All Chapters of ชายาชนบทของอ๋องทรราช: Chapter 31 - Chapter 40

พูดถึงว่าคนไม่ดี หยวนเป่าได้ยินมาหนึ่งเรื่องหลังงานแต่งท่านอ๋อง จึงรีบบอกสถานการณ์ในเรือนตระกูลหลี่“ได้ยินว่าหลี่เหล่าฝูเหรินให้แยกบ้านแล้วเพคะพระชายา”คำว่าแยกบ้านเซิ่งอี้หว่านเข้าใจ แต่ว่าแยกแล้วท่านย่าจะอยู่กับผู้ใดล่ะ“ท่านย่าโดนไล่ออกจากบ้านหรือ” เซิ่งอี้หว่านไม่นึกว่าแค่วันเดียวท่านย่าโดนรังแกหนักขนาดนี้ หรือว่านางควรกลับไปเยี่ยมท่านย่าดี เอาตำลึงที่ให้นางคืนให้ท่านย่าก่อน“ไม่ได้ไล่เจ้าค่ะ แต่ว่าแยกบ้านแบ่งทรัพย์สิน ได้ยินว่าหลี่เหล่าฝูเหรินก็แยกเรือนไปอยู่ต่างหากด้วยเจ้าค่ะ”เซิ่งอี้หว่านยิ่งไม่สบายใจ แยกเรือนไปอยู่ต่างหากท่านย่าจะสบายหรือไม่ นางอยากลับไปหาท่านย่าแล้วสิ เมืองหลวงแห่งนี้มีท่านย่าที่ดีกับนางโจวอ๋องที่ไล่สหายออกไป แต่คนเหล่านั้นดื้อเกินไปบอกว่าจะนั่งดื่มสุราห้องข้าง ๆ ไม่รบกวน เมื่อเดินเข้ามาด้านในเห็นสีหน้าชายาไม่ค่อยดีเขาจึงเอ่ยถาม“เจ้าไม่ชอบที่นี่หรือเปลี่ยนร้านหรือไม่” เขาก็อยากเปลี่ยนร้านเพราะเกลียดสายตาของเหล่าสหายพวกนั้นจะแย่ ทำให้เขาดูเป็นคนไม่หนักแน่น“ท่านอ๋องแย่แล้วเพคะ ท่านย่าโดนรังแก”คำว่าท่านย่าโดนรังแก เขาก็พอจะเข้าใจแล้วจึงให้หยวนเป่าออกไปเรีย

“งั้นคืนก่อนอุ่นเตียงแล้วนับไหม” เซิ่งอี้หว่านคิดคำนวณในใจหากไม่ให้ทำงานออกแรง นอนอุ่นเตียงทุกวัน ก็มีเงินทุกวันเก็บเงินไม่นานตั้งตัวได้ก็จะกลับไปหาแม่“ไม่นับอันนั้นยังไม่ได้ตกลง”ปากเล็ก ๆ ยู่เล็กน้อยพลางคิดว่าจะทำยังไงให้ได้เงินเร็ว ๆโจวอ๋องเห็นท่าทางหน้าเงินเช่นนั้นจึงเคาะหน้าผากนางหนึ่งที “กินให้อิ่มก่อนค่อยคิด”“ก็ได้เพคะ...กินแล้วก็รีบไปอุ่นเตียงกัน” เซิ่งอี้หว่านบอกพลางเคี้ยวข้าวต่อ แต่ทว่าคนที่ตั้งใจหลอกล่อกลับรู้สึกอึดอัดขึ้นแล้วสิ“เจ้ากล้าหรือ” เขาถามอย่างตั้งใจ สำหรับบุรุษอย่างเขาคงไม่เป็นไรกระมัง แต่สตรีเล่าลือกันว่าเจ็บมากมิใช่หรือ ครั้งแรกนะ“อื้อ...กล้าสิ...อุ่นเตียงจะได้ตำลึง”โจวอ๋องส่ายหน้าไปมาพลางคิดว่า สตรีผู้นี้... ในหัวนางมีแต่เรื่องเงินจริง ๆ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอุ่นเตียงจริง ๆ นั้นต้องผ่านอะไรไปบ้างชายาจอมงกเมื่อกินข้าวอิ่มแล้วเขาก็พานางเดินย่อย เพราะกลัวจะปวดท้อง โชคดีที่จวนอ๋องแห่งนี้มีทรัพย์สินมาก สร้างเอาไว้กว้างขวาง พานางเดินชมทุกวันก็ไม่เบื่อ เขายังอยากจัดสวนเพิ่มอีกสักสองที่จะได้เปลี่ยนเส้นทางเดินไปเรื่อยโจวอ๋องที่จับมือชายาเดินไปเดินมาในสวนนั้นไม่

หากแต่หลี่เยว่ฉิงฟังอย่างไรก็กลายเป็นนางไม่คู่ควร ดังนั้นนางจึงไม่พอใจอย่างยิ่ง “ไม่กล่าวเกินไปหน่อยกระมัง สตรีบ้านนอก ไร้กิริยาผู้ดี มีอะไรให้ชื่นชม”“ผู้ดีไม่ได้วัดที่กิริยาที่ปั้นทำ แต่วัดกันที่สมองต่างหาก คนบางคนรวยทรัพย์สิน แต่ยากจนมารยาทนัก”“นี่ท่านอ๋อง!” เยว่ฉิงถูกด่าสองรอบนางอยากจะฉีกหน้าโจวอ๋องนัก แต่กลับเอ่ยมากไม่ได้ด้วยฐานะ แต่ใช่ว่าจะเอ่ยถากถางสักสองสามประโยค“ท่านก็อย่าเพิ่งได้ใจไป สตรีเช่นนี้อีกไม่นานคงได้หักหลังท่านหนีไปกับชายชู้ คงต้องให้ท่านเลี้ยงดูให้ดีหน่อยนางจะได้เกาะติดท่านให้นาน”เซิ่งอี้หว่านมองหน้าหลี่เยว่ฉิงด้วยความโกรธ ต่อให้นางโง่แต่นางก็ไม่เซ่อที่จะมีชู้ เพราะโทษคนมีชู้คือถ่วงน้ำตาย แต่ท่านอ๋องกลับบีบมือนางแน่น“หากมิได้ความตระหนี่ของตระกูลหลี่ ข้าคงไม่ได้รู้ว่าภรรยาของข้าเลี้ยงง่ายเพียงใด แค่ให้กินอิ่ม นอนอุ่น นางก็มอบใจให้ข้าหมดสิ้น... หาเหมือนสตรีบางคนที่แต่งตัวหรูหราแต่จิตใจคับแคบกว่ารูเข็ม หน้าตาดูสูงส่งแต่กิริยาริษยาต่ำช้าจนน่ารังเกียจ!”ชมหนึ่งคำก็ด่าหนึ่งคำเช่นกัน ชมอี้หว่านก็ด่าลามไปยังเยว่ฉิง บ่าวรับใช้ท่าทางสอดรู้สอดเห็นคงนำความออกไปพูดต่อไม่นาน

“ปิดเรื่องนี้ไว้อย่าให้บ้านรองกับบ้านสามรู้ ข้าต้องสืบเส้นทางการเงินก่อน นางเอาไปทำอะไรข้าต้องแน่ชัด” “ขอรับ” หลี่เหล่าฝูเหรินที่พักอยู่เรือนนอกพอรู้ว่าโจวอ๋องจะมาเยี่ยมนางจึงไม่รีรอ ให้คนรีบแต่งตัวออกมารับหลานสาวคนรอง ยิ่งเห็นขบวนของขวัญทำให้หลี่เหล่าฝูเหรินน้ำตาคลอ นับว่าโจวอ๋องยังให้เกียรติหลานสาวผู้นี้ นางคงได้นอนตายตาหลับเสียที หลายปีมานี้นอกจากเสียใจเรื่องบุตรสาว ก็เห็นจะเป็นเรื่องหลานสาวคนรอง “คารวะท่านอ๋องพระชายา” เซิ่งอี้หว่านเห็นท่านย่าคารวะนางก็รีบวิ่งไปประคองทันที “ท่านย่าห้ามทำเช่นนี้เจ้าค่ะ ข้าจะอายุสั้น” “ย่าไม่เป็นไร ยังอยู่รออุ้มเหลนได้สบาย” หลี่เหล่าฝูเหรินเอ่ยพลางยิ้มเมื่อเห็นโจวอ๋องที่สายตาเอาแต่มองหลานสาว แสดงว่านางน่าจะมัดใจท่านอ๋องได้เมื่อโจวอ๋องถูกจับได้ว่าเผลอมองภรรยานานเกินไป เขาจึงรีบเอ่ยเรื่องที่มาวันนี้ “นี่เป็นของขวัญเล็กน้อย เหล่าฝูเหรินอย่าได้รังเกียจ” “ท่านอ๋องเกรงใจไปแล้วเพคะ หญิงแก่ผู้นี้จะรังเกียจได้อย่างไร นี่ของขวัญมากมายเกินไปต่างหาก” เมื่อทั้งสองทักทายพอหอมปากหอมคอ จึงเ

“โอ๊ย... เบามือหน่อยสิหยวนเป่า หัวข้าจะหลุดแล้ว”เซิ่งอี้หว่านส่งเสียงโอดครวญพลางย่นคอลงจนแทบชิดไหล่ หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่เต็มไปด้วยกล่องกำมะหยี่บรรจุเครื่องประดับที่เปิดอ้าไว้ ซู่หมัวมัวและหยวนเป่ากำลังช่วยกันปักปิ่นทองคำประดับหยกขาวและรวงทองระย้าลงบนมวยผมที่ถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต ให้สมกับตำแหน่งพระชายาจวนโจวอ๋องแต่พระชายากระดุกกระดิกไม่ยอมให้ปักเลยนี่สิ“พระชายาอดทนสักนิดเพคะ วันนี้เป็นงานเลี้ยงใหญ่ มีทั้งองค์รัชทายาทและหลินไท่เฟย จะแต่งตัวธรรมดาไม่ได้เด็ดขาดเพคะ” หยวนเป่าเอ่ยปลอบพลางจัดระเบียบปอยผมให้อย่างระมัดระวัง“แต่มันหนักนี่นา หนักเหมือนเอาฟืนทั้งท่อนมามัดไว้บนหัวเลย คอข้าจะหักอยู่แล้ว” ปากน้อย ๆ ยู่เข้าหากันอย่างขัดใจ ปกติอยู่บ้านป่านางใช้เพียงกิ่งไม้หรือผ้าผืนเดียวมัดผมไว้ก็พอ พอต้องมาแบกทองคำเป็นสองสามชั่งไว้บนหัวเช่นนี้ช่างทรมานนัก“ฟืนอันใดของเจ้า”เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากทางหน้าประตู จ้าวฉางอันก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดอ๋องสีดำปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ดูสง่างามและน่าเกรงขาม ร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่ด้านหลังนาง สายตาคมกริบทอดมองเงาสะท้อนของดรุณีน้อยในกระจกทองเหลืองภาพตรงห