ตอนที่ 29 ลักหลับคนป่วย

ห้องใบแก้ว

แผล็บ! แผล็บ!

"อื้ออ"

ร่างบางที่นอนอยู่เตียงนอนนั้น ร้องรำคาญเมื่อมีบางอย่างมารบกวนการนอน คิ้วเล็กขมวดเข้าหา สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ยังไม่ลืมตามอง เพราะความอ่อนเพลียมีมากเกินไป จนหนังตามันหนักอึ้งไปหมด 

แผล็บ! แผล็บ! 

เสียงเลียดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมีลิ้นร้อนเลียสัมผัสหน้าอกขาวของร่างบาง จนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย เมื่อไม่เห็นร่างบางไม่มีทีท่าจะตื่น ก็ยิ่งเลียอย่างสนุกลิ้น มือใหญ่ถกเสื้อตัวเล็กขึ้นจนเห็นส่วนหน้าอกและหน้าท้องบาง ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วผิวนุ่ม จนเป็นรอยนิ้วมือ

แผล็บ! จุ๊บ! จ๊วบ! 

"อื้ออ!"

ริมฝีปากหนาเลียตวัดยอดอกช้ำ ก่อนจะดูดดึงจนยอดอกยืดติดปาก เเละเลียวนใหม่รอบฐานเต้าจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายที่เหนียวเหนอะหนะ ทำวนซ้ำไปแบบนั้นทั้งสองเต้า

แผล็บ! แผล็บ! แผล็บ!

"อ่า นมนายหวานมาก ฉันดูดก็ยังไม่อิ่ม"

ใบหน้าคมหล่อที่ก้มดูดเลียเต้านมนั้นเงยหน้ามามองร่างบางที่นอนหลับคิ้วขมวด ริมฝีปากหน้ากระตุกยิ้มด้วยความสนุก เพราะเจ้าตัวไม่ตื่นมาสักที ขนาดเขาเล่นสนุกกับเต้านมมาสองชั่วโมงแล้ว 

"ตื่นยากจริง ๆ เพลียมาก จนไม่รู้เลยเหรอว่าฉันดูดนมนายอยู่"

ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงทุ้มพร่า จ้องมองร่างบางด้วยสายตาที่หื่นกระหาย ฝ่ามือใหญ่สัมผัสที่แก้มนุ่มอย่างอ่อนโยน เพราะเอ็นดูกับความขี้เซาของร่างบาง ที่นอนไม่รู้ตัว สภาพตอนนี้ของร่างบางนอนถกเสื้อ แล้วร่างสูงก็คล่อมร่างบางเอาไว้ 

"รู้ไหมใบแก้ว ว่านายจะถูกฉันกินอีกรอบ ฉันควรจะใจดีหรือใจร้ายกับนาย"

เอ่ยน้ำเสียงกระเส่าพร่า นัยน์ตาเฉียบคมสีน้ำทะเลลึกกำลังมองพิจารณาว่าควรจะหยุดความกระหายเพราะสงสารร่างบางที่ถูกเขากระทำข่มเหงมาหลายชั่วโมง หรือจะใจร้ายไม่สนความรู้สึก กระทำย่ำยีอีกครั้งเหมือนอย่างกับสัตว์ป่า

"แต่ถ้าฉันทำนายอีก นายคงต้องเข้าโรงพยาบาลแน่ งั้นฉันจะใจดีกับนายก็แล้วกัน แต่ระหว่างที่ฉันไม่ได้เข้าไปอยู่ในรูของนาย ฉันต้องได้เล่นสนุกบนร่างกายของนาย"

แผล็บ! แผล็บ!

"อ่ะ อื้อ"

น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยจบ ก็ก้มชกชิมเต้าช้ำอย่างตะกละตะกลามจนร่างบางร้องครางออกมาด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ยังไม่ตื่น จนร่างสูงงับยอดอกอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้

แผล็บ! งับ!

"อ๊ะ!"

น้ำเสียงหวานร้องตกใจด้วยความรู้สึกเจ็บที่เต้านม นัยน์ตากลมสวยที่บวมช้ำเพราะร้องไห้ได้ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานห้องสีขาว และสัมผัสถึงความเปียกชื้นของอะไรบางอย่างที่กำลังเลียดูดเต้านมของตน 

แผล็บ! จุ๊บ! จ๊วบ!

"!!!"

ร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหัวร่างสูงกำลังยุ่งกับหน้าอกของตน ลิ้นร้อนเปียกแฉะระรัวงับยอดอกไม่หยุด จนร่างบางมีสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บนิด ๆ อยากจะเอามือผลักดันหัวร่างสูง แต่เรียวเเรงในตอนนี้เป็นศูนย์ 

"อื้อ ค..คุณท่าน" 

"ตื่นแล้วเหรอ"

แผล็บ! จ๊วบ!

"อื้อ! หยุดนะครับ ทำไมถึงยังไม่กลับห้องอีก"

ผมถามคุณท่านเสียงเบาเพราะเจ็บคอมากและรู้สึกร้อนไปหมด ผมคิดว่าคุณท่านจะกลับห้องไปแล้ว ไม่คิดว่าจะยังอยู่ในห้องกับผม แถมยังลักหลับผมอีก ทั้งที่ก็รู้ว่าผมไม่สบาย 

"อ้ะ! พะ พอได้แล้วครับ นี่มันกี่โมงแล้ว ถ้าคนอื่นมาเห็นจะทำยังไงครับ"

จ๊วบ! จ๊วบ!

"ค..คุณท่าน อื้อ ผ..ผมเหนื่อยแล้วนะครับ"

ได้ยินที่ผมพูดไหมเนี่ยครับ ทำไมถึงยังไม่หยุดอีก รู้สึกหนาวร้อนไปหมดแล้ว เเถมตรงหน้าอกก็รู้สึกเปียกแฉะไปหมด เพราะน้ำลายของคุณท่าน แต่ตรงส่วนล่างที่บวมช้ำนั้นไม่รู้สึกถึงน้ำเชื้อของคุณท่านเลย หรือว่าคุณท่านอาบน้ำให้ผม ผมไม่อยากจะเชื่อเลย

แผล็บ! แผล็บ!

"อ๊ะ ค..คุณท่านหยุดนะครับ แก้วไม่มีแรงมาห้ามคุณท่านแล้วนะครับ"

"ก็ดีสิ ฉันจะได้ทำสะดวก โดยที่ไม่มีมือของนายก่อกวน"

"อื้อ ไม่นะ แก้วหนาวไปหมดแล้ว ออกไปได้แล้วครับ แก้วกลัวจะมีคนมาเห็น"

"ไม่มีใครมาเห็นหรอก ถ้านายไม่เปิดประตู นอนนิ่ง ๆ ให้ฉันดูดนมก่อนสิ ฉันยังไม่อิ่มเลยนะ"

"....."

ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเอาแต่ใจ จนใบแก้วถึงกับรู้สึกเหนื่อยใจกับความเอาแต่ใจของร่างสูง ต่อให้ขอร้องให้ร่างสูงหยุดสักกี่ครั้ง ร่างสูงก็ยังจะดื้อทำอยู่ดี ถ้าไม่ติดว่าป่วยจนไม่มีแรง ร่างบางคงจะใช้มือผลักหัวร่างสูงออกแน่  

"เฮ้อ แก้วขอร้องเถอะครับ คุณท่านควรกลับห้องได้แล้ว แก้วเหนื่อยนะครับ"

"ขอฉันทำอีกนิดหน่อย เดี๋ยวจะกลับห้องแล้ว"

พอได้ยินแบบนั้น ก็ยิ่งทำเอาใบแก้วหนักใจมากกว่าเดิม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะคนอย่างคุณท่านถ้ายังไม่พอใจ ก็ไม่คิดจะหยุด สุดท้ายใบแก้วก็นอนนิ่งด้วยความเอือมระอา มองเพดานด้วยความสิ้นหวังและเหนื่อยใจกับคุณท่านเป็นอย่างมาก 

แผล็บ! แผล็บ!

"อื้อ อ๊ะ"

จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ!

"อึก"

เสียงดูดเลียเต้านมดังทั่วห้องจนใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีแดงด้วยความอายกับความลามกและหื่นกามของคุณท่านที่ไม่รู้จักพอ ร่างบางรู้สึกเกลียดและขยะแขยงทุกสัมผัสของคุณท่าน แต่ก็ทำให้ร่างบางรู้สึกดีแม้ไม่อยากจะรู้สึกดีและไม่อยากจะยอมรับก็ตาม แต่ร่างกายมันไหลไปตามธรรมชาติ และเรื่องแบบนี้คุณท่านดูชำนาญเป็นอย่างมาก 

"อ๊ะ! ค..คุณท่านหื่นกาม ไม่รู้จักพอ ข่มเหงแก้วไปตั้งมาก ทำไมถึงยังไม่หยุดอีกครับ"

"อ่า เพราะนายหวานกว่าคู่นอนของฉันไง นายพิเศษไม่เหมือนใคร ฉันหักห้ามใจไม่ได้เลย"

"อึก เบื่อแก้วเร็ว ๆ แล้วทิ้งแก้วเร็ว ๆ แก้วรังเกียจคุณท่าน แก้วไม่อยากให้คุณท่านสัมผัสแก้ว" 

"ฉันบอกนายไปแล้วไง ว่าต่อให้เบื่อหรือนายพัง ฉันก็จะเก็บนายเอาไว้อยู่ดี"

"ข..ของเล่นพัง คุณท่านก็เล่นไม่ได้แล้ว มีอีกหลายคนที่พร้อมจะมอบตัว มอบหัวใจให้คุณท่าน ทำไมคุณท่านไม่ไปนอนกับพวกเขา"

"เพราะพวกนั้นมันน่าเบื่อ และง่ายไง ต่างจากนาย ต่อให้ได้ร่างกายนายมา แต่ฉันไม่ได้หัวใจ นายมันม้าพยศดื้อรั้นและหยิ่งยโส มันเลยดูน่าสนุกไงใบแก้ว"

ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงทุ้มพร่า นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกระหายอยากราคะและครอบครองคนตรงหน้า ริมฝีปากกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มันดูเร้าอารมณ์และสนุก ความดื้อรั้นและรักในศักดิ์ศรีมันน่าทำลายให้สิ้น ใบแก้วไม่เหมือนใคร และพิเศษมากกว่าใคร ๆ 

"โรคจิต"

"ถ้าฉันโรคจิต คามินทร์ มหิงค์ศร เพื่อนฉันจะเรียกว่าอะไรล่ะ มันทั้งหื่นกาม และบ้าคลั่ง แถมน่ากลัวจนน่าขนลุกกว่าฉันอีก"

"อึก คุณและเพื่อนก็ไม่ต่างกันหรอกครับ ไม่งั้นคงคบกันไม่ได้"

"ฮ่า ๆ จริงของนาย แต่ฉันก็ไม่ได้โรคจิตเหมือนมันนะ เพราะมันน่ากลัวมากกว่าที่นายคิด"

"คุณท่านจะบอกว่าแก้วโชคดีเหรอครับ ที่แก้วเจอคุณท่าน"

"หึ  ใช่สิ หน้าตานายสวยขนาดนี้ ไอ้คามินทร์มันเอานายตายแน่ อย่าไปที่ผับมหิงค์ศรล่ะ ที่นั่นมันอันตราย"

ร่างสูงหัวเราะในลำคอด้วยความสนุก นัยน์ตาคมเหลี่ยมยังจ้องมองใบแก้วตลอดไม่เคยละสายตา ก่อนฝ่ามือใหญ่จะลูบแก้มนิ่มเบาๆ ด้วยความหวงแหน 

"อึก แก้วไม่ไปที่แบบนั้นหรอกนะครับ คุณท่านก็หยุดได้แล้ว แก้วไม่สบายนะครับ"

"เด็กดี ฉันหยุดก็ได้ เพราะฉันดูดนมนายจนพอใจแล้ว นมนายหวานถูกใจฉันมาก"

"ห..หยุดพูดจาน่าเกลียดได้แล้วครับ"

"หืม น่าเกลียดตรงไหน ฉันชมนายนะใบแก้ว"

"แก้วไม่ต้องการคำชมจากคุณท่าน"

"ดื้อชะมัดนะนาย แต่ถึงไม่ชอบ หรือไม่อยากเอา นายก็ขัดใจฉันไม่ได้หรอก"

เรื่องนี้ใบแก้วรู้ดี ว่าต่อไม่ชอบ ไม่อยากได้ คุณท่านก็จะยัดเยียดให้ใบแก้วอยู่ดี ถ้าหากดื้อหรือขัดขืนคงไม่ดีกับตัวใบแก้วมากแน่ แต่ถึงจะต้องเป็นฝ่ายที่ยอม จิตใจและความคิดของใบแก้วที่อยากจะหนีไปจากคุณท่านก็ยังคงไม่หายไปไหน ต่อให้คุณท่านมอบของมีค่าให้ คนอย่างใบแก้วก็ไม่มีวันยอมรับมาด้วยความสุขหรอก

ก๊อก ๆ 

"ใบแก้ว หลับอยู่หรือเปล่า"

"!!!"

ใบแก้วที่นอนอยู่นั้นสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมเสียงของเก่งกล้าที่เอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วง อยากจะลุกขึ้นไปหา แต่ติดที่ไม่สบายและติดร่างสูงที่คล่อมร่างอยู่ แถมมีสีหน้าที่เรียบนิ่งจนใบแก้วขนลุก

"ค..คุณท่านลุกสิครับ"

"ฉันไม่ลุก ไอ้นี่มันชอบนาย"

"พ..พูดอะไรครับ พี่เก่งกล้าจะมาชอบอะไรแก้ว"

ผมพูดกับคุณท่านออกไปด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจ ทำไมคุณท่านถึงคิดแบบนั้น พี่เก่งกล้าจะมาชอบผมทำไม แล้วรู้ได้ยังไงว่าพี่เก่งกล้าชอบผม 

"นายนี่มันไม่ทันผู้ชายเลย"

"อ่ะ กดแก้วทำไมครับ แก้วจะลุกนั่งนะครับ"

ฝ่ามือใหญ่ของคุณท่านกดไหล่ผมให้นอนราบกับเตียงนอน แถมสีหน้าในตอนนี้ก็มองมาที่ผมอย่างไม่พอใจ ผมมากกว่าไหมที่ต้องไม่พอใจคุณท่าน มาหาว่าผมไม่ทันผู้ชาย ทั้งที่ผมก็เป็นผู้ชาย 

"นายจะไปเปิดประตูให้มันหรือไง"

"ม..ไม่เปิดสิครับ คุณท่านอยู่ในห้องแก้วอยู่เลย ทั้งที่ควรจะกลับไปตั้งนานแล้ว"

"นี่มันบ้านฉัน ฉันอยากจะอยู่ตรงไหน มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน นายไม่ต้องพูดอะไรกับมันทั้งนั้น"

"เอ๊ะ! ถ้าแก้วไม่พูด พี่เก่งกล้าก็จะเป็นห่วง"

"ห้ามพูดเด็ดขาด ไม่งั้นนายโดนดีแน่"

ทำเอาใบแก้วถึงกับเงียบ เมื่อน้ำเสียงของคุณท่านมันเรียบนิ่งและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แถมสีหน้าก็ดุจนใบแก้วรู้สึกกลัว 

"ก...ก็ได้ครับ"

น้ำเสียงหวานเอ่ยเบา นัยน์ตากลมสวยหลบสายตาดุของคุณท่าน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันด้วยความรู้สึกอึดอัด เชื่อฟังเอาไว้ก่อนดีกว่า เพราะสภาพตอนนี้ก็หนีคุณท่านไม่รอด และไม่อยากโดนลงโทษด้วย ทั้งที่ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย 

ก๊อก ๆ 

"ใบแก้วได้ยินพี่ไหม หรือว่าจะหลับไปแล้ว"

เก่งกล้าเคาะประตูและพูดน้ำเสียงเป็นห่วงใบแก้ว ตัวใบแก้วเองก็อยากจะตอบรับเก่งกล้า แต่ก็กลัวคุณท่าน ที่ตอนนี้มีสีหน้ามืดทมิฬมากกว่าเดิม จนใบแก้วสะอึก และงุนงงกับคุณท่านว่าไม่พอใจอะไร 

"คงจะนอนจริง ๆ ตอนเย็นพี่จะมาหาใหม่นะใบแก้ว"

"...."

เมื่อเก่งกล้าพูดจบ ก็เดินจากหน้าห้องของใบแก้วไปด้วยความเสียใจ ฟังจากน้ำเสียงของเก่งกล้าดูเศร้ามากเมื่อใบแก้วไม่ได้ยิน และคิดว่ากำลังนอนหลับเพราะฤทธิ์ไข้ แต่ความเป็นจริงไม่ได้หลับ และตื่นเต็มตาเพราะคุณท่านที่ก่อกวน 

"น่ารำคาญ จะมาใหม่ตอนเย็น เหอะ อย่าหวังเลย"

"อะไรของคุณท่านครับ ทำไมต้องไม่พอใจด้วย พี่เก่งกล้าเป็นห่วงแก้วตามประสาพี่ชาย"

"พี่ชายบ้าอะไร นายมันใสซื่อเกินไป มันชอบนาย"

"อึก แล้วคุณท่านมายุ่งอะไรด้วย ออกไปเลยนะครับ แก้วไม่อยากจะเถียงกับคุณท่านแล้ว"

"ฉันออกไปแน่ใบแก้ว แต่ฉันขอสั่งว่าอย่าให้มันมาแตะต้องตัวนายเด็ดขาด ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันใจร้าย"

---