All Chapters of ชายาชนบทของอ๋องทรราช: Chapter 11 - Chapter 20

‘หากโดนชนแล้วได้เงินหนึ่งตำลึง...ต่อให้ต้องโดนชนจนปากแตกอีกสักสองสามรอบ ข้าก็ยินดี!’เด็กสาวสูดน้ำมูกเสียงดังฟืด ยกแขนเสื้อเก่าขาดขึ้นปาดคราบเลือดบนริมฝีปากลวก ๆ แม้จะแสบจนสะดุ้ง แต่มือก็ยังคงกุมหน้าอกตรงตำแหน่งที่มีก้อนเงินซุกซ่อนอยู่อย่างหวงแหน ก่อนจะรีบหมุนตัวก้าวเท้าเร็ว ๆ ปลีกตัวออกจากสายตาผู้คนไปทันทีปัง!บานประตูไม้แกะสลักของห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสามของเหลาอาหารจุ้ยเซียนโหลวถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยอารมณ์คุกรุ่น จ้าวฉางอันก้าวเข้ามาด้านใน ชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามแรงลมโทสะ เขาเดินตรงไปยังโต๊ะไม้พะยูงตัวใหญ่ ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าถมึงทึงราวกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่มือหนาคว้ากาน้ำชาขึ้นมารินน้ำชาลงในจอกกระเบื้องอย่างรวดเร็วจนน้ำกระฉอกเปื้อนโต๊ะ แล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดเพื่อดับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้อยู่ในอกภายในห้องอันเงียบสงบมีบุรุษหนุ่มอีกสี่คนนั่งล้อมวงอยู่ก่อนแล้ว ทุกคนต่างมองตรงมายังผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่หลากหลาย ก่อนที่เสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงจะดังแหวกความเงียบขึ้นมา“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”จินซื่อหยวน บุตรชายคหบดีใหญ่แห่งเมืองหลวงโบกพัดในมือพั่บ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยง

ดวงตาที่เคยอ่อนแสงของหลี่เหล่าฝูเหรินพลันแข็งกร้าวขึ้นทันที นางไม่คิดว่าสตรีผู้นั้นจะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ก็ยังหาเรื่องกลั่นแกล้งหรือ จะให้นางออกเรือนแทนบุตรสาวตนยังให้เดินทางกลับเมืองหลวงเอง เมื่อมาถึงกลับไม่ให้เข้าเรือนมาพัก“นางทำเช่นนี้กลัวคนไม่นินทาหรือ...นำคำสั่งข้าไปพานางเข้ามาที่เรือนฝูโซ่ว หากผู้ใดขัดขวางก็ให้มาพูดกับข้าเอง”หลี่เหล่าฝูเหรินเดิมก็ไม่อยากยุ่งกับเรื่องในเรือนนัก แต่ครั้งนี้บุตรชายให้อำนาจภรรยาทำเรื่องเลวทราม จนไม่อาจนิ่งเฉยได้เซิ่งอี้หว่านรออยู่นานจนกระทั่งสตรีที่มีผมแซมขาวท่าทางใจดีเดินมาหานาง ร่างบางจึงเงยหน้ามองด้วยตาแป๋ว“คุณหนูรองลุกขึ้นเถิด หลี่เหล่าฝูเหรินให้มาเชิญไปพบ”คำว่าหลี่เหล่าฝูเหรินทำให้เซิ่งอี้หว่านทำหน้าฉงน นางไม่เข้าใจว่าคนที่ให้นางไปพบคือผู้ใด แต่เหยียนหมัวมัวก็ใจดีไขความกระจ่าง“คือท่านย่าของท่านเจ้าค่ะ”“ท่านย่าหรือ” เซิ่งอี้หว่านดวงตากลมโตเป็นประกายรอยยิ้มดีใจผุดขึ้นทันทีนางมีท่านย่าแล้ว“แล้วท่านชื่ออะไรเจ้าคะ”“เรียกเหยียนหมัวมัวเถิด” เหยียนหมัวมัวกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลขณะเดินเคียงข้างนาง แต่เสียงใส ๆ นั้นทำให้นางไม

สามวันให้หลัง เสียงเกือกม้ากระทบผืนศิลาดังสนั่นหวั่นไหว ขบวนทหารองครักษ์ของจวนโจวอ๋องนับร้อยนายเคลื่อนพลเข้าปิดล้อมหน้าจวนแม่ทัพหลี่โดยไม่มีเทียบเชิญล่วงหน้ามาก่อนตามธรรมเนียม ทำให้บ่าวไพร่รีบไปแจ้งแก่ผู้เป็นนาย และโชคดีที่แม่ทัพหลี่เจิ้นหรงอยู่เรือนร่างสูงใหญ่บนหลังอาชาสีนิลกระโดดลงสู่พื้นอย่างมั่นคง จ้าวฉางอันสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีดำขลับปักลายพยัคฆ์เงิน เขาก้าวยาว ๆ ผ่านซุ้มประตูใหญ่เข้ามาในโถงเรือนหลักด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้รอยยิ้มยินดีในงานมงคลที่สองจวนจะเกี่ยวดองกันตึง!หีบไม้สีแดงที่บรรจุหนังสือหมั้นหมายถูกวางกระแทกลงกลางโถงอย่างไม่ไยดี จ้าวฉางอันสะบัดแขนเสื้อไพล่หลัง สายตาคมกริบกวาดมองหลี่เจิ้นหรงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน“สามหนังสือหกพิธีการ ข้าจะรวบให้จบสิ้นภายในวันนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “อีกห้าวัน ข้าจะส่งเกี้ยวแปดคนหามมารับตัวเจ้าสาวเข้าจวนอ๋อง”หลี่เจิ้นหรงขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ฝ่ามือหยาบกร้านบีบที่เท้าแขนแน่นจนไม้แทบแหลกคามือธรรมเนียมแต่งงานของตระกูลใหญ่ต้องใช้เวลาหลายเดือนเพื่อดูฤกษ์ยามและรักษาหน้าตา ทว่าการที่โจวอ๋องรวบรัดตัดตอนให้จบในวั

“พวกท่านมาถึงก็จะนั่งข้าอนุญาตแล้วหรือ...เห็นหรือไม่ว่าชายาของข้ายังต้องยืน”คำนั้นทำให้สตรีทั้งสองผงะ หันมองไปยังคนเซ่อซ่าที่ทำให้พวกนางถูกด่าไปด้วย จนกระทั่งฉุยซีหลิงเอ่ยแก้สถานการณ์“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ นางเป็นสตรีบ้านนอกไร้การอบรมจึงไม่รู้กาลเทศะนัก”“ไร้การอบรมหรือ...แต่ข้าคิดว่าทั้งห้องนี้มีเพียงนางที่ดูมีมารยาทที่สุด ส่วนคนอื่นไร้มารยาทยิ่งนัก”ถ้อยคำนั้นทำให้ฮูหยินใหญ่ชะงักค้าง นี่เขาโดนโจวอ๋องหักหน้าเป็นครั้งที่สองเลยอย่างนั้นหรือ ชักจะเกินไปหน่อยหรือไม่ ไม่ไว้หน้านางก็ควรเห็นแต่ใบหน้าแม่ทัพหลี่สามีนางบ้างแม่สื่อที่มาด้วยยกพัดขึ้นพลางอมยิ้ม วันนี้เห็นทีจะมีเรื่องพูดจนเย็นย่ำ และแม่สื่อหวังยังเป็นแม่สื่อชื่อดังในเมืองหลวง จวนขุนนางต่างจองตัวข้ามปีหลี่เจิ้นหรงที่เส้นเลือดที่ขยับเต้นตุบ ๆ แต่กลับเอ่ยแก้ต่างอันใดไม่ได้เลยสักนิดจึงได้พูดเปลี่ยนเรื่อง“หลี่เหล่าฝูเหรินชราแล้ว เซิ่งอี้หว่านต้องอยู่กับนางให้มากหน่อยรีบกลับไปเถอะ” เขาไล่บุตรสาวที่เพิ่งพบหน้าออกไป โจวอ๋องจะได้กลับไปสักที แต่เขาคิดผิด“ก็ดี...ซู่หมัวมัวของข้ามีเรื่องจะสนทนากับหลี่เหล่าฝูเหรินพอดี ข้าให้คนไปตามนางที่

หลี่เหล่าฝูเหรินส่งแขกแล้วก็เรียกเหยียนหมัวมัวให้เอาสินเดิมของตนออกมาตรวจนับและเรียกเซิ่งอี้หว่านเข้ามาหา เซิ่งอี้หว่านที่ถูกขัดตัวทุกวันจนตัวเหี่ยวแล้ว ได้ยินว่าท่านย่าเรียกพลันดีใจ หลายวันนี้นางสะดุ้งทุกครั้งที่มีคนเรียก กลัวว่าตนจะทำผิดจนเก็บไปฝันว่าออกเรือนต้องดูแลสามีอย่างไร ไม่ก็การคารวะเต็มพิธีในราชวงศ์ทำอย่างไรบ้าง ทุกอย่างน่าปวดหัวที่สุด “ท่านย่าเจ้าคะ” เซิ่งอี้หว่านยิ้มให้กับสตรีที่เหมือนเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวของนางยามนี้ “มานั่งข้างย่า” หลี่เหล่าฝูเหรินมองเด็กสาวตรงหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ ท่าทางของนางแม้ว่าจะกระโดกกระเดกไปบ้าง แต่ใบหน้าช่างน่าเอ็นดูนักหวังว่าโจวอ๋องจะเมตตาเหมือนที่ตนเองเมตตา สงสารก็แต่มารดาของนาง ตอนนั้นเคยยื่นมือเข้าช่วย บุตรชายรู้เข้าจึงส่งนางไปลำบากพันลี้ ตอนนี้หากนางขยับอีกครั้งมารดาของอี้หว่านคงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ “ท่านย่าเรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” “นี่คือสินเดิมของเจ้า” เซิ่งอี้หว่านดูหีบตำลึง ทองคำ และหีบผ้าไหมเครื่องประดับถึงสิบหีบด้วยกัน ทำให้นางรู้สึกว่าเหมือนกำลังฝันไป “ท่านย่าให้