All Chapters of ชายาชนบทของอ๋องทรราช: Chapter 41 - Chapter 50

โต๊ะไม้ตัวยาวถูกจัดวางเรียงรายไว้กลางลานดอกเหมยอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหมึกสนชั้นดีโชยแตะจมูกเคล้าคลอไปกับสายลมหนาวที่หอบเอากลิ่นดอกไม้ในสวนอวลตามลม กระดาษเซวียนจื่อสีขาวนวลถูกปูลาดไว้อย่างประณีต เหล่าคุณหนูในงานต่างพากันก้าวออกไปจับจองโต๊ะ ท่วงท่าจับพู่กันและฝนหมึกล้วนแช่มช้อยอ่อนหวานสมเป็นกุลสตรีที่ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่เยาว์วัยงานนี้นอกจากประชันโคลงกลอน ทุกคนก็อยากอวดโฉมให้องค์รัชทายาทได้ชมเช่นกัน เพราะตำแหน่งหวางเฟยนั้นยังว่างอยู่ท่ามกลางสายตาชื่นชมของผู้คน หลี่เยว่ฉิงก้าวออกมาอย่างสง่างาม ชายกระโปรงสีทองพลิ้วไหว นางจรดปลายพู่กันขนจิ้งจอกลงบนผืนกระดาษอย่างมั่นคง ตวัดปลายเส้นหมึกอย่างคล่องแคล่วชำนาญ ลายมืออ่อนช้อยดุจหงส์ร่อนปรากฏขึ้นเป็นบทกวีสี่วรรค‘หิมะโปรยโรยราเหมยผลิบาน งามตระการเหนือมวลพฤกษาสวรรค์ ดั่งจันทราฉายส่องนภานั้น บารมีนิรันดร์ขจรไกล’“ดอกเหมยแม้งามสง่าเพียงใด ก็มิอาจเทียบเคียงบารมีอันสูงส่งและความงดงามเหนือกาลเวลาของหลินไท่เฟยได้เพคะ” หลี่เยว่ฉิงยอบกายอ่อนช้อย ยกแผ่นกระดาษขึ้นอวดแก่สายตาทุกคน“ดี! ช่างแต่งได้ไพเราะลึกซึ้งยิ่งนัก!”หลินไท่เฟยปรบมือชื่นชมด้วยรอยยิ้มพึงพ

คำว่า ‘เข้าใจหัวอกราษฎร’ ดังก้องสะท้อนในโสตประสาทขององค์รัชทายาทจ้าวอวี่เฉิน พระพักตร์คมคายพลันเปลี่ยนสีเป็นขาวสลับเขียว พระองค์เป็นถึงว่าที่ผู้ครองแผ่นดิน หากปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปโดยไม่แสดงท่าที ย่อมถูกตราหน้าว่าทรงละเลยความทุกข์ยากของราษฎรเฉกเช่นคนไร้ปัญญา และหากเรื่องนี้แพร่ออกไปย่อมเสื่อมเสียไปถึงพระบิดา ที่เคยกล่าวหาอดีตฮ่องเต้ว่าเป็นทรราช ซึ่งก็เป็นพระบิดาของโจวอ๋องอีกเช่นกันจ้าวอวี่เฉินสูดหายใจลึก รีบลุกขึ้นยืนประสานหัตถ์ สรรเสริญด้วยสุรเสียงกังวานกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน“โจวอ๋องตรัสได้ถูกต้องยิ่งนัก! บทกวีของพระชายาโจวอ๋องแม้ลายมือจะเรียบง่าย ทว่าเนื้อหากลับลึกซึ้งคมคายสะท้อนความเป็นจริงของบ้านเมือง เปรียบเสมือนเสียงเตือนใจให้พวกเราอย่าได้หลงระเริงในความสุขสำราญ ช่างเป็นบทกลอนที่น่ายกย่องและทรงคุณค่ายิ่งกว่าบทกวีชม บุปผาใด ๆ ในวันนี้!”คำสรรเสริญจากปากองค์รัชทายาท ทำให้บรรยากาศพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ!หลินไท่เฟยพยักพักตร์ช้า ๆ อย่างเห็นพ้อง“จริงของอวี่เฉิน... เด็กคนนี้เกิดในชนบท เติบโตมากับความยากลำบาก จึงมองเห็นสิ่งที่พวกเราในเมืองหลวงมองข้าม จิตใจที่คำนึงถึงราษฎ

จ้าวฉางอันเดินมารอชายายังศาลาไม้ริมสระน้ำนอกเรือนพักรับรอง เขาทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีผึ่งผาย รอยยิ้มพึงพอใจแต้มอยู่ที่มุมปาก พลางกวาดสายตามองไปรอบบริเวณอย่างสบายอารมณ์แม้ว่ารอสตรีจะเนิ่นนานสักหน่อย แต่เขาก็ยินดีรอโดยเฉพาะสตรีผู้นั้นคือชายาปลายนิ้วหยาบกร้านเคาะลงบนโต๊ะหินเป็นจังหวะช้า ๆ จนเวลาผ่านไปราวสองเค่อ ความสงบก็ถูกรบกวนเสียงครวญครางน่าอายกลับแว่วรอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่ปิดไม่สนิทออกมา ทำให้ใบหน้าของโจวอ๋องเข้มขึ้น เรียวคิ้วขมวดแน่น“อ๊า... เบาหน่อย... อื้อ... ข้า... ข้าไม่ไหวแล้ว... อื้อ...”เสียงกระเส่าปนหอบเหนื่อยดังก้องชัดเจนจนเรียกสายตาใครหลายคนในที่แห่งนั้นที่ชมสวนอยู่ไม่ไกล หันมองมาทางนั้นอ๋องหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวอาด ๆ มุ่งหน้าตรงไปยังหน้าประตูเรือนพัก ประจวบเหมาะกับฉุยซีหลิงที่พาขบวนสาวใช้กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมาถึงพอดี นางเห็นโจวอ๋องกำลังจะเอื้อมมือไปผลักบานประตู จึงรีบร้องทักเสียงหลงพลางยกมือขึ้นห้าม“ท่านอ๋อง! ช้าก่อนเพคะ นั่นเป็นเรือนพักของสตรี บุรุษไม่ควรก้าวล่วงเข้าไปเช่นนี้ มันไม่เหมาะสมนะเพคะ!”จ้าวฉางอันชะงักมือ ปรายตามองนางนิ่

ในรถม้าของโจวอ๋อง เซิ่งอี้หว่านฮัมเพลงเบา ๆ โยกหัวไปมานั่งเตะขาสลับเมื่อสวามีพาออกมาชมสวน ในสวนหลวงที่ราชสำนักสร้างเอาไว้ให้เหล่าขุนนางพักผ่อน และในศาลามีตั่งนั่งชมวิวที่ดีไม่น้อยท่ามกลางต้นดอกสาลี่ ดอกเหมย และดอกไม้นานาพันธุ์ที่แข่งกันผลิดอกในท้ายฤดูสารท กับเปลี่ยนสีผลัดใบกำลังจะก้าวเข้าฤดูหนาว ท่าทางนั้นทำเอาโจวอ๋องยกยิ้มขบขัน แม้นางจะไม่ได้สำรวมกิริยา แต่ทว่ากลับทำให้โจวอ๋องผู้นี้สบายใจ “กินของในงานอิ่มหรือไม่ ข้าจะได้ให้อู่โม่ไปซื้ออะไรให้เจ้ากินเสียหน่อย” เซิ่งอี้หว่านหันมายิ้มให้พลางคลานขึ้นมานอนพิงซบอกเขาแล้วส่ายหน้า “ไม่กินหรือ” คิ้วดาบเลิกสูงราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน เรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกที่ชายาปฏิเสธอาหาร “ไม่เอาของคาว เอาของหวานเพคะ” โจวอ๋องเกือบหลุดขำ เขาก็คิดว่ารู้จักชายาดีพอสมควร แล้วจะไม่รู้ได้ยังไงว่านางชอบกินที่สุด เอาเถอะ...เลี้ยงให้อ้วน ๆ ตอนกลืนจะได้เต็มปากเต็มคำ เขาโบกมือสองครั้งองครักษ์ก็ลงมาเบื้องหน้าสามคน รวมทั้งอู่โม่เองก็มาด้วย แล้วสั่งให้ไปปล้นขนมหวานของเหลาจุ้ยเซียนโหลว ลงบัญชีจินซื่

หลี่เจิ้นหรงทนฟังเรื่องที่เขาโง่เขลาต่อไปไม่ได้อีกแล้ว และรู้สึกว่าตนเองนั้นก้าวผิดไปแล้วจริง ๆ แต่ก็ยังดึงตนเองกลับมาได้ก่อนจะถลำลึกเอาสายเลือดผู้อื่นมาทำให้ตระกูล หลี่แปดเปื้อน นี่คงเป็นวิญญาณบรรพบุรุษคุ้มครองเขาแล้ว เมื่อคนจากศาลซุ่นเทียนเดินเข้ามาจับตัวมู่หรง เหยียนกับฉุยซีหลิง เสียงโวยวายก็ดังขึ้นตลอดจนกระทั่งสองร่างนั้นหายลับไป และเขาจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับบุตรชายและบุตรสาวนอกสายเลือดทั้งสอง “ในเมื่อเจ้าสองคนไม่ใช่สายเลือดตระกูลหลี่ ก็จงเก็บเสื้อผ้าออกจากจวนของข้าไป ทรัพย์สินทั้งหมดข้าจะไม่ให้นำออกไปด้วย นี่คือสิ่งที่ข้าปรานีที่สุดแล้ว” หลายปีมานี้เจ้าลูกชู้สองคนก็ผลาญไปไม่น้อยแล้ว หลี่เยว่ฉิงส่ายหน้าไปมา นางไม่อยากยอมรับว่าตนเองเป็นเพียงบุตรสาวของชู้รักมารดา อีกอย่างมู่หรง เหยียนก็เป็นแค่รองแม่ทัพพิทักษ์เมืองหลวง เดิมหากจัดการเงียบ ๆ นางก็ยังพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง ยามนี้จัดการเอิกเกริกจะไม่ให้นางได้มีโอกาสเงยหน้าขึ้นเลยหรือ บิดาของข้าช่างใจดำอำมหิตนัก แต่ในเมื่อเขาใจดำนางจะใจดีต่อเขาไปเพื่อสิ่งใดเล่า... “หากท่านไล่