ตอนที่ 25 รังแกคนป่วย Nc (1/3)

07.50 ณ ห้องครัว 

"นี่สายแล้วนะ ทำไมใบแก้วยังไม่มา"

สมพรเอ่ยน้ำเสียงสงสัยแต่ก็แฝงไปด้วยความไม่พอใจ ที่ใบแก้วยังไม่มาที่ครัวสักที เพราะถึงเวลาทำอาหารให้คุณท่านแล้ว 

"เดี๋ยวกล้วยไปตามพี่แก้วเองจ้ะ เมื่อคืนกล้วยรอพี่แก้วเข้าห้องนอน ก็ยังไม่เข้าห้องมาสักที คุณท่านคงใช้งานหนักแน่เลยจ้ะแม่"

"จริงด้วย สี่ทุ่ม ก็ยังไม่กลับห้องเลย คุณท่านคงใช้งานใบแก้วแน่ งั้นลูกไปตามใบแก้วไป คงนอนตื่นสายแน่เลย"

"จ้ะแม่"

กล้วยหอมตอบรับทราบสมพรที่เอ่ยสั่งให้ตามใบแก้วที่ยังคงนอนหลับอยู่ในห้อง เพราะคุณท่านเรียกใช้งานดึก ถึงทำให้ใบแก้วต้องนอนตื่นสาย เพราะไม่มีใครรู้ว่าใบแก้วกลับเข้าห้องตอนกี่ทุ่ม แต่ที่รู้คงดึกมาก

"เฮ้อ ถ้าคุณท่านลงมา แล้วไม่เห็นอาหารจะทำยังไง"

"ถ้าคุณท่านลงมา ใบแก้วคงทำไม่ทันแน่ ให้ฉันทำอาหารให้คุณท่านก่อนไหมพี่พร"

อ้อนที่เห็นสมพรมีสีหน้าตึงเครียดก็เอ่ยอาสาออกไปว่าจะทำอาหารให้คุณท่านทานก่อน เพราะถึงใบแก้วตื่นแล้วก็คงทำอาหารให้คุณท่านไม่ทัน แม้ว่าหน้าที่นี้ใบแก้วต้องรับผิดชอบในทุกวันก็ตาม 

"ฝากด้วยนะนางอ้อน ใบแก้วคงทำไม่ทัน แต่ว่าวันนี้คุณท่านลงมาช้า ปกติจะลงมาแล้วนะเวลานี้ เพราะต้องรีบไปทำงานที่บริษัท"

"นั่นสิพี่พร เมื่อคืนคุณท่านคงทำงานดึกแน่"

สมพรและอ้อนก็สงสัยปกติเวลานี้คุณท่านคงทานข้าวเสร็จแล้ว เพราะทุกวันคุณท่านรีบลงมาทานข้าวทุกเช้า เพื่อรีบไปทำงานที่บริษัทแต่เช้า เพราะช่วงนี้งานค่อนข้างเยอะมาก จนไม่มีเวลาให้พักผ่อน และเมื่อคืนก็คงทำงานดึกและให้ใบแก้วช่วยงานแน่ ทั้งสองคนเลยตื่นสายกัน แต่ถึงอย่างนั้นใบแก้วก็ไม่สมควรตื่นสาย เพราะมีหน้ารับผิดชอบอาหารให้คุณท่านทุกวัน 

"นั้นเอ็งทำเลยนางอ้อน กว่าใบแก้วจะตื่น"

"จ้ะพี่พร"

---

ณ ห้องนอนใบแก้ว

ตับ! ตับ! ตับ!

"อ้ะ!อ๊า! ม..ไม่นะ อิ๊อ๊า!"

ร่างบางที่นอนราบกับเตียงนอนสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อถูกลำร้อนกระแทกเสือกไสร่องสวาทไม่หยุด หลังจากที่ทำเสร็จในห้องน้ำ ร่างสูงก็มาพามาย่ำยีบนเตียงนอนอย่างไม่ปรานี ไม่ปล่อยให้ร่างบางพักให้หายเหนื่อยเลยสักนาที 

"อื้มมม โคตรดี"

"พ..พอที อ้ะ! อ้ะ! อ๊า คุณท่าน"

ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ!

"อ๊า! อิ๊! อ๊า! จ..จุก อ้ะอ๊า!"

ร่างบางร้องครวญครางอย่างจุกเสียวเมื่อถูกลำร้อนกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างรัวเร็วสองขาเล็กถูกอ้าให้กว้างเพื่อให้ร่างสูงขยับเข้าออกอย่างถนัด ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวไปด้วยความเสียวปนเจ็บ สองมือเล็กไร้อิสระเมื่อถูกมือใหญ่จับเอาไว้เหนือหัว 

"อ๊า! อ้ะๆ  อิ๊อ๊า! อ๊าา!"

แผล็บ! แผล็บ! 

"อื้อ! อ้ะ! อ..อย่าดูดนะ อ๊า!"

น้ำเสียงหวานสั่นเอ่ยห้ามร่างสูง เมื่อร่างสูงก้มเลียยอดอกสีชมพูน่ารักและระรัวลิ้นเล่นเลียวนรอบยอดอกอย่างสนุก จนน้ำลายเปียกชุ่มไปทั่วบริเวณเต้านม ก่อนจะดูดเข้าปากอย่างแรง จนใบแก้วสะดุ้งตกใจ เมื่อถูกสัมผัสอย่างตะกละตะกลาม จนเกิดเสียงดูดที่ใบแก้วได้ยินถึงกับต้องหน้าแดงแจ๋

จุ๊บ! จ๊วฟ! จุ๊บ! จ๊วฟ!

"อ้ะ! อ..อย่านะ อ้ะ! คุณท่าน"

น้ำเสียงหวานเอ่ยห้ามร่างสูงที่ชกชิมเต้านมอย่างเมามันจนร่างบางอยากจะดันหัวของร่างสูงให้ห่างออก แต่ติดที่มือเล็กทั้งสองข้างกับถูกพันธนาการ ซ้ำส่วนล่างยังคงทำงานดีไม่มีตกหล่น กระแทกเข้ามาจนสุดลำยาวทำเอาร่างบางถึงกับอ้าปากค้างด้วยความจุกเสียว

"จ๊วบ ๆ จ๊วบๆ"

"อ้ะอ๊า! อ้ะ ๆ ค..คุณ อิ๊อ๊า! ท่าน อ๊า!"

ตับ! ตับ! ตับ!

"เฮือก! อ้ะอ๊า!

"อื้มม ดีมาก เกินที่ฉันจินตนาการไว้เสียอีก"

ร่างสูงครางต่ำอย่างสุขสมเมื่อรูสวาทยังคงตอดรัดถี่รัวอย่างดี ไหนจะความหวานหอมจากเนื้อกายนิ่มที่แสนเย้ายวนของร่างบางอีก มันช่างดีและสุขสมไปหมด ก่อนจะก้มดูดเลียเต้าช้ำอีกครั้ง

จุ๊บ! จ๊วบ! แผล็บ!

"อ๊า! อ้ะอ๊า! ห..หยุดนะ อ้ะ!"

"หวานมากที่รัก ถ้ามีน้ำนมออกมา ก็คงจะดีไม่น้อย"

ไม่คิดว่าจะมาติดใจกับเต้านมที่แสนน่ารักนี่ ยิ่งเอาลิ้นเลียหรือดูดสัมผัสรอบฐานเต้าหรือบริเวณส่วนหัวมันช่างหวานฉ่ำไปด้วยน้ำลายเปียกแฉะของผม จนผมอยากจะให้ใบแก้วมีน้ำนมมากเหลือเกิน แต่การที่จะมีน้ำนมไหลออกมานั้น เจ้าตัวจะต้องท้อง และจะต้องเป็นสายเลือดของผมคนเดียวเท่านั้น เพราะผมจะไม่ปล่อยให้ใบแก้วเป็นของคนอื่นแน่ ใบแก้วนายจะทำให้ฉันติดใจเกินไปแล้ว จนถึงขั้นอยากให้นายเป็นของฉันแค่คนเดียว 

"ฮึก อ้ะ! เจ็บนะ! หยุดดูดนะ อ๊า!"

"อื้มมม ใครใช้ให้มีนมอร่อย แค่รูอันน่ารักของนายก็ดีเกินพอแล้ว จะทำให้ฉันคลั่งไคล้ไปถึงไหนใบแก้ว"

ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ!

"อ้ะอ๊า! อื้อ ร..แรงไปแล้ว อื้อ!"

"อ่าห์ ใบแก้ว นายทำให้ฉันติดเซ็กส์แล้ว"

เพียงเเค่ชั่วข้ามคืนผมก็กลายเป็นคนเสพติดเซ็กส์กับใบแก้วเข้าเสียแล้ว ไม่คิดว่าจะมีอิทธิพลกับผมมากขนาดนี้ คิดว่าใบแก้วอาจจะพิเศษนิดหน่อยแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะรู้สึกดีมากขนาดนี้ จนผมไม่อยากจะหยุดทำกับเจ้าตัว 

"อ้ะๆ พอที อ๊าา! คุณท่าน อิอ๊าา!"

ยามเห็นสีหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความจุกเสียวนั้นมันช่างหน้ามอง ร่างกายที่เกร็งและดิ้นหนีความเป็นชายของผมทุกครั้งที่ผมสอดแทรกกระแทกเข้าไปในรูเล็กที่ตอดรัดไม่หยุด มันช่างน่ากลั่นแกล้งจนต้องเสือกไสเข้าไปอย่างรุนแรง ถึงทำให้เจ้าตัวนิ่งค้าง ไหนจะเสียงร้องหวานที่หวานหูผมอีก ผมยิ่งมีอารมณ์สุด ๆ 

ก็อก ๆ 

"!!!"

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น นั่นทำให้ใบแก้วที่นอนราบกับเตียงนั้นถึงกับตกใจ รวมถึงร่างสูงก็ตกใจเช่นกันจนสะโพกหนาถึงกับต้องหยุดขยับทันที

"พี่แก้วจ๊ะ ตื่นหรือยังจ๊ะพี่"

เป็นเสียงของกล้วยหอมลูกสาวของสมพรได้เอ่ยถามหาใบแก้วด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง นั่นทำให้ใบแก้วอยากจะลุกขึ้นไปหากล้วยหอม จนเผลอลืมตัวว่่าความเป็นชายของร่างสูงยังคงสอดใส่ในตัว

พรึ่บ!

"อ้ะ!"

"พี่แก้ว! เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ!"

เสียงหวานร้องออกมาดังจนกล้วยหอมได้ยินออกไปข้างนอก นั่นทำให้กล้วยหอมรู้สึกเป็นห่วงใบแก้วเป็นอย่างมาก ส่วนร่างสูงนั้นก็กดร่างบางให้นอนราบกับเตียงนอนอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้ากระซิบที่หูบางด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

"พูดไปสิใบแก้ว อยากให้คนอื่นรู้หรือไง ว่าตอนนี้นายโดนฉันเอาอยู่"

"อึก ค..คุณท่านก็ลุกออกไปสิครับ"

น้ำเสียงหวานเอ่ยกับร่างสูงที่นอนกดทับร่างจนใบแก้วไม่สามารถลุกขึ้นได้ สองแขนที่เป็นอิสระแล้วนั้นก็พยายามผลักดันร่างสูงให้ออกห่าง แต่มันก็ไม่ได้ผลเพราะร่างสูงเป็นคนตัวใหญ่ ใบแก้วยิ่งวิตกกังวลมากกว่าเดิม เพราะว่ากล้วยหอมจะรู้ว่าคุณท่านอยู่ในห้อง

"หึ ไม่ลุก ฉันจะทำต่อ...จะเอานายจนกว่าฉันจะพอใจ"

"ม..ไม่นะครับ อ..ออกไปเดี๋ยวนี้"

ปัก! ปัก!

"เฮือก! อ๊าา! อุ๊บ!"

ใบแก้วร้องเสียงดังเมื่อถูกลำร้อนตอกอัดใส่ร่องรักอย่างแรง ก่อนที่มือเล็กจะรีบเอามือมาปิดปากตัวเองเอาไว้ เพื่อไม่ให้ส่งเสียงน่าอายให้กล้วยหอมเป็นห่วงและสงสัยไปมากกว่านี้ ส่วนร่างสูงนั้นก็ยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ พร้อมจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ มันยิ่งอยากทำให้ร่างสูงอยากจะกลั่นแกล้งร่างบาง

"พี่แก้ว! พี่แก้ว! เป็นอะไรจ๊ะ! เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า"

ตั๊บ! ตั๊บ! 

"อื้อ! ม..ไม่นะครับ"

"หึ พูดไปสิใบแก้ว "

"อื้อ! พ..พี่ไม่เป็นอะไร"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงสั่นอย่างน่าสงสารและพยายามเป็นอย่างมากเพื่อจะไม่ให้มีเสียงน่าอายหลุดออกไปให้กล้วยหอมได้ยิน ลำร้อนเสือกไสขยับเข้าออกอย่างเอาแต่ใจจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกัน 

"อ่าห์ น่าตื่นเต้นชะมัด"

ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงครางต่ำด้วยความตื่นเต้น และร่างบางนั้นก็ตื่นเต้นไม่แพ้กับเขา ช่องทางหลังที่อุ่นร้อนนั้นโอบรัดความเป็นชายของร่างสูงอย่างถี่รัวเพราะความตื่นเต้นกลัวว่ากล้วยหอมลูกสาวของสมพรจะรู้ว่าตอนนี้อยู่กับร่างสูงและยังมีเซ็กส์ร่วมกันอีก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความระทึกกลัวเป็นอย่างมากจนสีหน้าจิ้มลิ้มนั้นบิดเบี้ยวไปด้วยความกังวลและเสียวซ่านเมื่อส่วนล่างยังคงทำงานอย่างดี ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันพยายามอั้นเสียงที่น่าอายจนปากแตก

"พี่แก้วเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ หรือว่าพี่แก้วไม่สบาย"

"ช..ใช่..กล้วยหอม..อะ พี่คงไปทำไม่ไหว อื้อ!"

ตับ! ตับ! ตับ!

"พี่แก้วไม่สบายนี่เอง เดี๋ยวหนูไปบอกแม่ให้นะจ๊ะ"

"ข..ขอบคุณมากนะ"

"ไม่เป็นอะไรจ้ะพี่แก้ว พักผ่อนให้เยอะ ๆ นะจ๊ะ เดี๋ยวกล้วยจะเอาข้าวมาให้นะ"

กล้วยหอมนั้นเอ่ยน้ำเสียงใสตอบกลับร่างบางที่ยังถูกย่ำยีเพราะความเอาแต่ใจของร่างสูงที่ยังถาโถมเข้ามาไม่หยุด 

"อื้อ! ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวพี่ไปหากินเอง"

"แต่พี่แก้วจะลุกไหวไหมจ๊ะ พี่ไม่สบายนี่นา"

"ห..ไหว ๆ"

"งั้นก็ได้จ้ะ พี่ไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารของคุณท่านนะจ๊ะ พี่อ้อนคงจะทำอาหารให้คุณท่าน"

ใบแก้วสบตามองร่างสูงด้วยความโกรธกับการกระทำที่น่ารังเกียจของร่างสูง แต่ร่างสูงนั้นก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรมีแต่สนุกและสะใจที่ได้กลั่นแกล้งร่างบางเสียมากกว่า พร้อมกระตุกยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูบาง

"ใบแก้วฉันคงกินนายอีกนาน บอกไปสิว่าฉันจะไม่ลงไปทานข้าวจนบ่ายและเย็น เพราะฉันกินนายอย่างอร่อยอยู่ และไม่ต้องขึ้นไปตามฉันที่ห้อง เดี๋ยวฉันจะลงมาเอง"

"อึก ม..ไม่ได้นะครับ คุณท่านควรหยุดได้แล้ว ไม่งั้นคนในบ้านสงสัยกันหมดแน่"

"หึ ต้องได้สิ อย่าขัดฉันเลยจะดีกว่า เร็วเข้าบอกกับกล้วยหอมไปสิ ถ้าไม่อยากให้กล้วยหอมรู้ว่าฉันกำลังเอานายอยู่"

"ท..ทำไมถึงเลวแบบนี้ แก้วเกลียดคุณท่าน"

ใบแก้วกัดฟันมองร่างสูงด้วยความเจ็บใจและเหนื่อยใจกับความเอาแต่ใจของร่างสูงที่ดื้อรั้น และไม่อยากจะพูดบอกกล้วยหอมไปแบบนั้น แต่คนอย่างร่างสูงนั้นเป็นคนที่ทำได้ทุกอย่าง หากขัดขืนหรือไม่เชื่อฟังก็จะสั่งสอนให้ใบแก้วนั้นยินยอมอยู่ดี สุดท้ายแล้วใบแก้วก็ต้องยอมร่างสูง

"ก..กล้วยหอม อื้อ"

ตับ! ตับ! ตับ!

"จ๊ะพี่แก้ว?"

"อื้อ! คุณท่านบอกพี่ว่าจะไม่ทานข้าวเช้า อะ และไม่ต้องขึ้นไปตามคุณท่าน คุณท่านต้องการพักผ่อน"

"โอเคจ้ะพี่แก้ว พี่แก้วก็พักผ่อนให้เยอะ ๆ นะจ๊ะ จะได้หายไวๆ"

กล้วยหอมเอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วงในใจอยากจะเข้าไปหาใบแก้ว แต่ก็ไม่อยากรบกวนใบแก้ว ก่อนที่กล้วยหอมจะหันหลังและเดินจากไปด้วยท่าทางที่ซึมเล็กน้อยที่ใบแก้วไม่สบาย เมื่อร่างสูงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของกล้วยหอมแล้วนั้น ก็หันมาสบตามองใบแก้วที่ก็มองมาที่ตนด้วยแววตาที่โมโห

"เพราะคุณท่านคนเดียว กล้วยหอมเกือบจะรู้แล้ว"

"เพราะฉันเหรอ? เป็นเพราะนายต่างหาก ถ้านายเชื่อฟังฉันแต่แรกและไม่ขัดขืน ก็คงจะเสร็จไปตั้งนนานแล้ว"

"อึก ก็แก้วไม่ได้อยากทำ ทำไมคุณท่านต้องบังคับขืนใจแก้วด้วย เอาออกไปเลยนะครับ"

สองมือเล็กที่เป็นอิสระนั้นผลักดันหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่เรียงสวยงามของร่างสูง เพื่ออยากจะให้ส่วนล่างของร่างสูงนั้นให้หลุดออกจากช่องทางหลังที่ตอนนี้ฉ่ำไปด้วยน้ำกาม แต่ถึงจะพยายามผลักดันออกไปมากแค่ไหน ร่างสูงก็ไม่มีท่าทีที่จะขยับออก เพราะแรงที่น้อยนิดของใบแก้วมันไม่ได้ผลกับเขา

"แรงแค่นี้ จะผลักฉันออกไปได้ยังไง แล้วอีกอย่างงานของนายยังไม่เสร็จ"

"น..นี่ไม่ใช่งานของแก้ว แก้วเป็นคนใช้ที่มีหน้าที่ทำอาหารให้คุณท่านก็เท่านั้น"

"อย่าพูดไม่รู้เรื่องสิ นายไม่ได้มีหน้าที่แค่ทำอาหารให้ฉันกินเท่านั้น นายยังมีหน้าที่บำเรอฉัน"

"ม..ไม่ใช่"

"หืม ทำไมจะไม่ใช่ ในเมื่อควยของฉัน อยู่ข้างในตัวนาย และนายก็ตอดรัดฉันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ไม่ใช่เหรอ มองมาสิใบแก้ว นี่เป็นสิ่งยืนยันว่านี่เป็นงานของนาย"

น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจเล็กน้อยที่ร่างบางยังคงหลีกเลี่ยงและปฏิเสธเขา แต่ยังไงมันก็คือความจริง ใบแก้วนั้นไม่สามารถหนีเขาไปได้ และสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันก็คืองานของใบแก้วที่ต้องบำเรอและให้ความสุขทางเพศแก่เขาแม้ว่าใบแก้วจะไม่เต็มใจก็ตาม แต่คนอย่างเขานั้นไม่ได้สนใจศีลธรรมหรือกฎหมาย เพราะในหัวของเขามันไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เพียงแค่จ่ายเงินและใช้อำนาจที่เขามีอยู่ ทุกอย่างก็จะเงียบและจบลง สิ่งที่ร่างสูงสนใจก็คือความต้องการของตัวเองเท่านั้น 

"เอาล่ะ มาต่อกันให้เสร็จดีกว่า เพราะฉันยังไม่อิ่ม"

---