Lahat ng Kabanata ng รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Kabanata 51 - Kabanata 60

เสียงนาฬิกาปลุกทำให้มือเรียวคว้าเอาโทรศัพท์บนหัวเตียงที่ตั้งปลุกเอาไว้มาปิดเสียง แล้วก็เห็นว่ามีข้อความส่งเข้ามา‘ผมกำลังจะไปเมืองไทยเอาไว้เจอกัน...พอล’ หญิงสาวกดปิดข้อความที่ถูกส่งมาจากใครบางคนที่อยู่อีกซีกโลกหนึ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทำงานเสร็จจึงเดินลงมาเพื่อจะทานข้าวเช้า แล้วนึกแปลกใจไม่น้อยที่โต๊ะอาหารไม่มีร่างของใครบางคนนั่งอยู่ ปกติเขามักจะตื่นเช้าและรอทานข้าวกับเธอเสมอ“รับข้าวเช้าเลยไหมคะคุณมิ้งค์” ป้ามอญที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วเอ่ยถาม“รับเลยค่ะ”รอจนป้ามอญนำอาหารเช้ามาให้จึงเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามไป “ทำไมวันนี้บ้านดูเงียบ ๆ จังคะหายไปไหนกันหมด”“ป้าให้ฟ้าไปตลาดค่ะ”“แล้วพี่เติมยังไม่ตื่นอีกเหรอคะ ทำไมวันนี้ตื่นสายจัง ปกติเห็นต้องมานั่งที่โต๊ะอาหารก่อนใครเพื่อน”“ตื่นสายอะไรกันคะคุณมิ้งค์ คุณเติมออกไปตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันโห่เลยค่ะ”ญานิศามุ่นคิ้วเล็กน้อย “ออกไปแล้ว?”“ใช่ค่ะ ไม่รู้รีบร้อนอะไรกันนักหนา ออกไปตั้งแต่เช้ามืด รับกาแฟไปแค่ถ้วยเดียว”“ออกไปตั้งแต่เช้าทั้งที่รู้ว่ามิ้งค์จะต้องติดรถเขาไปทำงาน แถมยังไม่บอกมิ้งค์สักคำอีกเนี่ยนะคะ” ร่างบางที่นิ่งเฉยก่อนหน้าอารมณ์พุ่งปรี๊ด

“อุ๊ย!ขอโทษค่ะ มีอะไรกันหรือเปล่าคะ” ปาวลีที่อยู่ในชุดสูททำงานเข้ารูปสีเทาในมือมีเอกสาร เปิดประตูเข้ามาทันเห็นการกระทำของทั้งคู่ญานิศาขืนตัวออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม พลางยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ เสียน้ำตาต่อหน้าเติมตระกูลก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังมีปาวลีเข้ามาเห็นอีก ป่านนี้อีกฝ่ายคงกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ในใจเป็นแน่แท้“ลีไม่เห็นคุณนันที่โต๊ะทำงาน เลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา แต่ก่อนเข้ามาลีเคาะประตูแล้วนะคะ” คงเพราะทั้งคู่ไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยไม่มีใครได้ยิน ปาวลีเลื่อนสายตาสำรวจญานิศาทั้งร่าง แล้วก็ต้องสะดุดตากับรอยนิ้วมือสีแดงบนต้นแขนของหญิงสาวญานิศาหุนหันออกจากห้องไปโดยไม่สนใจจะเอ่ยทักทายอดีตเพื่อนเก่าแม้แต่คำเดียว ลับหลังที่ญานิศาออกจากห้องไปแล้ว ปาวลีก็ทอดสายตามองไปยังเติมตระกูลซึ่งเอาแต่มองไปทางประตู“ทะเลาะกันเหรอคะ” ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“นิดหน่อยครับ” จะปฏิเสธก็คงไม่ได้ในเมื่อหลักฐานมันคาตาแบบนี้“มีอะไรน่าจะคุยกันดี ๆ ไม่เห็นต้องใช้กำลังกันแบบนี้เลย” เธอเอ่ยตำหนิออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม“ผมขอโทษ” เติมตระกูลเอ่ยเสียงแผ่ว“ขอโทษลีทำไมคะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับลีสักหน่อย คนที่คุณเ

เติมตระกูลเดินเข้าบ้านมาด้วยความหงุดหงิดที่ญานิศาหนีหน้ากลับบ้านตั้งแต่ยังไม่เลิกงาน รู้ว่าเธอคงโกรธที่เขาเผลอใส่อารมณ์และรุนแรงไป แต่เป็นใครจะทนได้ก็ในเมื่อความหึงมันบังตา เข้าบ้านมาก็สอดส่ายสายตาหาร่างบางที่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะอารมณ์เย็นลงบ้างหรือยัง“มิ้งค์อยู่ไหนครับป้ามอญ” เขาถามออกมาเมื่อมองหาทั่วบ้านแล้วก็ยังไม่เห็นร่างบางแม้แต่เงา“วันนี้คุณมิ้งค์ไม่กลับบ้านค่ะคุณเติม”“ห้ะ! อะไรนะครับ” เติมตระกูลถามเสียงหลง“คุณมิ้งค์โทรมาบอกว่าวันนี้จะไปค้างที่บ้านคุณพลับพลึงค่ะ”สิ้นคำพูดป้ามอญคนที่อารมณ์เริ่มเย็นลงก็โกรธจนควันแทบออกหูอีกรอบ ก็เป็นเสียแบบนี้ไงไม่พอใจอะไรนิดหน่อยก็เอาแต่หนีหน้า ไม่เคยคิดจะคุยกันดี ๆ ด้วยเหตุผลเลยสักครั้ง แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขามีน้ำโหได้ยังไงกันส่วนคนที่เอาแต่หนีหน้าหนีปัญหา ตอนนี้กำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมกับยายพลับพลึง อินทุอร และทินกร เจ้าหล่อนเอาแต่นั่งทานข้าวเงียบ ๆ แทบจะไม่เงยหน้าขึ้นมาคุยกับใคร“เข้าไปทำงานที่บริษัทเป็นยังไงบ้าง ทำได้ไหม” พลับพลึงเปิดประเด็นชวนหลานสาวคุย“ทำได้ค่ะ คงค่อย ๆ รู้งานไป” คนที่เอาแต่ก้มหน้าทานข้าวตอบ“เหมือนมิ้งค์จะอ

เติมตระกูลที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับเซถลา แต่เมื่อตั้งสติได้ก็ผลักอกอีกฝ่ายกลับ ก่อนจะกระชากคอเสื้อทินกรเข้ามาใกล้ ๆ แล้วเอ่ยให้ได้ยินกันแค่สองคน “เอาเวลาไปนั่งคิดดีกว่ามั้ง ว่าจะบริหารงานยังไงไม่ให้เจ๊ง ได้ข่าวว่าบริษัทกำลังแย่อยู่ไม่ใช่เหรอ”“มึง!” ทินกรเงื้อหมัดหมายจะชกอีกฝ่ายเต็มแรง แต่ก็มีเสียงประกาศิตของพลับพลึงร้องห้ามขึ้นเสียก่อน“พอเลยทั้งคู่ ไม่มีใครเห็นแก่หัวหงอกฉันสักคน”ทั้งคู่ผละออกจากกันแทบจะทันที เมื่อเป็นอิสระเติมตระกูลก็เดินเข้าไปหาญานิศาที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่อีกรอบ พร้อมกับรวบมือเรียวที่สั่นน้อย ๆ มากอบกุมไว้ “จะกลับบ้านเราได้หรือยัง หรือต้องให้พี่ประกาศให้ทุกคนรู้ว่าพี่มาตามมิ้งค์กลับในฐานะอะไร”ข่มขู่...นี่มันคือการข่มขู่กันชัด ๆ หญิงสาวมองเขาด้วยสาวตากรุ่นโกรธ ถ้าฆ่าคนแล้วไม่ผิดกฎหมายเธอคงได้เป็นฆาตกรแน่แท้“วันนี้มิ้งค์กลับก่อนดีกว่าค่ะ ไว้วันหลังมิ้งค์จะหาเวลามาค้างกับคุณยายนะคะ” หญิงสาวเอ่ยบอกคนสูงวัยที่ยืนอยู่ พลับพลึงได้แต่พยักหน้ารับ ส่วนอินทุอรเดินเข้าไปหาทินกรพลางสำรวจว่าลูกชายได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่“มิ้งค์ไม่ต้องไปกลัวมัน ถ้าไม่อยากกลับก็ไม่ต้องกลับ มันไม่มี

“พี่ทายาให้นะ” เติมตระกูลที่อยู่ในชุดนอนขายาวถือหลอดยาเดินเข้ามาหาญานิศา ที่กำลังไดร์ผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งหญิงสาวมองสบตาเขาผ่านกระจกพร้อมกับเอ่ยบอก “ทาแล้ว”“หือ?” ดูเขาจะแปลกใจไม่น้อย เขาเป็นคนลงไปเอายาด้วยตัวเองแล้วเธอเอายาจากไหนมาทา“ยัยลีคงจะสมเพชมิ้งค์มั้งคะ เลยให้ยาไว้ตั้งแต่เมื่อตอนกลางวัน” ดวงตาคู่สวยมองไปทางตลับยาที่ยังวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง“แล้วมิ้งค์จะใช้ของเขาทำไมถ้ารู้สึกไม่ดี”ญานิศาชะงักมือที่กำลังเป่าผมพลัน นั่นสิ! เธอเกลียดปาวลีแล้วเธอจะใช้ยาที่ยัยนั่นให้มาทำไม“พี่อยากเห็นมิ้งค์มีความสุข อยากให้มิ้งค์วางอคติลงบ้าง ถ้ามันจะทำให้เรามีแต่ความทุกข์ใจ” ไม่พูดเปล่าแต่ยังจรดจมูกโด่งลงกับเส้นผมนุ่มที่หอมกรุ่นด้วยน้ำยาสระผมจาง ๆ“คงไม่มีวันนั้นหรอก เพราะคนนิสัยเสียอย่างมิ้งค์ ใครที่ไหนจะมารัก” กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เธอมักจะได้ยินผู้คนรอบข้างตราหน้าเธอว่าเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจ คุณหนูนิสัยเสีย หรือแม้กระทั่งคุณหนูตกอับ แต่เธอก็ย้ำเตือนตัวเองทุกครั้งว่าอย่าได้แคร์และอย่าสนใจ ถึงแม้จะไม่มีใครเธอก็ต้องอยู่ให้ได้“ทำไมจะไม่มี ถ้าเพียงแค่มิ้งค์จะเปิดใจมองบ้าง” ชายหนุ่มประคอง