FAZER LOGIN04.00 ห้องนอนภูบดี
บรรยากาศที่เงียบสงบ ไร้เสียงร้องครางอย่างสุขสมของทั้งสอง มีเพียงแต่เสียงลมหายใจของร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงคิงไซซ์และร่างบางสวยที่แสนบอบช้ำนั้นก็นั่งอยู่บนพื้นห้อง เพราะจะลุกออกจากห้องไปยังห้องนอนของตัวเอง แต่พอลุกจากเตียงเท่านั้นแหละ ขาทั้งสองข้างก็ทรุดลงกับพื้นจนเจ็บไปหมด โดยเฉพาะช่องทางข้างหลังที่บวมช้ำและข้างในก็ยังมีน้ำกามของร่างสูงที่ยังคงค้างคาและเปรอะเปื้อนตามง่ามขา
"จ..เจ็บไปหมดแล้ว"
น้ำเสียงหวานแหบพร่าเอ่ยอย่างเบาบาง สีหน้าเล็กจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด ร่างกายก็สาหัสแล้ว แต่จิตใจกับหนักกว่า เพราะใบแก้วเจอเรื่องที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต ถูกนายจ้างอย่างคุณท่านบังคับขืนใจและข่มขู่หากไม่สมยอม เรื่องนี้ต้องแจ้งตำรวจได้แน่ แต่คนมีอำนาจอย่างคุณท่านคงไม่ถูกจับ เพราะงั้นถึงแจ้งตำรวจไป ก็เปล่าประโยชน์ที่จะเอาผิดคุณท่าน
"อึก ต้องลาออก ไม่ทำงานที่นี่"
นี่คงเป็นทางเดียว ที่จะทำให้ผมไม่ต้องเจอกับเรื่องโหดร้ายแบบนี้ ถ้าหากผมอยู่ทำงานที่นี่ต่อ ก็คงไม่พ้นเรื่องมีเซ็กส์กับคุณท่านแน่ แถมคุณท่านก็เป็นคนที่เลวทราม อยากได้อะไรก็ต้องได้ แม้ว่ามันเป็นเรื่องผิดก็ตาม แถมยังไม่สนใจอีกฝ่ายว่าจะรู้สึกยังไงด้วย และผมก็คงขัดอะไรคุณท่านไม่ได้ เพราะตัวผมไม่มีอะไรสักอย่างที่จะสู้คุณท่านได้ นอกจากจะหนีอย่างเดียว
"คิดจะลาออกเหรอ?"
พรึ่บ
"!!!"
ใบแก้วสะดุ้งตกใจทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจเอ่ยออกมา นั่นทำให้ใบแก้วถึงกับต้องรีบหันไปมองคนบนเตียง ที่จากตอนแรกนอนอย่างสบายใจ ไม่มีท่าทีที่จะตื่น แต่ตอนนี้กลับนั่งกอดอกมองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง
"ค..คุณท่านตื่นตอนไหน"
"นายคิดจะหนีฉันเหรอใบแก้ว"
ร่างสูงไม่สนใจสิ่งที่ใบแก้วถาม แต่กลับเอ่ยปากถามใบแก้วอีกครั้ง ว่าคิดจะหนีจากเขาจริงเหรอ เเล้วคิดเหรอว่าคนอย่างภูบดีจะปล่อยให้ของเล่นที่พึ่งเล่นเป็นครั้งแรกแล้วดันเล่นติดใจ จะให้ไปจากตัวเอง ไม่มีทางที่จะปล่อยใบแก้วไปไหนแน่ ๆ
"อึก ปล่อยแก้วไปเถอะครับ ขอให้มันจบแค่นี้
"...."
เพียงได้ยินน้ำเสียงหวานเอ่ยบอกว่าจะไปจากผม และยังขอให้มันจบ มันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ที่ทำให้ผมติดใจ แต่ก็ดันที่จะหนีจากผม ที่พูดกันตั้งแต่ตอนแรก ที่ว่าจะยอมมีเซ็กส์กับผม แสดงว่าก็เป็นเรื่องโกหกน่ะสิ คงจะตอบตกลงเล่นๆ แล้วหาโอกาสหนีจากผม แต่ดันซวยที่ผมเอาจริง ใบแก้วนายจะทำให้ฉันปวดหัวและหงุดหงิดใจมากขนาดไหน
"จบอะไรกัน ฉันไม่ได้สั่งให้นายไปจากฉัน แล้วอีกอย่างนี่ก็เป็นข้อตกลง"
"ต..แต่แก้วไม่เอาแล้ว แก้วจะไม่ทำงานที่นี่ เพราะงั้นอย่ายุ่งกับแก้วและยายแก้วเลยครับ"
ทำเอาผมอยากจะขำออกมา กับความดื้อรั้นและไม่ยอมแพ้ของใบแก้ว ทำมาขนาดนี้แล้วมีเซ็กส์กับผมแล้ว ผมเสนอผลประโยชน์ให้แล้ว แต่ใบแก้วก็ยังไม่คิดที่จะเป็นของผม ยังคิดที่จะดื้อหนีไปจากผม แล้วผมต้องทำยังไงกับเด็กดื้ออย่างใบแก้ว ที่ไม่เชื่อฟังอะไรผม ทำไมถึงชอบให้ผมใจร้าย เพราะเป็นคนดื้อรั้นแบบนี้ไง ผมถึงต้องทำ
"แล้วยังไง คิดว่านายขอร้องฉัน แล้วฉันจะปล่อยนายไปจริงเหรอ ถ้านายคิดว่าฉันจะปล่อย นายคงคิดผิดแล้ว"
"อึก ป..ปล่อยแก้วไปเถอะครับ แก้วไม่อยากมีอะไรกับคุณท่าน แล้วแก้วก็ไม่ต้องการอะไรจากคุณท่าน"
ตอนนี้แก้วไม่อยากจะอยู่ที่บ้านหลังนี้ และไม่อยากจะทำงานกับที่นี่อีกแล้ว ต่อให้คุณท่านเสนออะไรที่มันดีมาก แก้วก็ไม่อยากได้อะไรอีก แล้วแก้วไม่เคยคิดที่จะอยากได้อะไรกับคุณท่าน และที่สำคัญกว่านั้นแก้วไม่อยากเห็นหน้าคุณท่านอีก เพราะเป็นคนที่ย่ำยีหัวใจของแก้ว คุณท่านไม่สนใจความรู้สึกของแก้วแม้ว่าแก้วจะไม่ยินยอมแต่คุณท่านก็ยังจะขืนใจแก้ว แก้วรู้สึกเกลียดคุณท่านเเละไม่อยากเห็นหน้าคุณท่านอีก
"นายทำให้ฉันติดใจ แล้วคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยนายไปเหรอ"
"ฮึก แล้วแก้วต้องสนด้วยเหรอ แล้วทำไมแก้วต้องทำตามที่คุณท่านสั่ง"
"เพราะฉันเป็นเจ้านายของนาย ถ้าฉันไม่อนุญาตให้นายออก นายก็ไม่มีสิทธิ์ออก และอีกอย่างนายเป็นของฉัน นายไม่มีสิทธิ์หนีฉันไปไหน"
ใบแก้วเป็นของผม เพราะงั้นใบแก้วไม่มีสิทธิ์ที่จะหนีผมและไปจากผมเด็ดขาด แม้ว่าใบแก้วจะไม่ยินยอมมีอะไรกับผม แต่ผมก็ไม่สนใจหรอก เพราะตอนนี้ผมรู้สึกสนใจในตัวใบแก้ว และสนุกที่ได้มีเซ็กส์กับใบแก้วเป็นอย่างมาก จนผมไม่อยากจะไปนอนกับคู่นอน ต่อให้ใบแก้วขอร้องมากแค่ไหน ผมก็จะไม่มีวันปล่อยใบแก้วไปจากผม
"คุณท่านมีจิตสำนึกบ้างไหม คุณท่านขืนใจแก้วนะครับ คุณท่านไม่รู้สึกผิดบ้างเลยเหรอ คุณท่านก็รู้ว่าแก้วไม่ได้ยินยอมมีอะไรกับคุณท่าน แต่คุณท่านก็ไม่คิดที่จะหยุด"
"ฉันอยากได้อะไร ฉันก็ต้องได้ ต่อให้นายปฏิเสธ แต่ฉันก็จะยัดเยียดให้นาย เพราะงั้นอย่าดื้อรั้นเลย ถ้านายไม่อยากให้ฉันใจร้าย"
"อึก ผมต้องทำยังไง คุณท่านถึงจะปล่อยผม คุณท่านทำกับผมมากขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่พอใจอีกเหรอ"
น้ำเสียงหวานของใบแก้วเอ่ยออกมาด้วยความสั่นเคือง ในหัวใจดวงน้อยรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ที่คุณท่านบังคับขืนใจ และไม่ได้จบเพียงแค่รอบเดียว ยังถาโถมใส่เข้ามาในตัวผมตั้งหลายครั้ง จนร่างกายของผมเจ็บปวดไปหมดแล้ว ผมรู้สึกกลัวและไม่อยากมีเซ็กส์กับคุณท่านอีก แต่คุณท่านกลับบังคับและข่มขู่ผมอีกครั้ง
"ถ้าฉันพอใจ ฉันคงไม่รั้งนายไว้หรอกนะ"
"แต่แก้วไม่ชอบ แก้วไม่ได้รู้สึกดีด้วย"
"หึ ๆ ไม่ได้รู้สึกดีงั้นเหรอ"
ร่างสูงหัวเราะออกมาในลำคอเมื่อได้ยินประโยคจากร่างบางที่เอ่ยออกมาแล้วทำให้เขารู้สึกตลกเป็นอย่างมาก
"อึก เเก้วไม่รู้สึกดีด้วย แล้วแก้วก็ไม่ได้ชอบ"
"ปากบอกไม่ชอบ แต่ทำไมปากล่างถึงกินไม่หยุดเลยล่ะ นายจะทำให้ฉันอึ้งไปขนาดไหน ร่างกายของนายตอบสนองกับฉันดีมากขนาดนี้ แต่ทำไมถึงดื้อจะหนีจากฉันอยู่เรื่อย"
"ถ..ถึงร่างกายของแก้วจะตอบสนองกับคุณท่านเป็นอย่างดี แต่ความรู้สึกของแก้วไม่รู้สึกดีกับคุณท่านเลยด้วยซ้ำ"
"ฉันไม่สนใจความรู้สึกของนาย ขอแค่ร่างกายของนายทำให้ฉันรู้สึกดีก็พอแล้ว ฉันชอบรูของนายนะมันทั้งอุ่นแล้วก็รัดฉันแน่นมาก"
ร่างสูงเอ่ยออกมาอย่างหน้าไม่อายและริมฝีปากหนาก็ยังคงยิ้มเมื่อนึกถึงภาพที่ร่วมรักกันอย่างดูดดื่ม ยามที่สองมือปัดป่ายและพยายามจะดันความเป็นชายของเขาออกจากร่องรักที่แสนน่ารักในยามที่ได้เสือกไสเข้าไปในกายก็รีบโอบรัด เพียงแค่นึกถึงก็ทำเอาความเป็นชายที่สงบนิ่งในตอนแรกนั้นกลับดีดผงาดออกมาอย่างหน้าไม่อาย ทำเอาใบแก้วถึงกับมองรังเกียจร่างสูง ที่ทั้งเลวแล้วยังมักมากในกามอีก
"อึก ห..หยุดพูดนะครับ แก้วไม่อยากได้ยินคำสกปรกจากปากคุณท่านอีก แก้วเกลียดคุณท่าน เพราะงั้นแก้วจะไม่ทำงานที่นี่อีกแล้ว"
"ออกไปสิ ถ้าไม่สงสารยายตัวเอง"
"ฮึก คุณท่านอย่ามาข่มขู่แก้วนะครับ ยายแก้วไม่เกี่ยวด้วย ทำไมถึงเป็นคนที่เลวแบบนี้"
"ฉันเลวได้มากกว่านี้อีก ถ้านายอยากรู้ ก็ลองหนีไปจากฉันดูสิ ฉันจะทำให้นายเห็น จนนายไม่กล้าที่จะดื้อกับฉันอีก"
คนอย่างภูบดีทำได้ทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่มีอะไรที่เขาไม่ได้ แต่ก็เกือบจะไม่ได้กับใบแก้ว ถึงมีอะไรกันแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมรับในตัวเขาและคิดจะหนีจากเขาไป เพราะไม่อยากมีเซ็กส์กับเขา มันแอบทำให้ร่างสูงรู้สึกหงุดหงิด ที่ใบแก้วอยากจะออกไปจากชีวิตของเขา ถ้าหากไม่ข่มขู่ก็คงไม่เกรงกลัวอะไร แต่ถ้าใบแก้วไปจริง ก็ลองเล่นกับเขาดูสิ เขาจะทำให้เห็นว่าอย่ามาลองดีกับเขา
"ไม่คิดเลยว่าคุณท่านจะเป็นคนที่เลวได้มากขนาดนี้ สนุกหรือไงครับที่เห็นแก้วเจ็บ"
ใบแก้วเอ่ยถามคุณท่านด้วยสีหน้าที่เจ็บปวดก่อนจะเงยหน้ามองคุณท่านที่ยังคงมองมาที่ตนเสมอ จนใบแก้วรู้สึกเกลียดคุณท่านมากกว่าเดิม เพราะคุณท่านยังคงยิ้มและมองมาที่เขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ดูไม่มีความสำนึกผิดเลยด้วยซ้ำ แล้วคนอย่างคุณท่านไม่เข้าใจและเห็นใจความรู้สึกของคนอื่น เพราะคุณท่านเป็นคนเห็นแก่ตัว ทั้งที่ก็เติบโตมีฐานะที่ดี แต่ทำไมจิตใจถึงได้เลวทรามมากขนาดนี้
"เดิมทีฉันก็ไม่ได้มีนิสัยซาดิสม์กับคู่นอนของฉัน แต่กับนายฉันชอบมากเลย ฉันชอบที่นายสู้ฉันไม่ได้ เพราะนายไม่เหมือนกับคนอื่นยังไงล่ะ มันเลยน่าสนุก"
"อึก โรคจิต แก้วไม่คิดว่าคุณท่านจะมีรสนิยมที่เหมือนกับสัตว์ป่า"
"ก็เพราะนายน่าสนใจไง ฉันถึงต้องกลายเป็นสัตว์ที่เยือกเย็น แล้วอย่าคิดที่จะหนีจากฉัน เพราะฉันตามนายแน่"
น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกมาด้วยคำพูดที่เหนือกว่า และไม่ได้พูดแค่เล่น ๆ เพราะร่างสูงทำจริงแน่ มองจากแววตาสีน้ำเงินทะเลที่ลึกนั้นมันช่างเรียบนิ่งจนน่าขนลุก ทำเอาใบแก้วรู้สึกหวาดหวั่นกับร่างสูงมากเหลือเกิน รู้สึกเจ็บใจและเจ็บปวดที่สู้อะไรกับร่างสูงไม่ได้ มีแต่จะต้องสมยอมและอดทนกับคนเลว ๆ อย่างเขา
"ก..แก้วต้องยอมคุณท่านใช่ไหม"
"นายมีทางเลือกได้ด้วยเหรอใบแก้ว นอกจากจะยอมทำตามที่ฉันสั่ง ฉันชอบเด็กดีนะ อย่าเป็นเด็กดื้อสิ"
"อึก แก้วจะไม่ไปไหน แต่แก้วขอไม่มีเซ็กส์กับคุณท่านอีก เพราะแก้วขยะแขยงคุณท่าน"
"หึ ๆ ขยะแขยงฉันเหรอ"
ร่างสูงหัวเราะอย่างชอบใจเมื่อได้ยินประโยคที่ใบแก้วเอ่ยบอกว่าขยะแขยงตน ไหนจะสายตาที่แสนน่ารักนั้นมองมาด้วยความเกลียดชัง จนมันไปกระตุ้นความดิบเถื่อนที่อยู่ภายในจิตใจของร่างสูง ริมฝีปากหนายิ้มอย่างสนุก เพราะรู้สึกพอใจและตื่นเต้นที่ใบแก้วเกลียดเขามาก ยิ่งเกลียดมากร่างสูงก็ยิ่งชอบและสนุกขึ้นเรื่อย ๆ
"ใช่ แก้วขยะแขยงคุณท่าน แก้วจะไม่ลาออกจะทำงานอยู่ที่นี่ต่อ แต่แก้วจะไม่มีเซ็กส์กับคุณท่าน"
"หึ ต่อให้นายขยะแขยงฉันหรือเกลียดฉันมากแค่ไหน แต่ฉันก็จะมีเซ็กส์กับนายอยู่ดี"
"อึก คุณท่านพูดไม่รู้เรื่องเหรอครับ แก้วบอกแล้วไง ว่าแก้วจะไม่มีเซ็กส์กับคุณท่านอีก"
ใบแก้วถึงกับสะอึกกับคำพูดของคุณท่านที่ไม่คิดจะยอมเลิกมีเซ็กส์กับตน เพราะถ้ามีอะไรกับคุณท่านอีกใบแก้วก็คงรู้สึกรังเกียจคุณท่านมากกว่าเดิม และไม่อยากจะรู้สึกขยะแขยงตัวเองไปมากกว่านี้ เพราะร่างกายนั้นมันตอบสนองกับคุณท่านเป็นอย่างดี แต่จิตใจนั้นกลับตรงกันข้าม ไม่อยากจะมีอะไรกับคุณท่าน และเกลียดคุณท่านมากที่สุด
"นายต่างหากที่ไม่เข้าใจสถานะของตัวเอง นายมีอะไรจะขัดขืนฉันได้ด้วยเหรอใบแก้ว นายมีสิทธิ์เลือกด้วยเหรอ"
"ทำไมแก้วจะไม่มีสิทธิ์ นี่เป็นร่างกายของแก้ว ไม่ใช่ของคุณท่านสักหน่อย"
"หึ ร่างกายของนายมันเป็นของฉัน ปากบอกว่าขยะแขยง แต่ร่างกายของนายกลับชอบฉันมาก ฉันเข้าใจร่างกายของนายมากที่สุด ต่างจากนายที่เอาแต่ต่อต้านไม่ยอมรับความรู้สึก ฉันรู้นะว่านายรู้สึกดี"
"อึก แก้วไม่ได้รู้สึกดี คุณท่านอย่าทำเป็นรู้ดีเลย แก้วรู้ตัวเองมากที่สุด"
คำพูดของใบแก้วทำเอาร่างสูงตลก ปากก็บอกว่าไม่ชอบ รู้สึกไม่ดี แล้วรู้สึกขยะแขยง แต่ร่างกายมันกลับตรงกันข้าม เพราะมันซื่อสัตย์กับตัวเอง ไม่อย่างนั้นรูอันน่ารักนั้นจะตอดรัดถี่รัวอย่างเอร็ดอร่อยได้ยังไงกัน แถมยังครางเสียงหวานหูเขาอีก นี่เหรอที่บอกว่าไม่ชอบและขยะแขยง
"งั้นมาลองกันคราวหน้า นายไม่รู้ตัวเองหรอกว่านายรู้สึกดีมากแค่ไหน"
"แก้วไม่ทำ! ถ้าคุณท่านอยากมาก ก็ไปทำกับคู่นอนคุณท่านสิ"
"ฉันอยากนอนกับนาย ไม่ใช่กับคู่นอน รู้ตัวไหมว่าฉันมีอารมณ์กับนายมากแค่ไหน"
มันเป็นความจริงที่ร่างสูงรู้สึกดีกับใบแก้วเป็นพิเศษ และไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อน แม้ว่าจะนอนกับคู่นอนหลายคน ก็ยังสู้เซ็กส์กับใบแก้วไม่ได้ ยิ่งขัดขืนและขอร้องอ้อนวอนให้หยุด มันกลับรู้สึกตื่นเต้นและสนุก อยากจะย่ำยีเสือกไสกระแทกรูอุ่นนุ่มที่โอบรัดอย่างเอร็ดอร่อย ร่างกายที่เรียวเล็กและงดงามจนน่าสัมผัสไปหมด สีหน้าที่แสนน่ารักจิ้มลิ้มที่เจ็บปวดแล้วเสียวซ่านและไม่อยากที่จะยอมรับความรู้สึก มันช่างมีเสน่ห์และกระตุ้นอารมณ์ของร่างสูง
"มาขึ้นขย่มให้ฉันหน่อยสิ มันแข็งอีกแล้ว"
"อึก ก็เรื่องของคุณท่านสิ คุณท่านก็ไปจัดการเองสิ แก้วไม่ใช่คู่นอนของคุณท่าน และก็ไม่ใช่ของเล่นของคุณท่าน"
ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงด้วยความไม่พอใจกับคำสั่งของคุณท่านที่ยังอยากจะมีเซ็กส์กับใบแก้วอีกครั้ง ทั้งที่สภาพใบแก้วในตอนนี้ก็ไม่ไหวแล้ว แถมตรงช่องทางหลังนั้นก็บวมแดงอีกด้วย คุณท่านก็ยังไม่เห็นใจใบแก้วอีก
"นายเป็นของฉันใบแก้ว ทุกอย่างของนายเป็นของฉัน อย่าดื้อรั้นกับฉันเลยจะดีกว่า ถ้าฉันบอกว่าอยากทำ นายก็ต้องยอมให้ฉันทำ"
"แก้วไม่ให้ทำ แก้วจะไม่มีอะไรกับคุณท่าน"
"ยอมฉันซะ อย่าดื้อรั้นเลยจะดีกว่า ถือว่าฉันเตือนนาย"
"ค..คุณท่านต่างหากที่ต้องยอม แก้วบอกแล้วไงว่าแก้วจะไม่ออก แต่แก้วขอไม่ทำเรื่องนี้"
"จะดื้อรั้นอะไรขนาดนี้ ฉันคงจะต้องสั่งสอนนายซะหน่อยแล้ว"
"ด...เดี๋ยว! คุณท่านจะทำอะไร"
"ฟาดเด็กดื้ออย่างนายไงล่ะ ว่าจะเลือกยอมหรือไม่ยอม:)"
ตอน วันที่ลูกเกิดเมื่อถึงวันครบกำหนดคลอด ณ โรงพยาบาล 23:45 น. ห้องสูตินรีแพทย์หน้าห้องสูตินรีแพทย์นั้นมีร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่ชุดนอนสีกลมกำลังเดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวายใจไม่หยุด สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงภรรยาของเขาที่ครบกำหนดคลอดในวันนี้ ตอนที่กำลังจะนอนเสียงหวานก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และน้ำคร่ำก็แตก และแน่นอนว่าร่างสูงก็ไม่รอช้ารีบพามาโรงพยาบาลทันที แต่ก็ต้องฟังเสียงร้องโอดโอยของภรรยาก่อนที่จะมาถึงโรงพยาบาล ก็ทำเอาหัวใจของร่างสูงถึงกลับรู้สึกปวดร้าวด้วยความเป็นห่วง มาถึงโรงพยาบาลแล้วมันก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกสบายใจเลย จนลูกน้องคนสนิทที่นั่งมองเจ้านายของเขาเดินวนไปมานั้น ถึงกับรู้สึกสงสารเจ้านายที่เดินไปมาไม่หยุดมา 2 ชั่วโมงแล้ว "นายครับ อย่าเป็นห่วงเลยครับ นายหญิงต้องคลอดคุณหนูน้อยปลอดภัยอย่างแน่นอนครับ" ชญานนท์พูดน้ำเสียงสุภาพบอกกับคนเป็นนายอย่างภูบดี เพื่อหวังว่าจะทำให้ภูบดีรู้สึกสบายใจได้บ้าง ที่ยังคงเป็นห่วงใบแก้วตลอดไม่หยุด"แต่ฉันก็เป็นห่วงอยู่ดี ทำไมหมอถึงไม่ให้ฉันเข้าไปด้วย"ภูบดีเอ่ยน้ำเสียงด้วยความกระวนกระวายใจ แม้ชญานนท์จะพูดออกมาแบบนั้น เพื่อที่จะหวังว่า
"คุณท่าน" น้ำเสียงหวานใสของใบแก้ว เอ่ยเรียกคุณท่านที่กำลังขับรถอยู่ จุดหมายปลายทางคือจะไปตลาด เพื่อไปซื้อของสดเอาไว้ทำอาหารให้กับใบแก้ว เมื่อคุณท่านได้ยินน้ำเสียงหวานที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง ก็หันไปมองใบแก้วทันที"แก้วมีอะไรเหรอ เรียกพี่ทำไม หืม""คือว่าคุณท่านจะไปตลาดไหนเหรอครับ" "ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ มีอะไรหรือเปล่า""เอ๊ะ! แก้วถามคุณท่านก่อนนะครับ ก็ต้องตอบแก้วก่อนมาสิ ไม่ใช่มาถามแก้ว"ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อคุณท่านย้อนถาม ทั้งที่ยังไม่ตอบคำถามของเขาเลย จึงทำให้คุณแม่ตัวน้อยกอดอก และมีสีหน้าที่มุ่ยอันเป็นว่าไม่พอใจที่คุณท่านไม่ตอบ จนคุณท่านถึงกับต้องรีบเอ่ยปากขอโทษ และยิ้มกับท่าทางน่ารักของใบแก้ว"ขอโทษครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง แล้วทำไมถึงถามพี่ว่าจะไปตลาดไหน""ตลาดไก่ทองเหรอ!" น้ำเสียงหวานพูดชื่อตลาดออกมาด้วยความตื่นตกใจ แต่แฝงไปด้วยความดีใจเมื่อได้ยินชื่อตลาดนี้ "ใช่ครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง ปกติพี่ก็มาซื้อของที่นี่ แก้วดูตกใจนะ มีอะไรหรือเปล่า"คุณท่านถึงกับเอ่ยปากถามใบแก้วทันที เมื่อได้เห็นท่าทีของใบแก้วที่ดูตกใจและดูดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินชื่อตลาดนี้ "ก็ตอนที่แก้วยังไม่มาท
6 เดือนผ่านไปนับตั้งแต่วันนั้นที่ได้หลับอยู่ใต้อ้อมกอดของคุณท่าน โดยมีเสียงที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักของคุณท่านที่พูดออกมากระซิบที่ข้างหูของใบแก้วตลอด ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มจะหวั่นไหวและหลับตานอนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่มากมาย แต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คือความอบอุ่นของคุณท่านตั้งแต่วันนั้น ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่ใบแก้วได้รับการดูแลและเอาใจใส่จากคุณท่านมาโดยตลอด แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจและไม่อยากจะเห็นหน้าคุณท่านอีก แต่หัวใจกลับดื้อรั้นมักจะหวั่นไหวกับความอ่อนโยนของคุณท่านมาโดยตลอด ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปทุกอย่าง ในทุกวันชีวิตของใบแก้วมีคุณท่านตลอดเวลา ทั้งยามหลับและยามตื่นก็จะเห็นคุณท่านเสมอจากคนที่ไม่เคยสนใจอะไรเลย แม้กระทั่งความรู้สึกของใบแก้ว กับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คุณท่านทำอาหารให้ใบแก้วทานเอง แม้ว่าช่วงแรกจะทำได้แย่มาก จนกินไม่ได้เลยก็ตาม แต่คุณท่านก็ไม่หยุดความพยายามที่อยากจะดูแลใบแก้วให้เต็มที่ ทั้งซื้อวัตถุดิบเองและไปเรียนการทำอาหารด้วยความตั้งใจ ศึกษาค้นคว้ากับการดูแลคุณแม่ที่ตั้งครรภ์ และลูกในท้องเป็นอย่างดีแม้กระทั่งยามว่างคุณท่านก็จะสรรหาสิ่งที่จะทำให้ใบแก้วรู้
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"ถ้าท่านชายไม่ปรับปรุง ผมจะแย่งเมียกับลูกท่านชายมาเป็นของผม คุณใบแก้วโคตรสวย ตัวก็เล็ก สเปกผมเลย" เสี่ยมหิงค์ศรพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ และมองไปที่ร่างสูงที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เรียบนิ่ง จนองศาที่ยืนมองไม่ห่างจากร่างสูงนั้น ถึงกับรีบจับร่างสูงเอาไว้ "ไอ้ภูบดี ใจเย็นๆ""อยากตายหรือไง กูไม่ได้เล่นกับมึงนะไอ้คามินทร์ ใบแก้วเป็นเมียกู แล้วก็ท้องลูกของกู" ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจกับคำพูดของเสี่ยมหิงค์ศรที่พูดออกมาเล่นๆ โดนร่างสูงกระชากคอเสื้อดึงเข้ามาอย่างแรงจนเสี่ยแอบรู้สึกตกใจ แต่ก็ยังคงยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมา "หึ ๆ ผมหยอกเล่นท่านชาย""มึงอย่ามายั่วอารมณ์กูอย่างนี้อีก โดยเฉพาะใบแก้วและลูกกู ทั้งสองคนเป็นคนสำคัญในชีวิตกู มึงห้ามแตะต้อง""ครับๆ คนขี้หวงเมีย ผมไม่ยุ่งคนของท่านชายหรอกครับ มีแต่จะปกป้อง" ผมแค่หยอกเล่นเอง ท่านชายกับโกรธและจริงจังจนผมตกใจเลยนะ ดีนะที่ไม่ต่อย หมัดคงจะหนักน่าดู ครั้งล่าสุดที่โดนหมัดท่านชายก็ตอนมหาลัยปีหนึ่ง "มึงก็รู้ว่ากูรักใบแก้วมากแค่ไหน ตอนนี้ใบแก้วก็ท้องด้วย กูอยากจะดูแลเขา แต่เขาเกลียดขี้หน้ากู""จะทำยังไงได้ มึงต้องตามใจเมียก่อ







