All Chapters of ชายาชนบทของอ๋องทรราช: Chapter 51 - Chapter 60

“ท่านอ๋อง...ยังไม่มืดเลยนะเพคะ” เมื่อมือที่ซุกซนกับริมฝีปากขบเม้มไม่หยุด ทำให้นางต้องลุกขึ้นแต่กลับโดนมือหนาคู่นั้นจับเอาไว้ “มิใช่...ชายาอยากให้ข้า...มองชัด ๆ หรือ” ไม่พูดเปล่าแต่จ้าวฉางอิงลุกขึ้นอุ้มชายาตัวอุ่นเดินเข้าห้องบรรทมทันที เห็นทีว่าต้องเลิกอดทนเพื่อนางแล้วใช้มืออย่างอ้างว้างในอ่างคนเดียวแล้ว “ชัดแล้วเพคะ” คนถูกอุ้มหน้าเหวอแต่สองมือรีบโอบรัดต้นคอทันที ไม่อยากให้ตนเองตกลงไปกับพื้น พลางมองสาวใช้ที่ถอยออกห่างกันอย่างแตกตื่น ท่านอ๋องเหตุใดชอบอุ่นเตียงทั้งกลางวันกลางคืน เหล่าสาวใช้คิดแล้วก็พลันหน้าแดงกันทุกคน “ท่านอ๋องรอคืนนี้ดีหรือไม่” “ไม่ดี” เสียงแหบเอ่ยตัดบทพร้อมกับประตูหน้าเรือนปิดลง ขายาว ๆ ก้าวฉับ ๆ เดินไปถึงเตียงรวดเร็วฉับพลัน เมื่อวางร่างของนางลงกับเตียงกลับกลิ้งหนีเขาไปด้านใน หึ...ชายาตัวแสบ แค่จะแอบยังทำให้ตัวเองไร้ทางรอด ใครบอกให้ไปซ่อนตัวด้านใน มันมีทางออกที่ไหนกัน เขาไม่สนใจนางอีก ปล่อยให้มุดแอบไปเถอะส่วนเขาจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกก่อน จะได้จัดการกล่อมคนที่ขี้อ้อนจนสลบ นึกถึงแต่งงานวันแรกไม่ค่อยรู้ป

แม้จะได้ยินชัดว่าเรื่องอะไร แต่เขาก็ไม่มีกระจิตกระใจจะพบผู้ใดทั้งนั้น จากเสียงที่ดังเช่นนั้นคาดว่าเจ้าองครักษ์ไม่กลัวตายน่าจะยืนไกลถึงลานเรือน “ไม่พบ!” เสียงเนื้อแน่นกระทบกับเนื้อนิ่มถี่รัว จากนั้นเมื่อใกล้จะปลดปล่อยเขาจึงเอ่ย “วันนี้ผู้ใดมากวนใจข้า ข้าจะตัดหัวทิ้ง!” เขาเร่งมือขึ้นสู่สรวงสวรรค์กับชายาทันที ร่างกายเล็กพลันกระตุกเฮือกบีบรัดเขาพร้อมกับเขาที่กำลังปล่อยสายธารแห่งรักเข้าสู่ร่างกายนาง เซิ่งอี้หว่านหอบถี่ พริ้มตาหลับสัมผัสกับความสุขที่ไม่เคยประสบมาก่อน รอยยิ้มนั้นของนางทำเอาคนที่ตั้งใจกล่อมมีรอยยิ้มตามไปด้วย “ชอบหรือไม่” นางเงียบเสียงไม่ตอบกลับทำให้เขาชะงัก จนกระทั่งเรียกอีกรอบ “หว่านเอ๋อร์” “อื้อ...ข้ากำลังหาคำพูดมาบรรยายความสุขตอนนี้อยู่ท่านอย่าเพิ่งกวน ข้าแค่สมองขาวโพลนคิดไม่ทัน” ถ้อยคำนั้นทำให้คนฟังยิ้มตาม นางคงไม่รู้กระมังว่าคำตอบนี้จะทำให้คนที่กระหายอยากให้ชายามีความสุขกระตุ้นกำหนัดเพียงใด “เช่นนั้นเอาอีกหรือไม่” “ไม่...ข้าเหนื่อยอยู่” นางตอบเสียงแผ่วขอพักสักครู่เถิด แต่คนผู้นั้น

“เขาจะรับใครเข้ามาก็เรื่องของเขา จวนแห่งนี้ใหญ่โตเพียงใด ก็ไม่มีที่ว่างให้ข้าต้องทนก้มหน้ามองสตรีแซ่หลี่ผู้นั้น” เซิ่งอี้หว่านปรายตามองห้องนอนอันโอ่อ่าเป็นครั้งสุดท้าย มุมปากยกยิ้มสมเพชตนเอง“ข้ามาจากป่า หากอยู่ที่นี่แล้วต้องกลืนความอัปยศ ข้ากลับไปขุดหัวมันกินที่บ้านป่ายังจะมีความสุขเสียกว่า”นางอาศัยช่วงเวลาที่บ่าวไพร่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมการในจวน ลอบพาหยวนเป่าเลี่ยงออกไปทางประตูด้านหลังที่ไร้เวรยาม ร่างเล็กก้าวเดินฝ่าลมหนาวด้วยความมุ่งมั่น มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนพักของหลี่เหล่าฟูเหรินทันทีสองขาที่บอบช้ำก้าวเดินไม่หยุด แม้จะเจ็บระบมจนเหงื่อกาฬผุดซึม แต่แรงดื้อดึงในอกกลับผลักดันให้นางไม่ยอมหยุดพัก จนกระทั่งก้าวพ้นธรณีประตูเรือนท่านย่า ทันทีที่สายตาสบเข้ากับร่างชราที่นั่งจิบชาอยู่บนตั่งไม้ ความเข้มแข็งที่พยายามเสแสร้งสร้างไว้ก็พังทลายลงในพริบตา“ท่านย่า...”เสียงเรียกสั่นเครือ ร่างเล็กทรุดฮวบลงคุกเข่าตรงหน้าหลี่เหล่าฟูเหริน ซบหน้าลงกับตักอันอบอุ่นแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่“อี้หว่าน? เกิดอะไรขึ้น เหตุใดสภาพเจ้าถึงเป็นเช่นนี้!” หญิงชราตกใจจนมือสั่น รีบวางจอกชาแล้วก้มลงประคองร่า

เพราะว่าเท้าของนางถูกเจาะถุงน้ำที่พองออกแล้ว ทำให้แสบไปหมดทั้งสองเท้า จึงถูกพันเอาไว้เช่นนี้ แต่เมื่อมองไปยังหยวนเป่ากลับได้สายตาที่ขอลุแก่โทษว่าไม่อาจช่วยนางได้ สุดท้ายกลายเป็นว่านางต้องถูกเขาอุ้มไปอุ้มมาไม่สามารถเดินเองได้ แม้แต่ตอนขับถ่าย‘น่าอายที่สุด’สามวันแล้ว...สามวันแล้วที่หลี่เยว่ฉิงเข้ามาอยู่ในจวนอ๋อง แต่ไม่ได้เห็นหน้าเจ้าของจวนเลยสักครั้งจนทำให้ตนเองเริ่มโมโห ทั้งรีบร้อนอยากออกไปด้านนอกแต่ถูกองครักษ์ขวางเอาไว้“นี่พวกเจ้าข้าจะพบท่านอ๋อง”“ห้ามออกไปหากไม่มีคำสั่ง” องครักษ์ใบหน้าโหดเหี้ยมเอ่ยแค่นั้นก็ถือทวนกันเอาไว้ตามเดิม“ข้าเป็นชายารอง เจ้าทำเช่นนี้ไม่กลัวว่าท่านอ๋องจะจัดการเจ้าหรือ”องครักษ์ไม่ตอบอะไร เพียงแต่ทำหน้าที่ไปเพื่อทำให้หลี่เยว่ฉิงรู้สึกว่าตนเองคิดผิดหรือไม่ที่ไม่พบท่านอ๋องด้วยตนเองตั้งแต่แรก แผนการที่จะเป็นชายาเอกแทนนังบ้านนอกนั่นจึงไม่สำเร็จเลยเอาเถอะ...อย่างไรแล้วเดี๋ยวเขาก็ร้อนรนเอง เพราะบัลลังก์นี้อย่างไรก็เป็นของโจวอ๋องไม่ใช่ของฮ่องเต้ด้วยซ้ำแต่วันแล้ววันเล่าจนผ่านไปสิบห้าวันแล้วก็ยังไม่เห็นเงาของโจวอ๋อง ทำให้หลี่เยว่ฉิงเริ่มร้อนรน“นี่...ปล่อยข้าออกไปน

จ้าวฉางอันก้มมองผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าในมือ ลวดลายหงส์คู่เคล้าคลอดอกกุ้ยฮวาที่ปักด้วยไหมทองคำอย่างประณีตสะท้อนในแววตา ฝีเข็มเช่นนี้มีเพียงสตรีชั้นสูงในวังหลังเท่านั้นที่ทำได้ และอักษรกลอนสี่วรรคที่ปักเรียงร้อยอยู่ด้านล่าง... ก็เป็นถ้อยคำพลอดรักที่ไร้ยางอายเกินกว่าจะเชื่อว่าเจ้าของเป็นผู้ใดมือหนาพับผ้าผืนนั้นเก็บเข้าอกเสื้ออย่างเงียบเชียบ แววตาดำขลับนิ่งสนิท ไร้คำพูดใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบที่ผุดขึ้นตรงมุมปากถึงเรื่องที่ต้องการสะสางหนึ่งเดือนต่อมา ท้องพระโรงใหญ่แห่งวังหลวงเสียงประโคมดนตรีมงคลดังกึกก้องไปทั่วตำหนัก แสงโคมไฟสีทองอร่ามส่องกระทบผืนพรมแดงทอดยาวจรดพระที่นั่งมังกร วันนี้เป็น งานเลี้ยงฉลองวันประสูติของฮ่องเต้จ้าวจิ้งชวน เหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนางบุ๋นบู๊ และทูตานุทูตต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียงเพื่อถวายพระพรบนพระที่นั่งสูง ฮ่องเต้จ้าวจิ้งชวนในฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองทองแย้มพระสรวลอย่างสำราญพระทัย เคียงข้างด้วยไทเฮา และหลินไท่เฟยที่นั่งลดหลั่นกันตามยศศักดิ์งานวันนี้นับว่าเป็นงานใหญ่ไม่น้อย เพราะเหล่าขุนนางตั้งแต่ขั้นห้าขึ้นไปมีเทียบเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงอย่างพร