All Chapters of ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส: Chapter 11 - Chapter 20

“ออกไปจากที่นี่ซะ ถ้าคุณยังไม่อยากจะต้องตกนรกทั้งเป็น!” มือแกร่งบีบเข้าที่ต้นแขนอย่างแรง พลางส่งสายตาจ้องมองหญิงสาวด้วยความโกรธเกรี้ยว“ฉัน...ยังไม่ได้หาที่อยู่...”“แปลว่าคุณยังไม่ยอมที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้สินะ”เขาพูดเสียงต่ำเยือกเย็นจนดูน่ากลัว“เปล่า ฉันหมายถึงว่า ขอเวลาอีกสักหน่อยได้ไหม?”พาขวัญพูดพึมพำเบาๆ แต่จิรัฎฐ์กลับได้ยินชัดทุกคำ“ขอเวลา?” พาขวัญพยักหน้าพร้อมกับสบนัยน์ตาคมอย่างอ้อนวอน“ทำไมผมต้องให้?”“คือฉันยังไม่ได้เตรียมเงินสำหรับจ่ายค่าเช่า แล้วก็ยังไม่ได้หาที่อยู่ใหม่...”“ผมจะให้เงินคุณและออกไปจากชีวิตครอบครัวของผมซะ รวมทั้งไปหางานทำใหม่ด้วย” จิรัฎฐ์ค่อยๆ คลายมือออกจาต้นแขนของหญิงสาว ทว่าพาขวัญกลับมองเขาด้วยความโกรธและขุ่นเคือง“ฉัน...ฉันไม่ต้องการเงินจากคุณ” หญิงสาวตอบกลับอย่างรวดเร็ว แบบนี้ก็ไม่ต่างจากเอาเงินฟาดใส่หัวเธอเลย คนใจร้าย...“คงต้องเป็นเงินจากพ่อผมสินะ ผมถามจริงเถอะ คุณอยากเป็นเมียพ่อผมมากนักหรือไง หรือว่ารสนิยม...”เผียะ!ใบหน้าคมเข้มของจิรัฎฐ์หันไปอีกข้างตามแรงตบที่หญิงสาวฟาดฝ่ามือลงที่ใบหน้าเขา เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่โกรธ“เลิกพูดจาดูถูกฉันสักที! คุ

จิรัฎฐ์ก้าวขึ้นบันไดมาอย่างรวดเร็ว สองเท้าของเขาเดินตรงไปที่ห้องมุมสุดทางขวามือพร้อมกับเอื้อมมือเปิดเข้าไปโดยที่ไม่คิดจะเคาะบอกเจ้าของห้องแม้แต่คำเดียว สองเท้าก้าวยาวเดินตรงไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างอย่างฉับไว พร้อมทั้งใช้มือคว้าที่ต้นแขนของเธอหันมาเผชิญหน้าเขาทันที“คุณจิรัฎฐ์!” หญิงสาวร้องอุทานด้วยความตกใจ“ตกใจหรือไง หรือว่าเสียใจที่คนตรงหน้าคุณไม่ใช่พ่อผม!”ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเข้มดูเยือกเย็น สายตาคมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว“คนเสียมารยาท! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” พาขวัญพูดพลางดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากชายหนุ่ม สายตาเธอจ้องมองเขาด้วยความโกรธไม่แพ้กัน“ผู้หญิงมารยา! ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเข้าใกล้พ่อผม!”“ฉันแค่คุยเท่านั้น คุณจะบ้าอะไรนักหนา ไม่รู้เรื่องอย่ามาพาลใส่ฉันนะ!” หญิงสาวเริ่มโมโหที่เขาพูดจาไม่มีเหตุผลทั้งที่ยังไม่ได้ถามความจริงจากเธอสักคำ“ทำไม ผมพูดจาแทงใจคุณเกินไปหรือไง คุณไม่รู้เหรอว่าทุกคนในบ้านมองคุณว่าเป็นอีหนูพ่อของผมไปหมดแล้ว!”“แล้วคุณก็เชื่อหรือไง! ฉันไม่คิดว่าผู้ชายฉลาดๆ อย่างคุณจะเชื่อสิ่งที่คนอื่นพูด” พาขวัญเถียงกลับพร้อมกับใช้มือดันแผ่นอกของเข

“ถ้าผมทำแบบนี้คุณอยากจะให้ผมหยุดอีกไหม” จิรัฎฐ์พูดพร้อมกับเลื่อนลงจากตรงหน้าของเธอมาอยู่ที่เนินสวาท สายตาคมจ้องมองก่อนที่จะใช้มือแยกขาเรียวคู่ของเธอที่ปิดสนิทออกจากกัน กลีบกุหลาบสีหวานอยู่ตรงหน้าเขา ปิดสนิทราวกับเธอไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามา แต่จะเป็นไปได้อย่างไร... ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปพร้อมกับใช้ปลายลิ้นเลียเบาๆ น้ำหวานค่อยๆ ไหลเออล้นออกมา ชายหนุ่มเก็บความหวานจากเกสรกุหลาบจนหมดสิ้น เขากำลังนึกอิจฉาคนที่เป็นชายคนแรกของเธอ ถ้าเขาเป็นคนแรกของเธอเกสรนี้จะหวานขนาดไหนกัน “อ๊า...” พาขวัญร้องครางออกมาอย่างลืมตัว ปลายลิ้นของเขายังคงบำเรอสวาทให้กับเธอ หญิงสาวร้องครางออกมาจนฟังไม่ได้ศัพท์ มือเรียวบีบที่ไหล่หนาอย่างแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน สะโพกบางเริ่มแอ่นตอบรับ ชายหนุ่มด้วยความรัญจวน “ขอร้องผม” เขาสั่งพร้อมกับใช้นิ้วแกร่งดันเข้าไปในกายสาวทีละนิ้วก่อนจะขยับเร้าความต้องการจากหญิงสาว “ไม่...อ่า” พาขวัญรู้สึกหัวหมุนไปชั่วขณะหนึ่ง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยพานพบทำให้พาขวัญค่อยๆ ขยับสะโพกแอ่นตอบรับเขาอย่างไร้เดียงสา พาขวัญเริ่มครางร้องอย่าลืมอายด้วยความตกใจเมื่อจังหวะจากช้าๆ เปลี่ยนเ

“จีนคิดดีแล้วค่ะ จีนไม่อยากรบกวนคุณลุงมากไปกว่านี้ค่ะ”ยิ่งจิรัฎฐ์ได้ฟังยิ่งขัดใจขัดอารมณ์ของเขามากขึ้นไปอีก“งั้นก็แล้วแต่หนูละกัน ลุงไม่ได้ว่าอะไร แต่ถ้าเปลี่ยนใจขึ้นมาก็อยู่ที่นี่ต่อได้”“ขอบคุณค่ะ” พาขวัญกล่าวขอบคุณพร้อมกับยิ้มให้หม่อมหลวงณรงค์-ฤทธิ์อีกครั้งหนึ่ง“จริงสิเจ้าเพลิง วันนี้เลิกงานเร็วหน่อยนะ เพราะว่าคุณย่ารมณจะมาทานข้าวเย็นที่บ้านด้วย พ่อเห็นว่าไม่ได้เจอกันนานเลยโทรไปชวนมาน่ะ”ผู้เป็นบิดาพูดขึ้น จิรัฎฐ์ได้แต่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ คุณย่ารมณหรือคุณรมณ ภูริสิทธิพิพัฒนพงศ์ เป็นมารดาของเพื่อนหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ที่สนิทกันมาแต่เล็ก ครอบครัวของเขาสนิทกันรู้จักกันเพราะทางด้านธุรกิจ จึงไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง จนเรียกได้ว่ากลายเป็นครอบครัวใหญ่อีกครอบครัวหนึ่ง“ครับ”“สายแก้ว วันนี้ตอนเย็นเตรียมอาหารไว้เพิ่มอีกสี่ที่ด้วยนะ”หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์หันไปสั่งหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ที่ปรายตามอง พาขวัญอย่างไม่ชอบพร้อมกับขมุบขมิบปากนินทาหญิงสาวต่างๆ นานา“ค่ะ แล้วอาหารมื้อเย็นนี้จะให้ทำอะไรเป็นพิเศษไหมคะ สายแก้วจะได้เตรียมไว้”“ไม่ต้องหรอก”“ค่ะ” สายแก้วรับคำสั้นๆ“จริงสิ ไ

พาขวัญออกมานั่งรอที่โต๊ะทำงานของเธอนอกห้องอยู่เป็นเวลาเกือบยี่สิบนาที แต่ไม่มีแววที่ชายหนุ่มจะออกมาสั่งงานให้เธอทำเลยแม้แต่น้อย พนักงานที่เดินไปเดินผ่านมาหน้าห้องรองประธานต่างมองเธอด้วยสายตาดูแคลน พร้อมกับเสียงซุบซิบนินทาเธอว่าเป็นอีหนูของหม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ทั่วไปหมดแต่เธอไม่ใช่เสียหน่อย!ประตูห้องถูกเปิดออก หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มที่เดินออกมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสามสี่เล่มที่ถืออยู่ในมือ เขายื่นมาให้เธอด้วยสีหน้าที่เย็นชาไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา“เอาเอกสารพวกนี้ไปส่งที่ฝ่ายขายให้ผมที แล้วเข้ามาหาผมที่ห้องทำงาน ผมมีงานให้คุณทำ” จิรัฎฐ์สั่งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเหมือนเดิมพาขวัญได้แต่มองเอกสารที่อยู่ในมือตัวเองพลางนึกกล่าวว่าชายหนุ่มในใจ เธอสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกก่อนที่จะเดินไปส่งเอกสารตามที่ชายหนุ่มสั่งเหมือนเป็นความน้อยใจของหญิงสาวลึกๆ ที่เขาแสดงท่าทางเย็นชาใส่เธอ บางครั้งก็ดูเหมือนต้องการบางครั้งก็ไล่ส่งเธอไม่! เธอจะคิดถึงเขาไปทำไมกัน ในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แค่คืนเดียวเองท่องไว้ เธอต้องผ่านมันไปให้ได้! พาขวัญก้าวยาวเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับมองคนที่อยู่ข้างในก่อน