All Chapters of ชายาชนบทของอ๋องทรราช: Chapter 21 - Chapter 30

กลิ่นกำยานมงคลอบอวลทั่วห้องหอที่สลัวรางด้วยแสงเทียนมงคล จ้าวฉางอันก้าวโซเซเข้ามาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวจากฤทธิ์สุราแปลกประหลาดของเหล่าสหาย มือหนาทึ้งคอเสื้อคลุมออกด้วยความอึดอัดพลางคว้าคันชั่งไม้ขึ้นมา สายตาปรือมองไปเบื้องหน้าบนเตียงที่มีร่างของเจ้าสาวที่เพิ่งไปรับมาด้วยตนเองวันนี้นั่งตัวตรงอยู่ เขาเพียงแค่อยากทำให้จบพิธีจะได้มีเวลาไปพักผ่อน แต่เหล่าสหายไม่กลัวตายเหล่านั้นถึงกับมอมสุราเขาจนปวดขมับไม่น้อย มือหนาจับคันชั่งมั่นคงมองตรงไปเบื้องหน้า เมื่อภาพที่เห็นชัดเจนในสายตา ปลายไม้ที่หยิบขึ้นมาเลิกผ้าคลุมหน้าสีชาดออกช้า ๆภาพเบื้องหน้าสะกดให้ลมหายใจของเขาชะงักค้างดวงหน้ารูปไข่ที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีตงดงามผุดผ่อง ดวงตากลมโตสุกใสมองตรงมายังเขาตาแป๋ว ไร้จริตมารยา ไร้ความขวยเขิน มีเพียงความใสซื่อที่ทำให้หัวใจแกร่งกระตุกวูบจ้าวฉางอันคอแห้งผาก ร่างสูงใหญ่เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเสียทรงเมื่อสบสายตาคนตรงหน้า ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์สุราหรือไม่ที่ทำให้โจวอ๋องผู้ไม่เคยหวั่นไหวกับสตรีใดถึงกับตาพร่ามัวอี้หว่านขยับตัวลุกขึ้น ก้าวเท้าเปลือยเปล่าก้าวลงจากเตียง เอียงคอเรีย

“อี้หว่าน!”เขาเรียกนางเสียงหลง ร่างกายพลันตื่นตระหนกเมื่อนางคลานขึ้นมาท่าทางเหมือนอยากจะคร่อมทับเขาด้วยซ้ำ จนกระทั่งนางเอ่ยบางอย่างพลางใช้นิ้วชี้ชวนให้ดูที่ข้างหมอนมือของนางกระตุกแขนเขาเบา ๆ แต่มันทำให้สายรัดชุดแต่งงานที่ไม่รู้คลายออกตั้งแต่เมื่อไหร่หลุด หากให้เขาคาดเดาน่าจะเป็นตอนที่นางหลบไปหลังฉาก ทำให้อกอิ่มกลมกลึงที่แสนยวนตาในชุดแต่งงานนั้นโผล่ออกมาให้เขาได้เห็นให้ตายสิ...นางจะทำตัวให้เป็นกุลสตรีเรียบร้อยในห้องหอสักหน่อยไม่ได้หรือแต่เมื่อนางจะเอี้ยวตัวมาหา เขากลับเอ่ยขึ้นว่า“อย่าเพิ่งขยับ!”มือน้อยพลันชะงักทันที เมื่อมือหนารวบเข้ามาตรงสาบเสื้อจากนั้นขมวดปมยุ่ง ๆ ทำให้นางเพิ่งเห็นว่าตนเองเผลอผูกเชือกไม่ดีเข้าแล้วคนที่จับสายคาดเอวสตรีครั้งแรกมือสั่นเทา ตั้งแต่เกิดมาจับดาบหนักยี่สิบชั่ง หรือยกหินห้าสิบชั่งก็ไม่เคยบ่น แต่สายคาดเอวของสตรีกลับทำให้เขารู้สึกสับสนว่า เหตุใดเหมือนตนใช้แรงมากมายเช่นนี้แม้มือจะจับสายเสื้อ แต่สายตาดันมองยังอกอวบที่โผล่ออกมาอย่างหมิ่นเหม่ ด้วยขนาดที่ซ่อนในเสื้อนั้นไม่เหมือนอย่างที่จินตนาการเอาไว้ หากแต่ก็ละสายตาไม่ได้อยู่ดีให้ตายสิ...ข้าจะมาพ่ายแพ้ให้แ

แดดส่องฟ้าในเช้าที่อากาศเริ่มเหน็บหนาวขึ้น ร่างที่หลับสนิทมุดเข้าหาไออุ่นใต้ผ้าห่ม จากที่ดึงแค่ผ้าห่มไปกอดคนเดียวกลับใช้ขากอดเกี่ยวอีกคนเอาไว้ด้วย เรียวขาสวยพาดไปตรงกลางร่างกาย จนอีกฝ่ายลืมตาโพลงแต่กลับไม่อาจขยับกายได้ เพราะอีกคนกำลังทำให้มันตื่นอีกแล้ว‘เจ้าช่างขยันขันแข็งทรมานข้า’จ้าวฉางอันขบเขี้ยวในใจมองเสี้ยวหน้าหวานที่นอนหลับสบายไร้กังวลแล้วอยากจะจับนางตรึงกับเตียงสั่งสอนให้ร้องเสียจริงแต่ก็ทำไม่ลงเอาเถอะ...นางยังเด็ก เอาไว้ให้นางชินกับเขาเสียก่อนก็ไม่สาย เรื่องเหล่านั้นเขาจะเป็นฝ่ายสั่งสอนนางเองสุดท้ายจ้าวฉางอันดึงร่างน้อยเข้ามากอดก่อนจะข่มตาให้หลับอีกสักหน่อย เพราะวันนี้เขาก็ไม่มีธุระอันใด แต่ร่างกายที่กำลังกอดก่ายนั้นถูกเจ้าของจวนเปลื้องผ้า ทิ้งไว้ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อคืน หมายตั้งใจจะให้นางนอนหนาวให้เข็ดหลาบ แต่คนที่ต้องเข็ดหลาบเป็นเขาเพราะส่วนนั้นตื่นตลอดคืนแม้จะหลับไปช่วงรุ่งสางแต่ร่างกายของโจวอ๋องที่ไม่ค่อยหลับนานก็ตื่นขึ้นอย่างสดชื่น เมื่อเขาขยับตัว กลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังมองอยู่สัญชาตญาณระแวงภัยก่อตัวขึ้นเขารีบขยับเปิดเปลืองตา ก่อนจะเห็นว่านางมองเขาตาแป๋วตั้งแต่

เมื่อเดินออกจากเรือนเหล่าสาวใช้ที่รออยู่กำลังคุกเข่าเรียงหน้ากระดานในสวน เซิ่งอี้หว่านเห็นแต่ละคนคุกเข่านานแล้วจึงรีบเอ่ย “ท่านอ๋องพวกเขาทำผิดหรือ”“ไม่ใช่...นี่เป็นสาวใช้ในเรือนของเจ้าสิบสองคน”เมื่อรู้ว่าตนเองจะมีสาวใช้เหมือนคุณหนูในเมืองหลวง ดวงตาพลันกลมโต จากนั้นรีบเอ่ย “หากเป็นคนของข้าให้พวกนางลุกขึ้นเถิดเพคะ”เหล่าสาวใช้ไม่กล้าขยับ เพราะเจ้าของจวนยังไม่เอ่ยสิ่งใด พวกนางจะทำโดยพลการได้อย่างไร“พระชายาบอกให้ลุกก็ลุกเถอะ...ต่อไปฟังคำสั่งนางอย่างเดียว หากใครคิดทรยศนอกจากเจ้าจะตายคนที่บ้านเจ้าก็ไม่เหลือรอดเช่นกัน”คำขู่ของท่านอ๋องช่างน่ากลัว ทำเอาเซิ่งอี้หว่านตัวสั่นน้อย ๆ เหลือบมองตาเขา ในใจคิดว่านางจะไม่ทรยศเขาเด็ดขาดแน่นอนว่าโจวอ๋องขึ้นชื่อลือชาว่าเป็นทรราชโหดเหี้ยม คนที่เขาคิดจะเลี้ยงดูย่อมเป็นคนที่วางใจ หากใครคิดทรยศไม่ประหารเจ็ดชั่วโคตรก็เหมือนประหาร“เพคะ” เหล่าสาวใช้รับคำพร้อมเพรียงจากนั้นโจวอ๋องจึงชี้ไปยังสาวใช้ที่ใบหน้าอ่อนเยาว์อายุไม่ห่างจากเซิ่งอี้หว่านมาก “นี่คือหยวนเป่า นางอ่านออกเขียนได้ มีฝีมือหลากหลายเป็นสาวใช้ข้างกายเจ้า”เซิ่งอี้หว่านเห็นพี่สาวตรงหน้าจากนั้นยิ้มใ

คนฟังชะงักตวัดสายตามองคำว่าชมชายาทำให้หน้าโจวอ๋องชาหนึบ เขาว่านอนสอนง่ายที่ใดกัน มีแต่นางต้องเชื่อฟังเขาสิ ไม่ถูก สหายพูดผิดแล้ว“เอาเสียอยู่หมัดอันใด...อย่าพูดมั่ว”“...นี่สินะโบราณกล่าวไว้ว่า อยู่นอกบ้านภรรยาเชื่อฟังบุรุษ แต่อยู่ในบ้านบุรุษเชื่อฟังภรรยาย่อมเจริญรุ่งเรือง”“เจ้าอย่ามากล่าวหา นางเป็นสตรีไม่รู้ความ ข้าจึงต้องโอนอ่อนผ่อนตามค่อย ๆ สั่งสอน”หึ! “อะไรคือโอนอ่อนผ่อนตาม เห็นชัด ๆ ว่าคลั่งรักภรรยาจนแม้แต่ใบหน้าก็ไม่ยอมให้สหายอย่างข้ามอง ส่วนที่บอกจะพาไปข้างนอกก็แค่กลัวว่านางจะถูกบุรุษอื่นมองกระมัง ถึงไม่ยอมให้ออกไปเอง”“นางเป็นชายาข้าจะให้ออกไปเดินเตร็ดเตร่คนเดียวได้อย่างไร”“อ้อ...ชายาเต็มปากเต็มคำ ผู้ใดนะที่บอกว่าจะเอาคืนการแต่งงานนี้อย่างสาสม” เฉินเซ่าอันกล่าวพลางยิ้มล้อ“เจ้า!”เฉินเซ่าอันพูดจบก็เร้นกายหายวับ ไม่อยู่ให้เจ้าของจวนซ้อมจนพับเพราะรู้ความลับเข้าแล้ว ว่าโจวอ๋องกลัวชายาเป็นที่หนึ่ง“เฉินเซ่าอัน เจ้ากล่าววาจาเหลวไหล”แม้จะตะโกนตามไป แต่ก็คล้ายเอ่ยกับลมกับฟ้าเขาสะสางงานในจวนอีกเล็กน้อย เรียกพ่อบ้านมารายงานเรื่องทรัพย์สินของพระชายา จากนั้นกำชับเรื่องเงินใช้จ่ายรา