ตอนที่ 23 รังแกคนป่วย (1/1)

เวลา 06.30 ณ ห้องนอนของใบแก้ว 

"ท..ทำไมไม่ออกไป มาส่งแก้วที่ห้องแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

น้ำเสียงหวานใสที่แหบพร่านั้นเอ่ยกับร่างสูงที่นั่งอยู่บนพื้นห้องของร่างบางอย่างสบายใจ ไม่มีท่าทีที่จะออกจากห้องของร่างบาง ทำเอาร่างบางนั้นรู้สึกเป็นกังวลถ้าหากพี่สมพรหรือคนในบ้านเห็นว่าร่างสูงอยู่ในห้องของตน มันจะดูไม่ดี และอาจจะทำให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดกันได้ โดยเฉพาะชมพู่ ร่างบางไม่อยากมีปัญหาเพราะเรื่องของร่างสูง

"นี่มันบ้านฉัน ฉันจะออกไปตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน"

"แต่นี่เป็นห้องของแก้ว แล้วเวลานี้ก็เช้าแล้ว แก้วกลัวว่าพี่สมพรหรือคนอื่นจะมาเห็น"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงอย่างเหนื่อยใจกับความเอาแต่ใจของคุณท่าน ที่ไม่ยอมออกจากห้องของตนไปสักที แล้วยังจะมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ใส่ร่างบางอีก ทำเอาร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงนั้นรู้สึกรำคาญ 

"เห็นแล้วจะทำไม ไม่มีใครสงสัยหรอกนะ"

"มันดูไม่ดีครับคุณท่าน เจ้านายมาอยู่ในห้องของคนใช้มันดูไม่เหมาะสม"

"ฉันไม่ได้อยู่ห้องคนใช้สักหน่อย"

"เอ๊ะ! ทำไมจะไม่ใช่ห้องคนใช้ ก็แก้วเป็นคนใช้ คุณท่านเป็นเจ้านายของแก้ว ออกไปเลยนะครับ"

"เป็นห้องเมียฉันต่างหาก ผัวจะเข้ามาห้องเมียก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่"

ทำเอาใบแก้วรู้สึกอึ้งแล้วตกใจกับคำพูดของคุณท่าน ที่หาว่าตนนั้นเป็นเมียของคุณท่าน ต่างจากการกระทำที่ทำอย่างกับใบแก้วไม่ใช่คน ไม่สนความรู้สึกของใบแก้วเลยด้วยซ้ำ จะมานับว่าเป็นเมียได้ยังไงกัน 

"พูดจาอะไรบ้า ๆ ครับ แก้วไม่ใช่เมียคุณท่าน"

"ไม่ใช่เมียอะไร ฉันกับนายพึ่งมีอะไรกันเมื่อกี้ แล้วเมื่อคืนเราสองคนก็กินกันไปเยอะเลยไม่ใช่เหรอ หืม ที่รัก"

"อย่าพูดจาชวนน่ารำคาญได้ไหมครับ คุณท่านไม่ได้สนใจความรู้สึกของแก้วเลยด้วยซ้ำ แล้วยังมองแก้วเป็นเพียงแค่ของเล่น แล้วตอนนี้จะมาบอกว่ามองแก้วเป็นเมียได้ยังไง"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงหงุดหงิดและไม่พอใจที่คุณท่านบอกว่าตัวเองเป็นเมีย ใบแก้วไม่อยากจะเป็นอะไรกับคุณท่านเลยด้วยซ้ำ ถ้าหากคุณท่านไม่บังคับขืนใจหรือข่มขู่ จนใบแก้วต้องสมยอมเพราะความเอาแต่ใจของคุณท่าน ใบแก้วคงไม่ได้ตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้แน่นอน

"ไม่อยากเป็นเมียฉันเหรอ"

ร่างสูงเอ่ยถามใบแก้วและมองใบแก้วที่มีสีหน้าที่หงุดหงิดเมื่อเขานั้นได้เอ่ยปากบอกว่าใบแก้วเป็นเมีย แต่เจ้าตัวดูจะไม่พอใจเป็นอย่างมาก ทำเอาร่างสูงถึงกับกระตุกยิ้มกับความไม่เหมือนใครของใบแก้ว 

"แก้วไม่ได้อยากเป็นเมียคุณท่าน และไม่อยากเป็นอะไรกับคุณท่านเลยด้วย"

"หึ มีแต่คนอยากเป็นเมียฉันนะ ทำไมนายถึงไม่เหมือนกับคนอื่นเขาบ้าง ขนาดคู่นอนของฉันก็ยังคาดหวังที่จะได้เป็น"

"คุณท่านอย่าหลงตัวเองหน่อยเลย เพราะผมไม่ได้ชอบคุณท่าน ไม่เข้าใจเลยว่าชอบคุณท่านลงไปได้ยังไง"

ในสายตาของใบแก้วคุณท่านนั้นเป็นเพียงผู้ชายที่เจ้าเล่ห์และแสนชั่วร้าย อยากได้อะไรก็ต้องได้ให้ดั่งใจ หากใครขัดขืนก็จะบังคับให้ได้เพื่อเอามาเป็นของตน ถึงจะมีฐานะที่ร่ำรวยและมีอำนาจ แม้หน้าตาจะรูปหล่อเป็นที่นิยมของหมู่สาวๆ แต่นิสัยกับแย่ที่สุด และเป็นคนเลวที่สุดในสายตาของใบแก้ว คนอย่างใบแก้วไม่มีวันชอบคุณท่านอย่างแน่นอน

"พูดใจร้ายจัง ฉันทั้งหล่อทั้งรวย แล้วตรงนั้นก็ใหญ่มาก นายก็ดูจะชอบดีนี่ รัดฉันไม่ปล่อยเลยไม่ใช่เหรอ"

"หุบปากไปเลยนะครับ แก้วไม่ได้ชอบ ไม่ว่าจะส่วนไหนของคุณท่านก็ไม่ได้ดูดีเลย แล้วก็ออกไปจากห้องแก้วได้แล้ว"

"นายก็เอาปากมาปิดฉันสิ ถ้าไม่อยากให้ฉันพูด แล้วอีกอย่างฉันจะไม่ออกจากห้องของนาย เพราะฉันจะช่วยนายอาบน้ำ"

"แก้วอาบเองได้ คุณท่านจะไปไหนก็ไปเลย แล้วอีกอย่างวันนี้แก้วคงทำอาหารให้คุณท่านไม่ได้หรอกนะครับ"

"หึ ฉันรู้ว่านายทำอาหารไม่ได้ นายไม่สบายเพราะถูกฉันเอาจนป่วย"

ร่างสูงหัวเราะอย่างชอบใจ ที่ทำให้ใบแก้วปวดประสาทกับเขา พอได้เห็นท่าทางที่หงุดหงิดมันช่างแสนน่ารักน่าเอ็นดูจนร่างสูงอยากจะจับกดอีกครั้ง 

"มามะ! ที่รัก เดี๋ยวฉันช่วยอาบน้ำ"

"ก..แก้วบอกแล้วไงว่าไม่ต้อง ออกไปเลยนะครับคุณท่าน"

ใบแก้วที่นั่งอยู่บนเตียงนั้นเริ่มจะหวาดระแวงกับคุณท่านที่เดินเข้ามาหาและทำท่าทางจะพาใบแก้วไปอาบน้ำ ทั้งที่ใบแก้วไม่อยากจะให้คุณท่านช่วยอาบน้ำเลยด้วยซ้ำ แต่คนอย่างคุณท่านกับดื้อรั้นและไม่สนใจคำพูดของใบแก้ว 

"อ..อย่ามาจับแขนแก้วนะครับ แก้วบอกว่าไง ว่าไม่ต้องช่วย แก้วอาบเองได้"

"ก็ผัวอยากช่วยเมียอาบน้ำ"

"อย่ามาพูดจาแบบนี้นะครับ ออกไปเลย แก้วจะอาบน้ำเอง"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจคุณท่าน ที่มาจับแขนแล้วจะพาใบแก้วเข้าไปห้องน้ำ ใบแก้วไม่อยากโป๊ต่อหน้าคุณท่าน แม้ว่าคุณท่านจะเห็นทั้งหมดแล้ว แต่ใบแก้วก็ยังอายอยู่ดี 

"ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ"

พรึ่บ!

"อ่ะ! คุณท่านเอาแก้วลงเดี๋ยวนี้นะ!"

ใบแก้วร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ ร่างสูงก็อุ้มใบแก้ว จนใบแก้วถึงกลับมองตาขวางใส่ด้วยความโมโหที่คุณท่านดื้อจะอาบน้ำตนให้ได้

"อย่ามองดุใส่ฉันสิ เดี๋ยวฉันจะจับกินซะหรอก"

"อึก ปล่อยแก้วลงนะครับ แก้วอาบน้ำเองได้"

"ก็ฉันอยากช่วยเมียอาบ"

"แก้วไม่ใช่เมียคุณท่าน! แก้วบอกว่าไม่ต้องช่วย คุณท่านฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอครับ"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงโมโหที่คุณท่านเรียกตัวเองว่าเมียอีกแล้ว ใบแก้วไม่ได้อยากเป็นเมียคุณท่านเลย แต่ทำไมคุณท่านถึงชอบเรียก ทั้งที่ก็บอกว่าไม่ต้องเรียก แต่คุณท่านดูจะสนุก ที่เห็นใบแก้วโมโห มันยิ่งทำให้ใบแก้วเกลียดขี้หน้าคุณท่านมากกว่าเดิม

"หืม นี่นายว่าฉันเหรอใบแก้ว ใช่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง เพราะฉันเป็นคนต่างชาติ แต่ถึงจะพูดไทยได้ตั้งแต่เกิดก็เถอะ เพราะคุณแม่ของฉันเป็นคนไทย"

"แก้วไม่ได้อยากรู้ ปล่อยแก้วลงเดี๋ยวนี้"

"หึ คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยนายลง นายตามใจฉันไม่ดีกว่าเหรอ เพราะฉันไม่ยอมนายหรอกนะ"

ทำเอาใบแก้วยิ่งหงุดหงิดและโมโหคุณท่านเป็นอย่างมาก ที่เอาแต่ใจอย่างเดียว สุดท้ายใบแก้วก็ต้องยอมคุณท่านอยู่ดี เพราะคุณท่านดื้อรั้นจะเอาให้ได้ดั่งใจ แล้วไหนจะหัวเราะเหมือนกับผู้ชนะอีก 

"ยังไงแก้วก็ไม่ยอมหรอก คุณท่านเอาแต่ใจกับแก้วมากแล้ว ยังไม่พออีกหรือไงครับ"

"กับคนอื่นฉันไม่ได้เป็นแบบนี้นะ แต่กับนายนี่สิ ฉันอยากเอาแต่ใจมากเลยล่ะ เอาล่ะยอมฉันซะดีกว่า ถ้านายดื้ออยู่แบบนี้ ฉันไม่ยอมออกจากห้องนายง่าย ๆ แน่"

"อึก คุณท่านทำไมถึงเป็นคนที่น่าปวดหัวแบบนี้ แก้วเกลียดคุณท่าน"

"หึ ฉันรู้ว่านายเกลียดฉันที่รัก แต่ฉันไม่เกลียดนายนะ มีแต่จะอยากโอบกอดนายทุกคืน"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงแสนเจ้าเล่ห์และจ้องมองใบแก้วด้วยสายตาที่หื่นกระหาย ทำเอาใบแก้วถึงกับสะอึกกับความหื่นกามของคุณท่าน ที่ไม่เคยรู้จักพอสักที ก่อนที่คุณท่านจะพาใบแก้วเข้าห้องน้ำ ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มแตกต่างจากใบแก้วที่บึ้งตึง

ห้องน้ำ

ห้องน้ำก็ไม่ได้มีขนาดใหญ่นัก แต่ก็พอเข้าไปอยู่ได้ สองคน ร่างสูงที่อุ้มใบแก้วอยู่นั้นก็มีแผนร้ายขึ้นในหัวทันที จนเผยสีหน้าที่แสนเจ้าเล่ห์ออกมา ทำเอาใบแก้วเริ่มจะใจไม่ดี 

"ป..ปล่อยแก้วลงสิครับ คุณท่านออกไปด้วยเลย แก้วจะอาบน้ำเอง"

"อะไรกันที่รัก เอะอะจะไล่อย่างเดียว ฉันก็จะอาบน้ำเหมือนกัน"

"ไม่ได้! คุณท่านก็ไปอาบที่ห้องคุณท่านสิ"

ใบแก้วถึงกับตกใจเมื่อได้ยินว่าคุณท่านจะอาบน้ำกับตัวเองด้วย ใบแก้วก็รีบปฏิเสธทันที เพราะไม่อยากโป๊เปลือยต่อหน้าคุณท่านอีก และไม่อยากเห็นคุณท่านโป๊ด้วย 

"ก็ฉันอยากอาบกับเมีย"

"อีกแล้วนะครับ แก้วไม่ใช่เมียคุณท่าน คุณท่านไปอาบที่ห้องสิครับ"

"นี่ที่รักฟังไม่รู้เรื่องเหรอ ว่าฉันจะอาบน้ำด้วย แล้วก็ต้องได้อาบน้ำกับที่รัก"

"ม..ไม่เอานะ! คุณท่านจะมาอาบกับแก้วทำไม ห้องน้ำก็เล็กแค่นี้เอง หัดอายบ้างเถอะครับ"

"หึ คำว่าอายไม่มีในหัวฉัน พอดีฉันด้านพอ"

แกร็ก

ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงที่ดื้อรั้น และหัวเราะในลำคออย่างสนุก ที่ได้กลั่นแกล้งร่างบางที่ตอนนี้กำลังมองค้อนใส่ด้วยความโมโห ที่เขาไม่เชื่อฟัง ก่อนที่ร่างสูงจะล็อกประตูห้องน้ำ นั่นทำให้ใบแก้วถึงกับรีบเอ่ยขึ้นมาทันที

"คุณท่านล็อกประตูทำไม ออกไปเลย แก้วไม่ให้อาบนะ"

"ก็ฉันจะอาบ ทำไมเมียดื้อจังเลย"

"เอ๊ะ! อีกแล้วนะครับ อย่ามาเรียกแก้วแบบนี้นะ แก้วไม่ชอบ ถ้าคุณท่านจะอาบ ก็อาบก่อนเลยแล้วกัน เดี๋ยวแก้วจะอาบที่หลัง"

"จะอาบน้ำดี ๆ หรือจะให้ฉันจับเอา"

"อึก อย่ามาขู่แก้วนะ"

"นายก็รู้ว่าฉันทำจริงใบแก้ว อย่าดื้อกับฉันสิ ถ้าอยากรีบเสร็จเร็วๆ ก็ต้องเชื่อฟังฉัน"

"ค..คุณท่านใจร้าย"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงด้วยความเศร้า ที่ไม่สามารถขัดอะไรคุณท่านได้เลยสักอย่าง ส่วนคุณท่านก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์มาที่ใบแก้ว และดูสนุกเป็นอย่างมากที่ใบแก้วไม่สามารถขัดขืนอะไรเขาได้ 

"หึ รีบ ๆ ถอดเสื้อผ้าสิ"

"ก..แก้วไม่ถอด แก้วจะอาบน้ำแบบนี้"

"หืม ต้องถอดสิ จะอาบน้ำแบบใส่เสื้อผ้าได้ยังไง ตรงนั้นก็ต้องล้วงเอาน้ำของฉันออกมานะ"

"แก้วรู้แล้ว แต่แก้วจะอาบแบบนี้"

"นับ 1 ถึง 10 ถ้านายยังไม่ถอดเสื้อผ้า นายโดนฉันเอาแน่"

"!!!"

ใบแก้วถึงกลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อคุณท่านเอ่ยน้ำเสียงจริงจังและเรียบนิ่งจนใบแก้วถึงกับรู้สึกกลัว เพราะคุณท่านเหมือนจะเอาจริง และถ้าหากถูกคุณท่านเอาอีก คงจะเจ็บและล้มป่วยหลายวันแน่ เพราะตรงส่วนนั้นมันบวมแดง 

"หนึ่ง....สอง....สาม"

"ม...ไม่นะครับ"

"หึ ๆ รีบสิ สี่...ห้า....หก"

"ก..แก้วจะถอดแล้ว ๆ เพราะงั้นห้ามทำอะไรแก้วนะ"

ใบแก้วรีบเอ่ยกับคุณท่านอย่างรีบร้อน เมื่อคุณท่านนับเลขถึงหก มือเรียวสวยก็เริ่มถอดเสื้อผ้าและถอดกางเกงออกจากร่างกายอย่างรวดเร็ว จนเผลอลืมตัวเองว่าเจ็บตัวอยู่ ถึงแม้จะรู้สึกอายมากก็ตาม แต่ถ้าไม่ทำก็กลัวว่าจะถูกคุณท่านรังแกอีกรอบ จนคุณท่านที่เห็นใบแก้วที่รีบร้อนนั้น และใบหน้าแสนน่ารักนั้นที่ดูตื่นตระหนกจนเขารู้สึกเอ็นดู

"หึ ๆ นายจะกลัวอะไรขนาดนั้นใบแก้ว กลัวฉันเอามากเลยหรือไง"

"ช..ใช่ แก้วไม่อยากโดนคุณท่านเอาอีก เพราะแก้วยังเจ็บอยู่"

"น่ารักชะมัด แต่ถ้าฉันอยาก นายก็ขัดขืนฉันไม่ได้นะ"

"ห..หมายความว่ายังไง คุณท่านคงจะไม่ทำอะไรแก้วตอนนี้ใช่ไหม"

ใบหน้าจิ้มลิ้มแสนน่ารักที่มีสีหน้ากังวลเงยมองมาที่ร่างสูง และเอ่ยน้ำเสียงที่สั่น เพราะคำพูดของร่างสูงดูไม่น่าไว้ใจ จนหัวใจดวงน้อยเริ่มหวาดหวั่นกับแววตาที่แสนเจ้าเล่ห์และหื่นกระหาย

"นายเชื่อใจกับคนที่อยากจะกินนายตลอดเวลาได้ยังไงกัน สัก 2-3 น้ำ คงไม่เป็นอะไรหรอกนะ"

---