Lahat ng Kabanata ng รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Kabanata 31 - Kabanata 40

“เมื่อไหร่นายจะเลิกพูดอะไรที่มันชวนอ้วกสักที คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกในนิยายหรือไง ที่พอร่วมหลับนอนกับนางเอกแล้วตื่นเช้าขึ้นมานางเอกจะอ่อนระทวยพลีกายถวายใจให้” เธอเบะปากใส่เขาอย่างเหลืออดและนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มหลุดหัวเราะอย่างอารมณ์ดี จะมีแววขุ่นมัวในอารมณ์สักนิดก็หาไม่“เมื่อไหร่จะเรียกว่าพี่เติม แล้วแทนตัวเองว่ามิ้งค์เหมือนเมื่อก่อนสักที”“จำเป็นด้วยเหรอ”“จำเป็นสิเพราะพี่อยากได้ยินมันอีก”“แล้วเมื่อไหร่นายจะยอมทำตามเงื่อนไขข้อตกลง เซ็นยกทุกอย่างคืนให้ฉันอย่างที่เคยบอกก่อนฉันจะไปเรียนต่อสักทีล่ะ” เธอย้อนเขาบ้าง“ทุกลมหายใจเข้าออกของมิ้งค์คงมีแต่เรื่องนี้สินะ” นอกจากเรื่องนี้แล้วเขาคงไม่มีตัวตนในสายตาของเธอเลย“ก็มันเป็นของของฉัน ฉันก็ต้องอยากได้คืนสิ ขนาดคนนอกอย่างนายยังอยากได้เลยจริงไหม? หรือว่าจะเถียง” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาช่างดูแคลนยิ่งนัก ไหนจะแววตาที่เหยียดหยันนั่นอีก“คำพูดคำจา กิริยาท่าทางมันน่าคืนทุกอย่างให้เสียจริง” เติมตระกูลที่อารมณ์ดีก่อนหน้าเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาบ้าง เมื่อเจอการดูถูกจากอีกฝ่าย“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนายเองก็น่าจะรู้”“ลุกไปอาบน้ำแล้วเจอกันที่โต

เอกสารทั้งสองฉบับนี้ทำขึ้นตั้งแต่บิดาของเธอยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งขณะนั้นเธอเพิ่งจะเรียนจบชั้นมัธยมปลายในขณะที่อายุเพียง18 ส่วนเติมตระกูลอายุ28ช่วงนั้นบิดาของเธอกำลังป่วยหนักด้วยโรคมะเร็ง และเป็นจังหวะเดียวกับที่เติมตระกูลกลับมาจากต่างประเทศพอดี คุณสยามซึ่งเป็นทนายประจำตระกูลให้เหตุผลกับเธอในวันเปิดพินัยกรรม ว่าบิดาของเธอเห็นว่าเธอยังเด็กเกินกว่าที่จะเข้ามาดูแลบริหารบริษัทได้ จึงจำเป็นต้องให้เติมตระกูลเข้ามาดูแลบริหารให้ก่อน และการจดทะเบียนสมรสระหว่างทั้งสองคนก็เพื่อเป็นการการันตีว่าเติมตระกูลคือคนของอมรกุล เพื่อที่ผู้ถือหุ้นจะได้ไม่มีใครทักท้วงได้ และทุกอย่างจะสิ้นสุดลงเมื่อเธอเรียนจบและสามารถเข้ามาบริหารงานได้เธอไม่แน่ใจว่าเหตุผลที่คุณสยามเอ่ยมานั้นจริงไหม เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นไม่จำเป็นที่จะต้องเซ็นยกหุ้นทั้งหมดให้เขา ต่อให้เป็นชื่อของเธอเขาก็สามารถเข้ามาดูแลบริหารได้ ทั้งหมดคงเป็นเหตุผลที่เขาและนิลยายกมาเป่าหูพ่อของเธอเสียมากกว่า“อ่านดูก่อนว่าเอกสารทุกอย่างถูกต้องหรือเปล่า” เติมตระกูลเอ่ยบอกร่างบางที่ตอนนี้กำลังอ่านเอกสารอยู่และยิ้มออกมาอย่างพอใจ“เอกสารทุกอย่างถูกต้อง” เมื่ออ่านอย่

“มิ้งค์จ๋า ทำไมถึงสวยน่ากินแบบนี้ ขอพี่กินหน่อยนะ” เสียงแหบพร่าของอีกฝ่ายเอ่ยบอก โดยไม่ต้องรอให้เจ้าของเอ่ยอนุญาต เพราะชายหนุ่มเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม ตวัดลิ้นเข้าไปในโพรงร้อนคับแคบ ดูดดึงเม็ดบัวกลางใจสาวอย่างตะกละตะกลามจนร่างบางส่ายสะบัดไปมา ก่อนจะสอดใส่นิ้วมือเข้าไปแล้วชักเข้าออกเป็นจังหวะ“เสียว” ญานิศาเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว“พี่เป็นคู่ขาที่แซบถึงใจดีไหม” ถามขึ้นพร้อมกับชักนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะที่เร็วกว่าเดิมญานิศาไม่ตอบแต่ใช้ปากกัดริมฝีปากไว้แน่น ราวกับกลัวว่าตนจะหลุดพูดสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ออกไปเมื่อเห็นว่าร่างบางมีน้ำหวานไหลออกมาจากกุหลาบงามมากพอ เติมตระกูลก็จับเธอคว่ำหน้าลงไปกับโต๊ะทำงาน สองมือหนาจับสะโพกมนให้ยกขึ้นเพื่อรอการสอดใส่จากทางด้านหลัง ชายหนุ่มถอดกางเกงของตัวเองออก สิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในร่มผ้าดีดผึงชูชันขยายตัวอย่างเต็มที่“พร้อมนะ พี่จะเข้าไปแล้วนะ”“เข้ามาสักทีเถอะทรมานจะแย่แล้ว” ช่างน่าอายเสียจริง เมื่อกี้เธอยังยืนด่าเขาสาดเสียเทเสีย แต่ตอนนี้กลับเรียกร้องให้เขาปรนเปรอความสุขให้ ยอมรับว่าเธอเกลียดเขาแต่กลับชอบเซ็กที่เขามอบให้อย่างเหลือเชื่อ บางทีเขาอาจเป็นคู่ขา

ญานิศานิ่งอยู่ชั่วครู่ก่อนจะอมยิ้มส่งสายตาเป็นประกายไปให้ เธอไม่รู้ว่าลึก ๆ ในใจเขาคิดอะไรอยู่ หรือว่าคิดกับเธออย่างไรกันแน่ แต่การที่เขายอมให้เธอมากมายขนาดนี้ และแสดงออกว่าไม่พอใจเวลาเธออยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่น มันทำให้อดคิดไม่ได้ว่าลึก ๆ แล้วเขาอาจจะกำลังมีใจให้กับเธอ แล้วทำไมเธอถึงไม่ลองยอมเล่นตามเกมดูล่ะ นอกจากจะทำให้เขาเจ็บแล้วเธอยังเอาชนะปาวลีได้อีกด้วย“ขอบคุณนะคะพี่เติม” ร่างบางกระซิบบอกพร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้นไปหอมแก้มสากของเขาเติมตระกูลตะลึงกับสิ่งที่ญานิศาทำ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นอีก “ขอบคุณที่ยอมเรียกพี่เสียที”“แล้วพี่เติมไม่โกรธมิ้งค์เหรอคะ ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมามิ้งค์ดื้อและเอาแต่ใจกับพี่มาก”“โกรธสิ โกรธมากจนบางทีอยากจะจับมาฟาดก้นเสียให้เข็ด” พูดพร้อมกับขยำก้นงามงอน“มิ้งค์โตแล้วนะคะ ไม่ใช่เด็ก ๆ ที่เวลาไม่พอใจอะไรแล้วจะจับมาลงโทษด้วยการฟาดก้น”“ใช่...ตอนนี้มิ้งค์โตแล้ว โตไปทุกสัดส่วน” เลื่อนมือจากก้นงามงอนขึ้นมากอบกุมทรวงอกสวยแทน “ต่อไปนี้เวลาที่มิ้งค์ทำให้พี่โกรธ พี่รู้แล้วล่ะว่าจะลงโทษมิ้งค์แบบไหนดี ลงโทษแบบที่ผู้ใหญ่เขาทำกัน”“มิ้งค์ชักจะติดใจบท

“ฉันดีใจนะที่ในที่ที่สุดแกกับพี่เติมก็เข้าใจกันได้เสียที ความจริงเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ที่ผ่านมาแกอาจจะใช้อคติมองพี่เขาผิด ๆ ไปก็ได้ เห็นแกกับพี่เติมกลับมาคุยกันแบบนี้ฉันค่อยโล่งใจหน่อย ตอนแรกคิดว่าพ่อฉันต้องได้ทำคดีเก็บศพคนใดคนหนึ่งเสียแล้ว”“จะพร่ำเพ้ออีกนานไหมเนี่ย” ญานิศาที่นั่งจิบน้ำส้มอยู่วางแก้วลงแล้วเอ่ยถาม“ทำไมยะ หรือว่ากลัวเสียฟอร์มที่ตั้งป้อมกับพี่เขาไว้เยอะ แต่พอกลับมาถึงได้รู้ว่าพี่เขาเป็นคนดีและตัวเองคิดไปเองทั้งนั้น”“อย่างนายนั่นมีส่วนไหนที่บ่งบอกว่าเป็นคนดีไม่ทราบ” ใบหน้าหวานของญานิศาที่เคยยิ้มแย้มก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงเล็กน้อย น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็แสดงความห่างเหินยามเมื่อเอ่ยถึงเติมตระกูล“ตกลงมันยังไงกันแน่ ก็ฉันเห็นแกนั่งคุยกับพี่เติมอยู่ในห้องรับแขกอยู่เลย ฉันตามอารมณ์แกไม่ทันแล้วนะ” ดารินทร์มองหน้าเพื่อนอย่างไม่ไว้วางใจ“ฉันก็ต้องคุยกับเขาดี ๆ สิ ในเมื่อเขาอนุมัติให้ฉันซื้อรถที่อยากได้แล้ว”“ห๊า! จริงเหรอ! ราคาไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะนั่น”“แล้วฉันจะโกหกให้ได้อะไรขึ้นมา”“น่าอิจฉาแกเป็นบ้าเลย ทำไมพี่เติมใจดีแบบนี้ ฉันขอพ่อยังไม่อนุมัติง่าย ๆ แบบนี้เลย” อีก