Lahat ng Kabanata ng รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ไม่มีอะไรทำเหรอ ถึงได้มายืนเฝ้าอยู่แบบนี้” ญานิศาเอ่ยถามนภาทิพย์ที่ยังไม่มีทีท่าจะขยับตัวไปทางไหน“ปกติเวลาคุณเติมกินข้าวที่บ้าน ฟ้าก็ยืนอยู่แบบนี้ตลอดค่ะ” อีกฝ่ายตอบเสียงเรียบ หางตาชำเลืองมองชายหนุ่มที่ยังนั่งกินข้าวอยู่“ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าก่อนหน้านี้ภายในบ้านหลังนี้จะเป็นยังไง แต่นับจากนี้ไปมันจะไม่เป็นแบบนั้นอีก”“ออกไปเถอะฟ้า ต่อไปนี้เวลาคุณมิ้งค์บอกหรือสั่งให้ทำอะไรก็ตามนั้นแหละ”“คุณเติมคะ” นภาทิพย์หันมามองเติมตระกูลอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ว่าเขาจะยอมและตามใจคนอย่างญานิศาไปเสียทุกเรื่อง ความเอาแต่ใจของหญิงสาวก็พอรู้จากนิลยามาบ้างก่อนจะถูกส่งตัวให้มาที่นี่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเติมตระกูลจะเข้าข้างญานิศาขนาดนี้“ออกไปได้แล้ว ไม่ได้ยินที่สั่งหรือไง” ญานิศาเอ่ยย้ำอีกครั้ง“ค่ะ” คนได้รับคำสั่งเดินออกไปจากโต๊ะอาหาร“ไม่มีใครรกหูรกตาแล้ว จะกินข้าวได้หรือยัง” ชายหนุ่มถามเมื่อสังเกตว่าร่างบางเอาแต่เขี่ยข้าวในจานไปมาไม่ยอมตักกินสักที“มีสิ นายไง เห็นหน้านายแล้วฉันก็กินข้าวไม่ลงเหมือนกันนั่นแหละ”“เสียใจด้วย ถ้างั้นมิ้งค์คงต้องฝืนกินแล้วล่ะ เพราะพี่คงไม่สามารถลุกไปไหนได้” เขาพูดพร้อมกับตักอา

ญานิศามองอีกฝ่ายเหยียดยิ้ม เพราะรู้ดีว่าเขาเก่งแค่ขู่ เขาจะไม่ทำอะไรแบบนั้นกับเธอแน่ ตลอดเวลาหลายปีที่รู้จักกันมา ต่อให้เธอและเขาจะก่อสงครามทางอารมณ์กันบ่อย ๆ แต่เขาไม่เคยทำตัวรุ่มร่ามกับเธอร่างบางหันหลังจะเดินออกจากห้องแต่กลับมีฝ่ามือหนามารั้งข้อมือบางของเธอไว้เสียก่อน“เดี๋ยว!” เสียงเข้มทุ้มเอ่ยพร้อมกับกระชากอีกฝ่ายให้หันกลับมาเต็มแรง ยังผลให้ญานิศาหันกลับมาซบกับอกแกร่งของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้“เตือนแล้วใช่ไหมว่าถ้าตบพี่จะจูบ ในเมื่อรู้แล้วแต่ยังทำนั่นก็หมายถึงยอมรับผลที่จะตามมาได้” ชายหนุ่มใช้ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าหวานให้เงยขึ้นสบตากัน สอดนิ้วแกร่งเข้าไปในกลุ่มผมดกดำสลวย บังคับทิศทางให้อยู่ในองศาที่พอเหมาะ แล้วก้มลงไปประทับริมฝีปากลงกับกลีบปากอิ่มของเธอ ญานิศาดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดแต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้“อ่อยอะไอ้อ้า” ร่างบางอ้าปากร้องท้วงแต่มันเป็นการกระทำที่ผิด เพราะแทนที่เขาจะหยุดกลับเป็นการเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้สอดลิ้นเข้ามาในอุ้งปากอุ่นของเธอเสียเอง เติมตระกูลใช้ลิ้นหนาไล่กวาดต้อนลิ้นเล็กอย่างชำนิชำนาญ โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะต่อต้านมากแค่ไหน ชายหนุ่มปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระเมื

เช้าวันถัดมาซึ่งเป็นวันหยุด ญานิศาตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพราะวันนี้เธอตั้งใจจะออกไปทำธุระข้างนอก อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินมายังโต๊ะอาหารแต่ก็ไม่เจอใคร จังหวะที่จะเดินออกมาก็เจอนภาทิพย์เข้าพอดี“ทุกคนไปไหนกันหมด” ญานิศาเอ่ยถาม“ป้ามอญน่าจะยังไม่กลับจากตลาดค่ะ ส่วนคุณเติมน่าจะออกกำลังกายอยู่”“เช้านี้มีอะไรกินบ้าง”“มีโจ๊กค่ะ ปกติเช้า ๆ แบบนี้คุณเติมกินแค่โจ๊ก” อีกฝ่ายตอบญานิศาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย อะไร ๆ ก็เอาแต่เติมตระกูลเป็นหลัก แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอคิดได้ยังไงว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอยู่ หญิงสาวมองนภาทิพย์นิดหนึ่งก่อนเอ่ยออกมา “ขอโจ๊กให้ฉันถ้วยหนึ่ง”“ค่ะ” คนได้รับคำสั่งตอบแล้วเดินหายเข้าไปในครัว ส่วนญานิศาก็ทิ้งกายลงนั่งที่เก้าอี้ ไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง“โจ๊กได้แล้วค่ะ” ฟ้าหายไปไม่นานก็กลับออกมา พลางวางถ้วยโจ๊กและแก้วน้ำลงบนโต๊ะ“ว้าย!” เสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บของญานิศาดังขึ้น พร้อมกับโจ๊กร้อน ๆ ที่ราดรดลงบนมือของเธอ“ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ” เสียงของนภาทิพย์ดูตกใจไม่น้อย“ไม่ได้ตั้งใจอย่างงั้นเหรอ” เร็วเท่าความคิด ญานิศาคว้าแก้วน้ำที่วางอยู่สาดใส่อีกฝ่ายเต

“งั้นป้าฝากคุณเติมช่วยดูคุณหนูด้วยนะคะ” ป้ามอญบอกก่อนเดินออกห้อง ชายหนุ่มหยิบหลอดขนาดเล็กออกมา บีบเนื้อยาสีขาวลงบนหลังมือเรียวแล้วทาให้อย่างเบามือ“เจ็บไหม” น้ำเสียงที่เอ่ยถามเจือไปด้วยความห่วงใยญานิศาแอบลอบมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายของอีกฝ่าย ที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าทายาให้เธออย่างเบามือแล้วเอ่ยตอบ “ไม่เจ็บแล้ว”“เสร็จแล้ว” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับเก็บหลอดยาเข้ากล่อง“ขอบคุณ” บอกเสียงห้วนกระด้างพร้อมกับมองไปทางอื่น“กินข้าวกันเถอะโจ๊กเย็นหมดแล้ว”“นายไม่อาบน้ำก่อนเหรอ” ถามเพราะเห็นว่าเขาน่าจะเพิ่งออกกำลังกายเสร็จ ตามตัวยังมีเหงื่อเกาะอยู่“เหม็นเหงื่อพี่เหรอ” เขาถามยิ้ม ๆ“อืม” ร่างบางตอบ“งั้นนั่งกินโจ๊กรอพี่ก่อนนะ ขอตัวไปอาบน้ำแป๊บเดียว รับรองไม่เกินสิบนาที” เอ่ยบอกโดยไม่รอให้หญิงสาวตอบตกลงหรือปฏิเสธ เพราะตอนนี้ร่างสูงเดินออกจากประตูไปอย่างเร่งรีบ ใช้เวลาอาบน้ำไม่ถึงสิบนาทีอย่างที่บอกไว้เติมตระกูลก็เดินลงบันไดมา เห็นนภาทิพย์เดินถือถ้วยโจ๊กออกมาจากห้องทำงานของตน“คุณมิ้งค์อิ่มแล้วเหรอถึงได้เก็บถ้วยออกมาแบบนี้” อดถามอย่างแปลกใจไม่ได้เมื่อเห็นว่าในถ้วยยังมีโจ๊กเหลืออยู่เยอะ“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ

“วันนี้มาแต่เช้าเลยนะคะคุณนิล” เสียงเอ่ยทักที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ญานิศาหันไปมอง“อ้าวไม่ใช่คุณนิลนี่ ขอโทษด้วยจ้ะ ป้าทักคนผิด” หญิงวัยกลางคนที่ถือช่อดอกไม้ในมือเอ่ยแก้เก้อ ก่อนจะนั่งลงแล้ววางดอกไม้ในมือลงตรงที่เก็บอัฐิข้าง ๆ“คุณป้ามาที่นี่บ่อยเหรอคะ” เธอหันไปเอ่ยถาม“ป้ามาเกือบทุกวัน ป้ามาหาสามีป้า”ญานิศามองตรงรูปที่อยู่หน้าอัฐิก็เห็นเป็นผู้ชายสูงวัยซึ่งเป็นสามีของป้านั่นเอง“แล้วหนูล่ะ ทำไมป้าไม่เคยเห็นหน้าเลย”“หนูเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศค่ะ ท่านทั้งสองคือพ่อกับแม่หนูเอง” เอ่ยบอกพร้อมกับมองรูปของบิดามารดาตาเศร้าสร้อย“ถึงว่าสิป้าถึงไม่เคยเห็นหนูเลย ปกติเจอแต่คุณนิลที่เอาดอกไม้มาวางไว้”“ผู้หญิงที่ชื่อนิลคือคนที่เอาดอกไม้มาวางไว้เหรอคะ” ถามอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก“ใช่จ้ะ คุณนิลยาคือคนที่เอาดอกไม้มาวางไว้ ป้าเจอเธอบ่อย ๆ จำได้เหมือนกันว่าคุณนิลเคยบอกป้า ว่าเจ้าของอัฐิทั้งคู่มีลูกสาวเรียนอยู่เมืองนอก คุณนิลเธอบอกว่าเป็นเด็กดีหน้าตาสะสวย ป้ามีโอกาสได้เจอหนูวันนี้ หน้าตาสะสวยอย่างที่คุณนิลว่าไว้จริง ๆ”“งั้นเหรอคะ” ญานิศาส่งยิ้มเป็นมิตรไปให้ ก่อนจะก้มหน้าลงแววตาเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ ทำ