All Chapters of รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก: Chapter 61 - Chapter 70

ถือว่าพี่ขอร้องล่ะ กลับเข้าไปข้างในก่อนได้ไหม แล้วจากนี้พี่จะยอมทำตามที่มิ้งค์ต้องการทุกอย่าง”“ถ้าฉันกลับเข้าไปนายต้องเซ็นยกทุกอย่างให้ฉันทันที” ญานิศาใช้ความได้เปรียบรีบยื่นข้อเสนอ“ได้” ไม่มีความลังเลในน้ำเสียงของเติมตระกูลเลยสักนิดญานิศาเดินกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้ง ก็เห็นว่าโต๊ะอาหารจัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว นิลยายิ้มออกมาอย่างโล่งอกที่เห็นเจ้าหล่อนยอมกลับเข้ามาอีกครั้ง ร่างบางนั่งลงอย่างเลี่ยงไม่ได้ ชายหนุ่มจึงถือโอกาสนั่งข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว“ทานด้วยกันสิฟ้า” เติมตระกูลเอ่ยบอกเมื่อเห็นนภาทิพย์ถือจานอาหารมาวางไว้แล้วกำลังจะเดินออกไป“ไม่เป็นไรค่ะคุณเติม เดี๋ยวฟ้าเข้าไปทานในครัวกับแม่ก็ได้ค่ะ”“นั่งทานด้วยกันนี่แหละ เข้าไปบอกน้านีด้วยว่าพี่บอกให้มานั่งทานด้วยกัน”“ค่ะ” นภาทิพย์รับคำเมื่อฝ่ายนั้นเดินออกไปแล้วเติมตระกูลจึงตักอาหารใส่จานให้ญานิศา “ฟ้าเป็นลูกสาวของน้านีซึ่งเป็นคนสนิทของแม่พี่ ตอนนี้กำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสุดท้าย แม่พี่เห็นว่าบ้านอมรกุลอยู่ใกล้ ๆ กับมหาวิทยาลัยของฟ้า ก็เลยให้ฟ้าไปอยู่บ้านอมรกุลด้วย”ปรานีและนภาทิพย์เดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร ทานไปสักพักเติมตระกูลจึงพูดข

“ไปนั่งเล่นตรงแปลงดอกไม้กัน ทานของหวานเสร็จพี่จะพากลับบ้าน” ฝ่ามือหนาสอดประสานกับนิ้วเรียวทั้งห้า จับจูงให้เธอเดินตามไปทางแปลงดอกไม้ ชายหนุ่มพาหญิงสาวมานั่งลงตรงแคร่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ปรานีเดินถือถ้วยขนมหวานมาวางไว้ให้“คุณนิลดีใจมากเลยนะคะที่รู้ว่าคุณมิ้งค์จะมาทานข้าวที่บ้าน ลุกขึ้นมาทำอาหารและขนมหวานเองเลย” ปรานีเอ่ยทิ้งท้ายก่อนเดินออกไป“แม่นายไม่ได้เกลียดฉันเหรอ” หญิงสาวหันมาเอ่ยถามร่างสูงที่เอาแต่จ้องหน้าตนอยู่“ไม่เคยเกลียดเลย ตรงกันข้ามกลับเป็นห่วงเสียด้วยซ้ำ” เขาเอ่ยตอบ“เพราะอะไร” ถามอย่างไม่เข้าใจ นิลยาต้องเกลียดเธอสิถึงจะถูก“เอาไว้เมื่อถึงเวลามิ้งค์จะรู้เอง”ญานิศาตักขนมหวานเข้าปากแล้วก็ต้องตาโตด้วยความอร่อย ก่อนจะตักเข้าปากอีกหลาย ๆ คำติดกัน“ถ้าชอบเดี๋ยวพี่บอกแม่ให้ห่อกลับบ้านให้”ร่างบางชะงักพลันก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง “ไม่ต้อง ฉันไม่ได้ชอบเสียหน่อย”ชายหนุ่มส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างระอากับอาการท่ามากของคนปากแข็ง ขนาดบอกไม่ชอบแต่กินเสียเกลี้ยงถ้วย“เห็นแปลงดอกไม้นั่นไหม” ชายหนุ่มชี้นิ้วไปยังแปลงดอกไม้แปลงโปรดของนิลยา“อืม” เธอพยักหน้าตอบรับ“แม่พี่ปลูกเองกับมือ เฝ้าประคบประหงมอย่างดี

เกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เติมตระกูลต้องบินมาดูงานที่ภูเก็ต เขาโทรหาญานิศาเจ้าหล่อนก็ไม่ค่อยรับสาย โทรไปถามนันทินีก็ได้คำตอบว่าเธอยังไปทำงานทุกวัน จึงได้แต่ฝากฝังว่าให้ช่วยดูแลหญิงสาวให้ด้วย โทรไปถามป้ามอญก็ได้ความว่าแม่เจ้าประคุณกลับถึงบ้านตรงเวลาตลอดไม่ได้ออกไปเถลไถลที่ไหน นึกแล้วก็น่าขำ นี่เขาทำตัวเป็นสามีขี้ระแวงคอยจับผิดภรรยาไปเสียได้“รอนานไหมครับคุณเติม” เสียงผู้ชายวัยกลางคนที่ถือกระเป๋าเอกสารเอ่ยทักขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหา“ไม่นานครับ ผมมาถึงก่อนคุณสยามแค่ไม่กี่นาทีเอง”“ไม่คิดว่าจะเจอคุณเติมที่นี่” สยามซึ่งเป็นทนายประจำตระกูลอมรกุลถามอย่างสงสัย หลังจากที่ชายหนุ่มโทรหาและขอนัดเจอ“พอดีผมมาดูแลการก่อสร้างโรงแรมในเครือของบริษัทน่ะครับ แล้วก็รู้ว่าคุณสยามอยู่ที่ภูเก็ตพอดี”“ดูเหมือนทุกอย่างจะไปได้ดีนะครับ” ชายวัยกลางคนรู้สึกภูมิใจไม่น้อย ที่เด็กชายที่ตนเคยเห็นในอดีตจะโตขึ้นมาประสบความสำเร็จในชีวิตได้ขนาดนี้“ก็ดีครับ ตอนนี้บริษัทของเรากำลังเติบโตในตลาดหลักทรัพย์เป็นอย่างมาก”“คงเพราะได้คนเก่ง ๆ อย่างคุณเติมเข้ามาบริหาร นี่ถ้าคุณธวัชยังอยู่คงจะภูมิใจในตัวคุณเติมไม่น้อย”“ยิ่งคุณลุงธ

ชายหนุ่มใช้เวลาทานข้าวไม่นานก็ขอตัวกลับ โดยให้เหตุผลว่าต้องรีบกลับไปเตรียมตัวเพื่อจะไปงานเลี้ยงในตอนเย็น เขาเหยียบคันเร่งแทบมิดไมล์เพื่อจะแวะไปทำธุระที่ร้านขายเครื่องประดับต่อ จากนั้นจึงกลับบ้านอมรกุล ตลอดทางก็ยังอดนึกโมโหตัวเองไม่หายที่เผลอใส่กล่องสร้อยคอไข่มุกลงไปในถุงรวมกับของฝากคนอื่น ๆทันทีที่ขับรถเข้ามาจอดก็เห็นว่ามีรถคันหรูราคาแพงคันใหม่ ที่ญานิศาเคยบ่นว่าอยากได้จอดอยู่ในโรงรถ ชายหนุ่มอมยิ้มออกมาอย่างพอใจที่ต่อไปนี้เธอจะได้เดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวกขึ้น“ให้คนเตรียมของว่างให้มิ้งค์ที่สระว่ายน้ำด้วยนะคะป้ามอญ” ญานิศาที่อยู่ในชุดว่ายน้ำมีเสื้อคลุมสวมทับอยู่กำลังเดินลงบันไดมาเอ่ยบอก“ได้ค่ะคุณมิ้งค์ เดี๋ยวป้าให้ฟ้ายกไปให้ค่ะ” เมื่อคุยกับป้ามอญเสร็จจึงหันตัวกลับเพื่อจะเดินไปทางสระน้ำ แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงที่กำลังเดินเข้าบ้านมา ญานิศามองชายหนุ่มแค่แวบเดียวแล้วก็ตั้งท่าจะเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ นับแต่วันที่กลับมาจากบ้านของนิลยาเธอรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของตัวเองที่มันเปลี่ยนไป ดังนั้นจึงพยายามทำตัวห่างเหินและอยู่ให้ห่างจากเขาให้มากที่สุด เพื่อกันไม่ให้ตัวเองรู้สึกอะไรมากไปกว่านี้

เอ่ยยังไม่ทันจบสายตาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้างานมา วันนี้เติมตระกูลอยู่ในชุดสูทแบรนด์หรูราคาแพงสีกรม ร่างสูงสง่าผ่าเผยของเขาเรียกสายตาของสาว ๆ ในงานให้หันไปมองแทบจะเป็นตาเดียว ปาวลีลอบยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นว่าญานิศาที่ยืนอยู่กับทินกรตรงมุมหนึ่งของงานก็มองมาทางเติมตระกูลเช่นกัน“รถติดไหมคะ” ปาวลีรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาชายหนุ่มอย่างรีบเร่ง ด้วยกลัวว่าจะโดนสาว ๆ คนอื่นในงานตัดหน้าเสียก่อน“ไม่เท่าไหร่ครับ แล้วนี่คุณลีมาถึงนานหรือยังครับ” ปากเอ่ยตอบแต่สายตากลับมองหาใครบางคนไปทั่วงาน“มาถึงสักพักแล้วค่ะ วันนี้พ่อลีมางานด้วยนะคะ คุณเติมจะเข้าไปคุยกับท่านไหม”“เอาสิครับผมเองก็อยากคุยกับท่านมานานแล้ว”ปาวลีเดินเข้ามาควงแขนเติมตระกูลแล้วพาเดินไปหาศราวุธ ที่ยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเหล่านักธุรกิจซึ่งกำลังพูดคุยกันอยู่ญานิศาอดแปลกใจไม่น้อยที่เห็นว่าเติมตระกูลมางานนี้ด้วย แต่พอเห็นว่าเติมตระกูลควงคู่กับปาวลีเดินเข้าไปหาบิดาของอีกฝ่าย ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มก่อนหน้าก็ตึงขึ้นทันใดเติมตระกูลกำลังจะใช้ปาวลีเป็นสะพานข้ามไปหาศราวุธเพื่อหวังผลทางธุรกิจอีกแล้วสินะ เหมือนกั