมิ้งค์มาตั้งแต่เด็ก ๆ คุณคงยิ่งทำใจรักยัยมิ้งค์ไม่ลงหรอกใช่ไหมคะ คุณเองก็รู้ว่ายัยนั่นน่ะร้ายจะตาย ลีขอเตือนคุณเลยนะคะ ว่าอย่าหลงมีใจให้เด็ดขาด หนีได้ก็หนีให้ไกลไปเลยค่ะ” เจ้าหล่อนเอ่ยบอกเสียงจริงจัง พลางจ้องสายตาคมของอีกฝ่ายไม่วางตาเติมตระกูลทำได้เพียงหัวเราะออกมาเบา ๆ“แหม !ตายยากจริง ๆ เลยนะคะ พูดถึงปุ๊บก็เห็นหน้าปั๊บ” ปาวลีที่มองหน้าเติมตระกูลอยู่เฉสายตามองไปยังประตูทางเข้า ที่ปรากฏร่างชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งเดินเข้ามาเป็นจังหวะเดียวกับที่ทินกรและญานิศาเองก็หันมาเห็นทั้งคู่พอดี“เปลี่ยนร้านไหม” ทินกรเอ่ยถาม เพราะรู้ว่าหญิงสาวไม่ค่อยลงรอยกับเติมตระกูลหลังจากเจอกันที่ร้านอาหารของเจ้หนิง ญานิศาก็งอแงขอให้เขาพามาช็อปปิ้งต่อ และเมื่อได้เวลามื้อเย็น ทินกรจึงพาเธอแวะร้านนี้เพราะเป็นทางผ่านพอดี“ไม่เป็นไรค่ะพี่ทินทานร้านนี้แหละค่ะ เราไม่จำเป็นต้องหนีหรอก เพราะถ้าหนีคงต้องหนีไปทั้งชีวิต” ญานิศาเบือนหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่สนใจคนทั้งคู่ แล้วเดินไปนั่งยังโต๊ะที่ว่าง“นั่นมันคุณปาวลีลูกสาวท่านศราวุธ ที่นายเติมตระกูลกำลังเจรจาขอซื้อที่ เพื่อทำโครงการคอน