Todos los capítulos de เล่ห์รักเจ้ากรงทอง (Mpreg): Capítulo 21 - Capítulo 30

04.00 ห้องนอนภูบดีบรรยากาศที่เงียบสงบ ไร้เสียงร้องครางอย่างสุขสมของทั้งสอง มีเพียงแต่เสียงลมหายใจของร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงคิงไซซ์และร่างบางสวยที่แสนบอบช้ำนั้นก็นั่งอยู่บนพื้นห้อง เพราะจะลุกออกจากห้องไปยังห้องนอนของตัวเอง แต่พอลุกจากเตียงเท่านั้นแหละ ขาทั้งสองข้างก็ทรุดลงกับพื้นจนเจ็บไปหมด โดยเฉพาะช่องทางข้างหลังที่บวมช้ำและข้างในก็ยังมีน้ำกามของร่างสูงที่ยังคงค้างคาและเปรอะเปื้อนตามง่ามขา"จ..เจ็บไปหมดแล้ว"น้ำเสียงหวานแหบพร่าเอ่ยอย่างเบาบาง สีหน้าเล็กจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด ร่างกายก็สาหัสแล้ว แต่จิตใจกับหนักกว่า เพราะใบแก้วเจอเรื่องที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต ถูกนายจ้างอย่างคุณท่านบังคับขืนใจและข่มขู่หากไม่สมยอม เรื่องนี้ต้องแจ้งตำรวจได้แน่ แต่คนมีอำนาจอย่างคุณท่านคงไม่ถูกจับ เพราะงั้นถึงแจ้งตำรวจไป ก็เปล่าประโยชน์ที่จะเอาผิดคุณท่าน"อึก ต้องลาออก ไม่ทำงานที่นี่"นี่คงเป็นทางเดียว ที่จะทำให้ผมไม่ต้องเจอกับเรื่องโหดร้ายแบบนี้ ถ้าหากผมอยู่ทำงานที่นี่ต่อ ก็คงไม่พ้นเรื่องมีเซ็กส์กับคุณท่านแน่ แถมคุณท่านก็เป็นคนที่เลวทราม อยากได้อะไรก็ต้องได้ แม้ว่ามันเป็นเรื่องผิดก็ตาม แถมยังไม

เวลา 06.30 ณ ห้องนอนของใบแก้ว "ท..ทำไมไม่ออกไป มาส่งแก้วที่ห้องแล้วไม่ใช่เหรอครับ"น้ำเสียงหวานใสที่แหบพร่านั้นเอ่ยกับร่างสูงที่นั่งอยู่บนพื้นห้องของร่างบางอย่างสบายใจ ไม่มีท่าทีที่จะออกจากห้องของร่างบาง ทำเอาร่างบางนั้นรู้สึกเป็นกังวลถ้าหากพี่สมพรหรือคนในบ้านเห็นว่าร่างสูงอยู่ในห้องของตน มันจะดูไม่ดี และอาจจะทำให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดกันได้ โดยเฉพาะชมพู่ ร่างบางไม่อยากมีปัญหาเพราะเรื่องของร่างสูง"นี่มันบ้านฉัน ฉันจะออกไปตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน""แต่นี่เป็นห้องของแก้ว แล้วเวลานี้ก็เช้าแล้ว แก้วกลัวว่าพี่สมพรหรือคนอื่นจะมาเห็น"ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงอย่างเหนื่อยใจกับความเอาแต่ใจของคุณท่าน ที่ไม่ยอมออกจากห้องของตนไปสักที แล้วยังจะมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ใส่ร่างบางอีก ทำเอาร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงนั้นรู้สึกรำคาญ "เห็นแล้วจะทำไม ไม่มีใครสงสัยหรอกนะ""มันดูไม่ดีครับคุณท่าน เจ้านายมาอยู่ในห้องของคนใช้มันดูไม่เหมาะสม""ฉันไม่ได้อยู่ห้องคนใช้สักหน่อย""เอ๊ะ! ทำไมจะไม่ใช่ห้องคนใช้ ก็แก้วเป็นคนใช้ คุณท่านเป็นเจ้านายของแก้ว ออกไปเลยนะครับ""เป็นห้องเมียฉันต่างหาก ผัวจะเข้ามาห้องเมียก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอ

07.50 ณ ห้องครัว "นี่สายแล้วนะ ทำไมใบแก้วยังไม่มา"สมพรเอ่ยน้ำเสียงสงสัยแต่ก็แฝงไปด้วยความไม่พอใจ ที่ใบแก้วยังไม่มาที่ครัวสักที เพราะถึงเวลาทำอาหารให้คุณท่านแล้ว "เดี๋ยวกล้วยไปตามพี่แก้วเองจ้ะ เมื่อคืนกล้วยรอพี่แก้วเข้าห้องนอน ก็ยังไม่เข้าห้องมาสักที คุณท่านคงใช้งานหนักแน่เลยจ้ะแม่""จริงด้วย สี่ทุ่ม ก็ยังไม่กลับห้องเลย คุณท่านคงใช้งานใบแก้วแน่ งั้นลูกไปตามใบแก้วไป คงนอนตื่นสายแน่เลย""จ้ะแม่"กล้วยหอมตอบรับทราบสมพรที่เอ่ยสั่งให้ตามใบแก้วที่ยังคงนอนหลับอยู่ในห้อง เพราะคุณท่านเรียกใช้งานดึก ถึงทำให้ใบแก้วต้องนอนตื่นสาย เพราะไม่มีใครรู้ว่าใบแก้วกลับเข้าห้องตอนกี่ทุ่ม แต่ที่รู้คงดึกมาก"เฮ้อ ถ้าคุณท่านลงมา แล้วไม่เห็นอาหารจะทำยังไง""ถ้าคุณท่านลงมา ใบแก้วคงทำไม่ทันแน่ ให้ฉันทำอาหารให้คุณท่านก่อนไหมพี่พร"อ้อนที่เห็นสมพรมีสีหน้าตึงเครียดก็เอ่ยอาสาออกไปว่าจะทำอาหารให้คุณท่านทานก่อน เพราะถึงใบแก้วตื่นแล้วก็คงทำอาหารให้คุณท่านไม่ทัน แม้ว่าหน้าที่นี้ใบแก้วต้องรับผิดชอบในทุกวันก็ตาม "ฝากด้วยนะนางอ้อน ใบแก้วคงทำไม่ทัน แต่ว่าวันนี้คุณท่านลงมาช้า ปกติจะลงมาแล้วนะเวลานี้ เพราะต้องรีบไปทำงานที่บ

10.20 นาฬิกา ณ ห้องครัว"ฉันว่ามันแปลก ๆ แล้วนะ ทำไมคุณท่านยังไม่ลงมาอีก"สมพรที่นั่งอยู่เก้าอี้ในครัวนั้นเอ่ยน้ำเสียงสงสัย ว่าทำไมคุณท่านถึงยังไม่ลงมาทานข้าวเสียที ปกติไม่ใช่คนที่ตื่นสาย แต่เป็นคนที่เจ้าระเบียบและเคร่งครัดกับเวลามาก แต่ทำไมวันนี้คนใช้ทุกคนไม่เห็นวี่แววของคุณท่านเลย"มันก็แปลกจริง ๆ แหละจ้ะ คุณท่านอาจจะเหนื่อยก็ได้นะพี่พร ช่วงนี้คุณท่านหักโหมงานมาก""ฉันก็คิดเหมือนเอ็งนางอ้อน คุณท่านอาจจะเหนื่อยจริง ๆ แต่คนอย่างคุณท่านไม่เคยสายเลยนะ แถมจริงจังกับเวลาและงานมาก มันเลยทำให้ฉันแปลกใจ แต่ก็ดีที่คุณท่านจะได้พักผ่อน""ก็ดีเหมือนกันจ้ะ คุณท่านจะได้พักผ่อนบ้าง งั้นฉันไปทำความสะอาดก่อนนะพี่พร ชมพู่มันคงไม่ทำ""อืม เดี๋ยวจะให้กล้วยหอมไปช่วย ส่วนอีชมพู่ฉันไม่อยากจะพูดกับมันแล้ว นอนตื่นสายกว่าเจ้านายอีก บ่ายโมงมันถึงจะลุกขึ้นจากที่นอน"สมพรเอ่ยน้ำเสียงขุ่นเคืองเมื่อเบื่อหน่ายกับชมพู่ วัน ๆ ไม่รู้จักมาทำงานบ้าน เอาเปรียบคนอื่น มีแต่นอนตื่นสาย รอคุณท่านอย่างเดียว เมื่อวานสมพรเครียดให้ชมพู่ที่อาละวาดไม่พอใจใบแก้ว ทั้งที่ใบแก้วไม่ได้ผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ "หึงหวงไม่เข้าท่า คิดได้ยังไงว่าใ

ห้องใบแก้วแผล็บ! แผล็บ!"อื้ออ"ร่างบางที่นอนอยู่เตียงนอนนั้น ร้องรำคาญเมื่อมีบางอย่างมารบกวนการนอน คิ้วเล็กขมวดเข้าหา สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ยังไม่ลืมตามอง เพราะความอ่อนเพลียมีมากเกินไป จนหนังตามันหนักอึ้งไปหมด แผล็บ! แผล็บ! เสียงเลียดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมีลิ้นร้อนเลียสัมผัสหน้าอกขาวของร่างบาง จนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย เมื่อไม่เห็นร่างบางไม่มีทีท่าจะตื่น ก็ยิ่งเลียอย่างสนุกลิ้น มือใหญ่ถกเสื้อตัวเล็กขึ้นจนเห็นส่วนหน้าอกและหน้าท้องบาง ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วผิวนุ่ม จนเป็นรอยนิ้วมือแผล็บ! จุ๊บ! จ๊วบ! "อื้ออ!"ริมฝีปากหนาเลียตวัดยอดอกช้ำ ก่อนจะดูดดึงจนยอดอกยืดติดปาก เเละเลียวนใหม่รอบฐานเต้าจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายที่เหนียวเหนอะหนะ ทำวนซ้ำไปแบบนั้นทั้งสองเต้าแผล็บ! แผล็บ! แผล็บ!"อ่า นมนายหวานมาก ฉันดูดก็ยังไม่อิ่ม"ใบหน้าคมหล่อที่ก้มดูดเลียเต้านมนั้นเงยหน้ามามองร่างบางที่นอนหลับคิ้วขมวด ริมฝีปากหน้ากระตุกยิ้มด้วยความสนุก เพราะเจ้าตัวไม่ตื่นมาสักที ขนาดเขาเล่นสนุกกับเต้านมมาสองชั่วโมงแล้ว "ตื่นยากจริง ๆ เพลียมาก จนไม่รู้เลยเหรอว่าฉันดูดนมนายอยู่"ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงทุ้มพร่า