جميع فصول : الفصل -الفصل 10

“ยายครับ แก้วมาแล้วซื้อก๋วยเตี๋ยวมาฝากยายด้วยนะ”ผมเดินเข้ามาในบ้านหลังเล็กของผมกับยายที่มันทรุดโทรมอย่างดีใจ ในมือก็ถือถุงก๋วยเตี๋ยวหนึ่งถุงที่เพิ่งซื้อมาร้อน ๆ ยายที่นั่งพับผ้าอยู่ในบ้านนั้น ก็หันแล้วยิ้มมาที่ผมเมื่อเห็นผมกลับมา“แกงจืดเมื่อเช้ายังเหลืออยู่นะแก้ว มันยังกินได้อยู่จะซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้ยายทำไม มันเปลืองเงินนะแก้ว”“ก็ยายอยากกินไม่ใช่เหรอ แก้วเลยซื้อมาให้ ส่วนเงินที่ซื้อก็เป็นเงินแบกกระสอบทราย"“แล้วแก้วยกไหวเหรอลูก มันต้องหนักมากแน่ แล้วนี่ยาแก้ปวดใช่ไหมแก้ว”ผมลืมไปได้ไงว่าซื้อยาแก้ปวดมาด้วย ใบแก้วเอ๊ย ลืมเก็บยาใส่กระเป๋ากางเกงเลย เห็นไหมว่ายายเห็นแล้ว ทำให้ยายเป็นห่วงจนได้“เอ่อ ก็ปวดนิดหน่อยครับยาย แต่กินยาไปเดี๋ยวก็หายแล้วครับ”“ยายไม่อยากให้แก้วทำงานหนัก แก้วตัวเล็กนิดเดียว ยายห่วงแก้ว”ยายพูดกับผมด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะยกมือมาลูบหัวอย่างที่เคยทำ ผมมองแล้วยิ้มให้ยายที่ดูจะเป็นห่วงผมมาก แค่เห็นยาที่ผมซื้อมา ก็ดูกระวนกระวายจนผมรู้สึกผิดไปเลย ผมควรจะดูแลตัวเองให้มาก ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา แล้วยายผมจะอยู่กับใครแต่ผมไม่ต้องทำงานหนักอีกแล้ว ถึงหนักแต่คุ้มกับค่าแรง ผมก็จะทำอ

ณ บ้านใบแก้ว เวลา19.05 นาฬิกา“ยายครับ แก้วกลับมาแล้ว”ผมรีบเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว สองมือผมถือราดหน้าหมูที่ยายชอบ ขากลับเห็นร้านหนึ่งมีลูกค้าต่อกันเต็มเลย มันคงอร่อยมากแน่ ผมเลยต่อแถวซื้อให้ยาย วันนี้เป็นวันที่ดีผมรู้สึกดีใจมากและตื่นเต้นอยากจะบอกยายว่าผมได้งานแล้ว ยายต้องดีใจมากแน่ ๆ“แก้วกลับมาแล้วเหรอ! เป็นไงบ้างได้งานไหม”ยายผมเดินเข้ามาหาผมทันทีด้วยสีหน้าเป็นห่วงและดีใจ ก่อนจะสวมกอดผม จนผมรู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้ยายอยู่คนเดียวขณะที่ผมไปหางาน ยายคงเหงามากถ้าผมไปทำงานแล้วอยู่ที่นั่น แล้วยายจะอยู่กับใคร ใครจะหาข้าวให้ยาย ถ้ายายเป็นอะไรขึ้นมาผมจะเสียใจมาก ผมจะทำงานนี้ดีไหม แต่ผมไม่อยากทิ้งงานนี้เลย แต่ผมก็ทิ้งยายไม่ได้เหมือนกัน“แก้วได้งานไหม”“ได้ครับยาย พรุ่งนี้เริ่มงานครับ”“จริงเหรอแก้ว! แล้วเขาว่ายังไงบ้าง”ยายจับแขนผมแล้วยังมองผมด้วยความดีใจมาก ๆ ที่ได้งานทำแล้ว แถมยังเป็นงานที่ให้เงินเดือนสูงด้วย ผมก็ดีใจมาก ๆ ที่ได้งานนี้ แต่ต้องไปอยู่ทำงานที่บ้านหลังนั้น“แก้วต้องไปอยู่นั่นครับยาย ““ก็ดีสิ แก้วจะได้ไม่ต้องไปกลับ ไม่ต้องเสียเงิน ไม่ต้องลำบากด้วย ““แต่ยายครับ แล้วยายจะอยู่

เวลา 05.00 ณ โรงแรมสัจจาพิพัฒน์ ห้อง 302"นายท่านจะรีบไปไหน มันยังไม่เช้าเลยนะครับ"ลูกพีชที่นอนอยู่บนเตียงหรูด้วยสภาพเปลือยเปล่านั้น เอ่ยน้ำเสียงหวานกับภูบดีที่ตอนนี้กำลังใส่เสื้อผ้า เตรียมพร้อมที่จะออกจากห้องของเขา "พีชไม่อยากให้คุณท่านไปเลย""นายก็รู้ว่าฉันมีงานที่ต้องสะสาง""แต่พีชยังกอดคุณท่านไม่หนำใจเลย พีชอยากได้น้ำของคุณท่านมาเติมเต็มอีกนะครับ"ร่างกายเปลือยเปล่าของลูกพีชลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างไม่น่าอาย ก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดภูบดีที่กำลังใส่เสื้อผ้าอยู่ ใบหน้าเรียวเล็กซบหลังหนาที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน "เมื่อคืนร้อนแรง จนพีชอยากทำกับคุณท่านอีก"เมื่อคืนภูบดีีระบายบทรักอันรุนแรงเกินที่ลูกพีชจะรับไหว แรงที่โหมซัดใส่รูร้อนอย่างถี่รัวและหนักแน่นมันทำเอาลูกพีชเสียวสะท้านไปทั่วทุกอณู "นายตะกละจริง ๆ เลยนะ เมื่อคืนฉันแตกใส่นายหลายน้ำ จนรูของนายไม่มีที่พอที่จะกักเก็บ แล้วยังจะมีหน้ามาขอร้องให้ฉันทำอีกเหรอ"ริมฝีปากหนาแตกช้ำยิ้มมุมปากด้วยความตลก เมื่อได้ยินคำพูดของลูกพีชเด็กเลี้ยงของเขา ที่ยังมีความต้องการบทรักอันรุนแรง ทั้งที่เมื่อคืนก็กินไปมาก จนไม่มีที่ให้เติมเต็มแล้วแท้ ๆ "ใช่ พ

"สวัสดีค่ะคุณท่าน เดินทางมาเหนื่อย ๆ ขึ้นไปอาบน้ำแล้วมาทานข้าวนะคะ ดิฉันให้เด็กใหม่ทำอาหารให้คุณท่านอยู่ค่ะ""เด็กใหม่เหรอ? เจอคนที่ถูกใจแล้วเหรอสมพร"ภูบดีเอ่ยแซวสมพรที่ดูจะเคร่งครัดกับคนที่จะมาทำงานเป็นแม่บ้านที่นี่อย่างมาก แม้จะเปิดรับสมัครสักกี่ครั้ง สมพรก็ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ แต่ก็ดีที่สมพรนั้นได้เจอคนที่คนถูกใจ ภูบดีเลยไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่ที่จะให้สมพรเป็นคนจัดการเรื่องภายในบ้าน เพราะภูบดีนั้นไม่ได้มีเวลามาดูแลบ้าน มีหน้าที่แค่จ่ายเงินเดือนเท่านั้น "ค่ะคุณท่าน ฉันรับเด็กเข้ามาสองคน เด็กผู้ชายสองคนเลยค่ะ""เด็กผู้ชาย? แต่ทำไมถึงให้ทำอาหารล่ะ""ก็เป็นเด็กผู้ชายที่ทำอาหารอร่อยมากค่ะ ผ่านด่านทดสอบอย่างง่ายดาย เเละเป็นคนเดียวที่ผ่านค่ะคุณท่าน ฉันเลยรับมาช่วยงานในครัวและงานบ้านค่ะ ส่วนอีกคนก็ให้ทำงานสวนค่ะ""อยากเห็นแล้วสิ ถึงทำให้เธอเอ่ยปากชมได้"ภูบดีเห็นสมพรเอ่ยปากชม ทั้งที่ก็เป็นคนที่ชมคนยากมาก ถ้าไม่เก่งจริงหรือถูกใจจริง ๆ สมพรไม่มีทางเอ่ยปากชมอย่างแน่นอน ทำเอาภูบดีอยากจะเห็นหน้าตาของเด็กคนนี้สักแล้ว เก่งมากที่ทำให้คนเข้มงวดอย่างสมพรชอบได้ เพราะที่ผ่านมา ภูบดีมักจะเห็นสมพรดุและติเ

ณ ห้องครัว "พี่แก้วขนมที่พี่ทำอร่อยมากเลย"กล้วยหอมที่นั่งกินขนมอยู่นั้นพูดกับใบแก้วที่กำลังนั่งปอกผลไม้เงียบ ๆ อยู่ในครัว หลังจากที่คุณท่านทานข้าวเสร็จ กล้วยหอมก็เก็บจานมาล้างทำความสะอาด ตอนแรกใบแก้วคิดจะล้างจานให้ แต่กล้วยหอมก็ไม่ยอมจนใบแก้วอดที่จะเอ็นดูไม่ได้ เพราะกล้วยหอมบอกว่าใบแก้วเหนื่อยมาตั้งแต่เช้าแล้ว"ถ้ากล้วยหอมอร่อยพี่ก็ดีใจ แต่กินขนมหวานเยอะก็ไม่ดีนะ กินผลไม้ดีกว่าไหม พี่ปลอกไว้ให้เยอะเลยนะ""ก็ได้จ้ะ พี่แก้วน่ารักอ่ะ แล้วดูพี่แกะสลักแอปเปิลสิ น้องกระต่ายน่ารักเลยอ่ะ กล้วยไม่กล้ากินเลย"จากที่เคี้ยวขนมตุ้ยๆ อยู่นั้น กล้วยหอมก็หยิบแอปเปิลที่เป็นรูปกระต่ายน่ารักมากินอย่างเอร็ดอร่อย จนใบแก้วยิ้มหวานอย่างน่าเอ็นดูกล้วยหอม สมพรที่อยู่ในนั้นพอเห็นลูกสาวเชื่อใบแก้วอย่างง่ายดาย ก็อดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้"ทีกับแม่นะ พูดจนปากเปียกปากแฉะ ให้กินขนมน้อย ๆ ก็ไม่ฟัง พอใบแก้วเป็นคนพูดถึงกับเชื่อฟังเลยนะ""ก็กล้วยชอบพี่แก้วนี่จ๊ะ ก็แม่ชอบดุกล้วย""ก็ที่ฉันดุ ก็เพราะฉันหวังดี""แบร่ๆ กล้วยไม่ฟังหรอก แม่ขี้บ่น"กล้วยหอมแลบลิ้นเยาะเย้ยสมพรผู้เป็นแม่ที่ตอนนี้ทำหน้าดุใส่ จนใบแก้วที่เห็นนั้นถึง